06 Φεβρουαρίου 2010

Η εκδίκηση της Σιλάνας

O Γιάννης Ξανθούλης, στο καινούργιο του μυθιστόρημα, «Η εκδίκηση της Σιλάνας», συναντά ένα φάντασμα, τη Σιλάνα Σαλιάγκου, την ποιήτρια που ο ίδιος επινόησε και της οποίας τις ποιητικές δημιουργίες απαγγέλλει κάθε Σάββατο στη ραδιοφωνική εκπομπή του.
Μολονότι επινοημένο το πρόσωπό της, όταν ο συγγραφέας αποφασίζει να κάνει μυθιστόρημα τα τριάμισι από τα οκτώ συνολικά χρόνια που διήρκεσε η επεισοδιακή εφηβεία του στην επαρχία, η Σιλάνα τού φανερώνεται «σαν άγγελος λοξής έμπνευσης». Του αποκαλύπτει ότι εκείνη τον καθοδηγούσε ήδη από το 1959, από τότε που έκλεινε τα δώδεκά του χρόνια.
Ένα πρόσωπο, λοιπόν, που ο συγγραφέας πίστευε πως «είχε κυοφορηθεί μέσα στην ταλαίπωρη επαγγελματική του μήτρα», αίφνης αποκτά σάρκα και οστά ως «πλάσμα φορολογούμενο στη μισοσκότεινη ελληνική επικράτεια», το οποίο μάλιστα ξέρει ό,τι ξέρει ο συγγραφέας, θυμώνει με όσα θυμώνει κι εκείνος, αγαπά τον τρόπο με τον οποίο αγάπησε ό,τι αγάπησε ο συγγραφέας.
Δύο χρόνια μετά το μυθιστόρημα «Του φιδιού το γάλα», ο Γιάννης Ξανθούλης επιστρέφει με ένα βιβλίο «αυτοβιογραφικής ολισθηρότητας», όπου η Σιλάνα Σαλιάγκου τον εκδικείται οξύνοντας τη μνήμη του για πράγματα που νόμιζε πως είχαν παραγραφεί στο πέρασμα των δεκαετιών και των παραλλαγών της αλήθειας...
«Η κυρία Σιλάνα Σαλιάγκου για μένα υπήρξε άλλοθι», λέει σε πρώτο πρόσωπο ο συγγραφέας. «Έτσι κι αλλιώς, πάντα ήθελα να γεννήσω - και τη γέννησα ακριβώς όταν είχα καβατζάρει τον μισό αιώνα και λίγο πιο πάνω. Τη γέννησα ώριμη, στοχαστική, με μια δυνατή νοσταλγία και με θαυμασμό στην αξεπέραστη ποιητική ανορθογραφία του Μποστ (του Μέντη Μποσταντζόγλου), αλλά και φίλων γελοιογράφων.
Η γέννα προέκυψε μέσω ερτζιανών, μέσω του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ, όπου από το 1989 κάνω εκπομπές. Πρόκειται για μια κυρία με αβάσταχτη την ανάγκη ομοιοκατάληκτης ηθικής. Απόλυτα Ελληνίς, πατριδοφωτισμένη και ευτράπελα ρομαντική, αντάξια του ονόματός της.
Στα χρόνια που υπηρέτησα τις εμπνεύσεις της, άρχισα να πιστεύω ότι κάθε Σάββατο, που απήγγελλα από μικροφώνου τις συνήθεις επίκαιρες δημιουργίες της, μου τις υπαγόρευε εκείνη μέσα από ένα μυστήριο νεφέλωμα συγγένειάς μας. Λόγια και ηχηρές ομοιοκαταληξίες, που κατέληγαν με την πολυχρησιμοποιημένη αλλά καίρια -για μένα- επωδό: «Γαμώ την ατυχία μου».
«Δεν ήξερα τη μορφή της, κι ας είχα πατρική εξουσία πάνω της. Δεν ήμουν βέβαιος για την απήχησή της, φοβούμενος περισσότερο απ’ όλα τον γραφικό προσανατολισμό της επινόησής μου... Πέρασαν χρόνια ώσπου να της δώσω λίγο παραπάνω φως στο στενό πάλκο του ραδιοφώνου αλλά και στη σαββατιάτικη στήλη μου στην «Ελευθεροτυπία»»
Και καταλήγει ο Γιάννης Ξανθούλης: «Στην παράλογη αυτή διαδρομή παραμερίσαμε τη γελοιογραφική εκδοχή και μείναμε στην εκφώνηση -για να το πω και λίγο ραδιοφωνικά- μιας εποχής που ο ήχος της κουβαλά την απειλή του μυθιστορήματος».

(Δημοσιεύτηκε στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ την 1η Φεβρουαρίου 2010)

25 Ιανουαρίου 2010

Μέρα νύχτα, μέρα νύχτα

Ψυχογράφημα ενός εκτελεστή θα μπορούσαμε να πούμε με δύο λόγια, αλλά τι εκτελεστή… Εδώ έχουμε ένα 19χρονο κορίτσι, που ετοιμάζεται να κάνει επίθεση αυτοκτονίας στην Times Square. Μιλάει χωρίς προφορά, είναι αδύνατο να εντοπίσουμε την εθνικότητά της. Δεν μαθαίνουμε ποτέ γιατί έχει πάρει αυτήν την απόφαση, αλλά την έχει πάρει ήδη. Δεν γνωρίζουμε ποιον αντιπροσωπεύει ή σε τι πιστεύει, αλλά ξέρουμε σίγουρα ότι το πιστεύει βαθιά. Η ταινία είναι χωρισμένη σε δύο περιόδους. Αυτή της προετοιμασίας και αυτή της δράσης. Ακολουθούμε το κορίτσι βήμα - βήμα μέσα από τη μέρα και τη νύχτα πριν τη σχεδιασμένη πράξη. Σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, μόνη της.

12 Ιανουαρίου 2010

Ανήκουστος βλάβη

Ανήκουστος βλάβη και όχι ανήκεστος, γιατί απλούστατα ο ήρωας αυτού του πρωτότυπου μυθιστορήματος είναι κουφός.
Έτσι,με τη μοναδική του ικανότητα να διακωμωδεί το τραγικό, ο συγγραφέας μεταβάλλει την πάθηση του ήρωά του σε προπόνηση για την απόλυτη σιωπή που έρχεται κάποτε για όλους. Και περιγράφει τη δύσκολη συμφιλίωσή μας με τα γηρατειά και τη θνητότητα, σ’ ένα βιβλίο αστείο, συγκινητικό και αφοπλιστικά ειλικρινές, που υπενθυμίζει τελικά πως η ζωή είναι ωραία, ακόμη κι όταν η ένταση αρχίζει να χαμηλώνει αμετάκλητα.
Ένας καθηγητής που βγαίνει στη σύνταξη και του λείπουν όλα, η σχολή, οι φοιτητές, οι εργασίες του, οδηγείται σιγά - σιγά στη κουφαμάρα. Την ίδια ώρα η γυναίκα του αρχί΄ζει να γίνεται ανυπόφορη, το ίδιο και ο γέρος πατέρας του. Έτσι έχουν τα πράγματα, όταν σε μια εκδήλωση γνωρίζει την Άλεξ. Δεν καταλαβαίνει λέξη απ’ όσα του λέει μες στη φασαρία, αλλά είναι τόσο νέα, τόσο ενθουσιώδης, που ο Ντέσμοντ δεν μπορεί να κάνει αλλιώς: συγκατανεύει, συμφωνεί, χωρίς να έχει ιδέα σε τι μπλέκει. Αν άκουγε, φυσικά, είναι βέβαιο ότι δεν θα συμφωνούσε.
Έξυπνο, γλαφυρό, κωμικό και τραγικό συνάμα, το βιβλίο αυτό το τελείωσα σε λιγότερο από τρεις μέρες.

10 Ιανουαρίου 2010

Παίζοντας με τον Μπρεχτ

Μια πρωτότυπη όσο και εκπληκτική παράσταση παρακολουθήσαμε προ καιρού στη μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων του Νοσοκομείου «Σωτηρία», η οποία λόγω της συνεχιζόμενης επιτυχίας της πρόκειται να επαναληφθεί στο εγγύς μέλλον και πιθανόν μετά το Πάσχα. Πρόκειται για ένα πείραμα, ένα «παιχνίδι» που έκαναν οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου (γιατροί, νοσηλευτές και φίλοι ερασιτέχνες) με τίτλο «Παίζοντας με τον Μπρεχτ».
Ένα δύσκολο ομολογουμένως εγχείρημα, το οποίο αν κρίνουμε και από την αθρόα προσέλευση του κόσμου (που απέδειξε ότι στην Ελλάδα η μέθοδος «από στόμα σε στόμα» είναι το καλύτερο marketing) στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία.
Ας μιλήσουμε πρώτα για το έργο. Δεν πρόκειται για κάποιο συγκεκριμένο έργο του Μπρεχτ, αλλά για μια «συρραφή», θα λέγαμε, αποσπασμάτων από τέσσερα έργα του: Το «Βίο του Γαλιλαίου», τη «Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της», το «Μονόλογο της Ψαροπώλισσας» (από το «Ανάγνωση στον Μπρεχτ») και την «Εβραία», ενώ στο καλαίσθητο οκτασέλιδο πρόγραμμα της παράστασης, έχουν χρησιμοποιηθεί και άλλα κείμενά του. Τέσσερα αποσπάσματα για τον πόλεμο και τις συνέπειές του, δεμένα μεταξύ τους με τέτοιο τρόπο που ένας «άσχετος» για το εγχείρημα θεατής μπορεί να θεωρήσει ότι πρόκειται περί ενός. Ενός έργου, όχι αντιπολεμικού, όπως σημειώνουν σε κάποιο σημείο του προγράμματος οι συντελεστές του εγχειρήματος, αλλά ενός έργου για τον πόλεμο και για τον τρόμο του ανθρώπου απέναντι σε αλαζονικές εξουσίες και συμπεριφορές. Πώς να τα συμπτύξεις όλα αυτά σε δύο ώρες;
Κι όμως, οι συντελεστές αυτής της επιτυχίας καταφέρνουν μέσα από την εκφώνηση και την αφήγηση των Δήμητρας Γεννηματά, Στέλλας Ζούρα και Νίκου Γιούλη, να αποδώσουν όλη τη φρίκη, τη συμφορά, την τραγικότητα που προξενεί ο πόλεμος, ενώ οι ερμηνείες των γιατρών και των νοσηλευτών (και το τονίζω αυτό γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κανείς δεν ήταν επαγγελματίας ηθοποιός), είναι από εξαιρετικά καλές έως άριστες.
Επρόκειτο για μια άρτια παράσταση με υποβλητικούς φωτισμούς και επιβλητική μουσική επένδυση και πειστικά κοστούμια, μια παράσταση για την οποία όπως αναφέρουν οι συντελεστές της, «συναντηθήκαμε με ανθρώπους που στήριξαν την προσπάθεια αυτή με συγκινητικό τρόπο, άνθρωποι σπουδαίοι και άνθρωποι απλοί». Μέσα δε στους πολλούς και ανώνυμους συντελεστές των εργαζομένων του Νοσοκομείου «Σωτηρία», που βοήθησαν στο στήσιμο των σκηνικών (τεχνικούς, ελαιοχρωματιστές, ξυλουργούς, σιδεράδες, οδηγούς και άλλους), στο ράψιμο των κοστουμιών (του τμήματος Ιματισμού του Νοσοκομείου και την κ. Λ. Διαμαντίδου), διαβάσαμε και μερικά ονόματα που γοητεύτηκαν από το εγχείρημα και «έβαλαν το δικό τους λιθαράκι» στο όλο οικοδόμημα, όπως: Φίλιππο Κουτσαφτή (στο φωτισμό), Γιώργο Μιχαηλίδη, Άρη Σκιαδόπουλο, Ηρώ Τριγώνη, Μηνά Μαυρικάκη, Θάνο Μικρούτσικο και Ηρώ Αργυράκη.
Την επιλογή των κειμένων και τη σκηνοθεσία της παράστασης είχε η κ. Αντωνία Τερτίπη, ενώ τους ρόλους μοιράστηκαν οι: Θανάσης Παγωνίδης, Βασίλης Γεωργόπουλος, Φωτεινή Σπυροπούλου, Παναγιώτης Πανίδης, Αναστασία Διονά, Βαγγέλης Σαλακούμας, Λευτέρης Μπερσίμης, Μαριάνθη Ρακοπούλου – Φωτεινού, Θοδωρής Πεπονάς, Άρης Μπαζίνης, Γιούλη Νίκου, Αργυρώ Παλιουδάκη, Φωτεινή Γαρουφαλή, Κώστας Γιωτάκης, Ανθή Βασιλειάδου και η σκηνοθέτις.
Τη μουσική επιμέλεια είχε ο Ορέστης Ζαχαρογιάννης (Εισαγωγή και Επίλογος), ενώ στο «Μάνα Κουράγιο» ακούστηκε η «Μουσική πράξη στο Μπρεχτ» του Θάνου Μικρούτσικου και στο πιάνο ήταν ο Αλέξανδρος Δημόπουλος.
Λοιποί συντελεστές: Ιάσων Στούμπος (Video αrt), Μιχ. Σπυρόπουλος (αστρικοί χάρτες), Γιάννης Πορφυρόπουλος (φωτογραφίες και τεχνική υποστήριξη), Γιώργος Αργυρίου (τεχνική υποστήριξη), Αντωνία Ανδριανοπούλου (γραμματειακή υποστήριξη) και Δήμητρα Τζίτζη, Νίκος Μπαλογιάννης, Έλενα Ακριτοπούλου και Κωνσταντίνα Ανόγνου (ταξιθεσία).

08 Ιανουαρίου 2010

Το νησί των καταραμένων

Τίποτα σ’ αυτό το βιβλίο δεν σε προϊδεάζει για το τέλος του. Είναι τόσο απροσδόκητο, όσο και στην ταινία που γύρισε αργότερα ο Μάρτιν Σκορτσέζε με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο.
Είναι από τις λίγες φορές που έχοντας διαβάσει το βιβλίο με κράτησε σε ενδιαφέρον και η ταινία, η οποία κατορθώνει να κινηθεί τόσο στο αστυνομικό επίπεδο, όσο και στο μεταφυσικό. Είναι από τις λίγες φορές που μια ταινία τηρεί απόλυτα το ύφος του συγγραφέα του βιβλίου.
Να θυμίσω ότι ο συγγραφέας του μυθιστορήματος είναι αυτός που είχε γράψει και το «Σκοτεινό ποτάμι», τη μεγάλη αυτή επιτυχία του Κλιντ Ήστγουντ.

30 Δεκεμβρίου 2009

«Η εικασία του Πουανκαρέ»

Φίλος και συνάδελφος μου χάρισε πριν μήνα σχεδόν του βιβλιό του G.G.Szpiro, ο οποίος εκλαϊκευτικά αναλύει την προσπάθεια επίλυσης από τον αινιγματικό ρώσο μαθηματικό Perelman Grigory, της εδώ και εκατό χρόνια άλυτης Εικασίας του Πουανκαρέ, που προκάλεσε στον επιστημονικό κόσμο μια αίσθηση και όχι μόνο λόγω της δυσκολίας της εργασίας. Μάλιστα, τον Αύγουστο του 2006, ο ρώσος Perelman έγινε το πρώτο πρόσωπο που αρνήθηκε το μετάλλιο Fields, την υψηλότερη τιμή στα μαθηματικά, όπως λέγεται. Αρνήθηκε δε και ένα βραβείο 1.000.000 δολαρίων που του προσφέρθηκε από ένα αμερικανικό Ίδρυμα Μαθηματικών, επειδή δεν θεωρούσε τους κριτές άξιους να κρίνουν τον ίδιο. Ελέχθη δε, ότι ο Perelman περιφρονεί την αυτοδιαφήμιση και περιγράφεται ότι απομονώνεται από την υπόλοιπη μαθηματική κοινότητα. Κι όπως είπε ένας συνάδελφος του δεν ενδιαφερόταν για χρήματα. Το μεγάλο βραβείο για αυτόν ήταν να αποδείξει το θεώρημα.
Η εργασία του –απ’ ότι κατάλαβα- σχετικά με την Εικασία που διατύπωσε το 1904 ο Πουανκαρέ

12 Δεκεμβρίου 2009

Avatar

Το Avatar, είναι μια τρισδιάστατη ταινία δράσης που χρησιμοποιεί ειδικά εφέ νέας γενιάς και μας μεταφέρει σε έναν θεαματικό κόσμο πέρα από κάθε φαντασία, όπου ένας απρόθυμος ήρωας ξεκινά ένα ταξίδι λύτρωσης και εξερεύνησης, καθώς ηγείται μιας επικής μάχης προκειμένου να σώσει έναν πολιτισμό.
Ο ήρωας της ταινίας είναι ο Τζέικ Σάλι, ένας πρώην ναυτικός, που είναι πλέον καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Αν και απογοητευμένος, είναι ακόμη πολεμιστής κατά βάθος. Αυτό που ήθελε πάντα ο Τζέικ είναι να βρει κάτι για το οποίο να αξίζει να αγωνιστεί, και το βρίσκει σε ένα μέρος που δεν μπορούσε να φανταστεί: σε έναν μακρινό κόσμο. 
Ο Τζέικ έχει στρατολογηθεί για μια αποστολή στον πλανήτη Πανδώρα, ο οποίος έχει τραβήξει το ενδιαφέρον εταιρειών ανά τον κόσμο, λόγω της εκμετάλλευσης ενός ορυκτού, που αξίζει 20 εκατομμύρια δολάρια το κιλό στη Γη. 
Για να διευκολύνουν τη δουλειά τους, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ένα σύστημα που μεταφέρει τη συνείδηση ενός ατόμου σε ένα υβρίδιο ανθρώπων και ιθαγενών ανθρωποειδών του πλανήτη Πανδώρα, των λεγόμενων Na'vi. Αυτό το υβρίδιο ανθρώπου με Na'vi - ένα πλήρως ζωντανό σώμα που μοιάζει με τους Na'vi αλλά κατέχει ανθρώπινα συναισθήματα, σκέψεις και προσωπικότητα - είναι γνωστό ως avatar. 
Στη νέα του avatar μορφή, ο Τζέικ μπορεί να περπατήσει ξανά. Η αποστολή του είναι να έρθει σε επαφή και να παρεισφρύσει στους Na'vi, με την ελπίδα να εξασφαλίσει τη βοήθειά τους -ή τουλάχιστον τη συναίνεσή τους- στην εξόρυξη του ορυκτού. Μια όμορφη θηλυκή Na'vi, η Νέφτιρι, σώζει τη ζωή του Τζέικ, αν και απρόθυμα, επειδή ακόμη και στο avatar σώμα του, ο Τζέικ αντιπροσωπεύει γι' αυτήν την ανθρώπινη καταπάτηση στον αμαγάριστο κόσμο των Na'vi. Καθώς η σχέση του Τζέικ και της Νέφτιρι γίνεται πιο δυνατή, ενώ ο Τζέικ μαθαίνει να εκτιμά τους Na'vi, ο ίδιος θα έρθει αντιμέτωπος με την απόλυτη δοκιμασία, καθώς θα ηγηθεί μιας επικής μάχης που θα καθορίσει τη μοίρα ολόκληρου του κόσμου.  
"Το Avatar είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχω αναλάβει ποτέ" δηλώνει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Τζέιμς Κάμερον. Αυτή είναι μια δήλωση με βαρύτητα, αν αναλογιστεί κανείς την παγκόσμια φήμη του Κάμερον ως αριστοτέχνη αφηγητή ιστοριών. Οι ταινίες του συνδυάζουν θέαμα, συγκλονιστική πλοκή, συναρπαστικούς χαρακτήρες, καθώς και τεχνολογική μαγεία αποκλειστικά στην υπηρεσία της ιστορίας και του συναισθήματος. 
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Σαμ Ουόρθινγκτον, Σιγκούρνι Ουίβερ, Ζόε Σαλντάνα, Μισέλ Ροντρίγκεζ και Τζιοβάνι Ρίμπιζι, η Φωτογραφία είναι του Μάουρο Φιόρε και τα Σκηνικά των Ρικ Κάρτερ και Ρόμπερτ Στρόμπεργκ.
Διάρκεια: 163΄
Διανομή: Odeon

01 Δεκεμβρίου 2009

Πενηντάρισε ο Αστερίξ

Πενηντάρισε κι όμως είναι ακόμα ακμαίος και συνεχίζει να είναι φωνακλάς, καυγατζής, ξεροκέφαλος, τσαντίλας, αλλά και συμπαθής, θαρραλέος, τίμιος, τετραπέρατος, πιστός και έξω καρδιά. Αναφερόμαστε στον κοντό, όχι ιδιαίτερα όμορφο, αλλά κλασσικό τύπο αντιήρωα, που αποτελεί σίγουρα πιστό πορτρέτο του Γαλάτη, που έχει καταφέρει στα πενήντα χρόνια του να προσεγγίσει αρκετά τον σύγχρονο Γάλλο.
Αν δεν έχετε ακόμα καταλάβει, αναφερόμαστε στον Αστερίξ, τον μικρόσωμο Γαλάτη ήρωα της φαντασίας των Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρ Ουντερζό, τον οποίο επινόησαν πριν από πενήντα χρόνια (στις 29 Οκτωβρίου 1959) και αποτελεί από τότε το πιο επιτυχημένο γαλλικό κόμικ όλων των εποχών, αφού έχει πουλήσει περισσότερα από 325 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, μεταφράσθηκε σε 110 γλώσσες και βοήθησε στην προώθηση του γαλλικού πολιτισμού όσο κανείς άλλος.
Είναι δε τόσο σοβαρή η δουλειά γύρω από αυτό τον ήρωα, που δύο από τις περιπέτειές του στη χώρα
μας, μεταφράστηκαν στα Αρχαία Ελληνικά από τον ακαδημαϊκό Φάνη Κακριδή και έγιναν ανάρπαστες.
Ψυχή του Αστερίξ, υπήρξε ο σεναριογράφος Ρενέ Γκοσινί. Γιος Πολωνοεβραίων μεταναστών στο Παρίσι, ο Γκοσινί μεγαλώνει στο Μπουένος Αϊρες της Αργεντινής και φοιτά στο γαλλικό λύκειο της πόλης, το οποίο αναπαράγει πιστά στους χαρακτήρες και στο σκηνικό του «Μικρού Νικόλα». Το 1959 αναλαμβάνει με τον Ουντερζό την έκδοση του νεανικού γαλλικού περιοδικού «Πιλότ», με στόχο να ανταγωνισθεί την κυριαρχία του βελγικού «Τεντέν», ενός άλλου κόμικ με κοινωνικο-πολιτικές προεκτάσεις, που έχει γίνει και αυτό θέμα εξετάσεων στα Γαλλικά Πανεπιστήμια.
Ο Αστερίξ κάνει την εμφάνισή του στο πρώτο τεύχος. Η επιτυχία του είναι αδιαμφισβήτητη και το δίδυμο των δημιουργών του απολαμβάνει πλήρη δημιουργική ελευθερία και απόλυτη εμπιστοσύνη από την εργοδοσία.

Συνθήκες κάτω από τις οποίες γεννήθηκε
«Βρισκόμαστε στο 50 π.Χ., όλη η Γαλατία βρίσκεται υπό ρωμαϊκή κατοχή... Ολη; Οχι όλη. Ένα μικρό χωριό...», ξεκινά κάθε τόμος του Αστερίξ και υποδηλώνει έμμεσα την κατάσταση της Γαλλίας του στρατηγού Ντε Γκωλ ως περιχαρακωμένου, αλλά ανυπότακτου έθνους, περικυκλωμένου από πανίσχυρους αποφασισμένους εχθρούς όπως οι ΗΠΑ, στα πρότυπα του γαλατικού χωριού.
Ήταν το 1960, όταν η ιδιαίτερα δυσχερής γεωπολιτική θέση της, με τον πόλεμο στην Αλγερία να πλησιάζει στο τέλος του και με τα τραύματα του αποικιακού πολέμου της περασμένης δεκαετίας στην Ινδοκίνα να είναι ακόμη νωπά. Έτσι ο Αστερίξ παίζει διπλό ρόλο, προσφέροντας ψυχαγωγία σε μικρούς και μεγάλους, αλλά και μία εικόνα της Γαλλίας της εποχής εκείνης.
Το χωριό του Αστερίξ είναι και αυτό περικυκλωμένο από προκεχωρημένα ρωμαϊκά οχυρά, με ευφάνταστες ονομασίες που παραπέμπουν στη ζαχαροπλαστική (Μπαμπαορόμ), στα ενυδρεία (Ακουαριόμ) και στη βοτανολογία (Λαουντανόμ). Ενώ τα ονόματα των ηρώων του κόμικ, προέρχονται από γαλλικά λογοπαίγνια που εμπνεύσθηκε ο ίδιος ο δημιουργός τους Ρενέ Γκοσινί και καταλήγουν σε «ιξ», μια εμφανής αναφορά στο ιστορικό πρόσωπο του Γαλάτη αρχηγού Βερσιζεντορίξ.
Η σπουδή των δημιουργών της σειράς, να αποφύγουν τις αναφορές σε μελανές σελίδες της πρόσφατης γαλλικής ιστορίας είναι τέτοια, που στα πολυάριθμα περιπετειώδη ταξίδια του, ο Αστερίξ αποφεύγει να επισκεφθεί χώρες της Βόρειας και Κεντρικής Αφρικής ή της Νοτιοανατολικής Ασίας, που αποτελούσαν πεδία δακρύων των αποικιακών πολέμων της Γαλλίας. 
Μέχρι σήμερα έχουν γυριστεί οι τρεις ταινίες που ακολουθούν:

Αστερίξ και Οβελίξ εναντίον Καίσαρα - Asterix et Obelix contre Cesar
Χώρες παραγωγής: Γαλλία, Γερµανία, Ιταλία, 1999 (1ω 49λ)
Σκηνοθεσία: Claude Zidi
Μουσική: Jean-Jacques Goldman, Roland Romanelli
Παίζουν: Christian Clavier, Gerard Depardieu, Roberto Benini, Michel Galabru, Claude Pieplu, Daniel Prevost, Pierre Palmade, Laetitia Casta, Arielle Dombasle, Sim, Gottfried John
Οι δύο γνωστοί Γαλάτες ήρωες, ξεφεύγουν από τις σελίδες των βιβλίων των René Goscinny και Albert Uderzo και γεµίζουν την οθόνη µε τις εξωφρενικές περιπέτειές τους µε τη µορφή δύο γνωστών ηθοποιών, των Gerard Depardieu (ως Οβελίξ) και Christian Clavier (ως Αστερίξ). Αντίπαλός τους, ο επίσης γνωστός Ιταλός κωµικός Roberto Benini στο ρόλο του Καίσαρα, ενώ στο cast περιλαµβάνεται και το γνωστό µανεκέν Laetitia Casta. 
Θεαµατική η ταινία, αλλά κατώτερη των προσδοκιών των θεατών. Η δεύτερη που ακολούθησε τρία χρόνια αργότερα θεωρήθηκε πολύ καλύτερη.
---
Αστερίξ και Οβελίξ: Επιχείρηση Κλεοπάτρα - Asterix et Obelix: Mission Cleopatra
Χώρες παραγωγής: Γαλλία, Γερµανία, 2002 (1ω 47λ)
Σκηνοθεσία: Alain Chabat 
Σενάριο: Alain Chabat (από το κόµικ των Rene Goscinny – Albert Uderzo)Μουσική: Philippe Chany
Παίζουν: Christian Clavier, Gerard Depardieu, Monica Bellucci, Jamel Debbouze, Alain Chabat, Claude Rich, Gerard Darmon, Edouard Baer, Mouss Diouf, Marina Fois, Bernard Farcy
Η δεύτερη και καλύτερη ταινία µε τους δύο γνωστούς ήρωες, των οποίων η δράση µεταφέρεται στην αρχαία Αίγυπτο, όπου η Κλεοπάτρα (Monica Bellucci) θέλει να τελειώνει µε την κατασκευή του ανακτόρου της σε πολύ µικρό χρονικό διάστηµα, γι αυτό και επιστρατεύει τους δύο Γαλάτες ήρωες. 
Η σκηνοθεσία ακολουθεί την αφηγηµατική του γνωστού κόµικ και προσφέρει πλούσιο θέαµα και έντονη δράση. Αν λάβουµε υπόψη ότι το γύρισµα της ταινίας κόστισε περίπου 50 εκατ. δολάρια (ποσό υπέρογκο για την ιστορία του γαλλικού κινηµατογράφου), τότε µπορούµε να πούµε ότι είναι µια υπερπαραγωγή του είδους, η οποία ταυτόχρονα είναι και σάτιρα τόσο των ταινιών χλαµύδας, όσο και των συγχρόνων ηθών στη Γαλλία. 
Αξίζει να αναφερθεί ότι έσπασε τα ταµεία, χωρίς να έχει προβληθεί στις ΗΠΑ.
---
Ο Αστερίξ στους Ολυµπιακούς Αγώνες - Asterix aux Jeux Olympiques
Χώρες παραγωγής: Γαλλία – Ισπανία – Ιταλία – Γερµανία – Βέλγιο, 2007 (1ω 56λ)
Σκηνοθεσία: Frédéric Forestier - Thomas Langmann
Σενάριο: René Goscinny - Albert Uderzo
Μουσική: Frédéric Talgorn
Παίζουν: Clovis Cornillac, Gérard Depardieu, Alain Delon, Benoît Poelvoorde, Stéphane Rousseau, Vanessa Hessler, Alexandre Astier, Jean-Pierre Cassel, Elric Thomas, Dorothée Jemma, Adriana Karembeu, Eduardo Gomez
Θεαµατική και σχεδόν πανευρωπαϊκή παραγωγή, µε τους ίδιους συντελεστές εκτός του Αστερίξ, τον οποίο αυτή τη φορά δεν υποδύεται ο Christian Clavier. O καλοκάγαθος Γαλάτης Καψουρίξ (Clovis Cornillac) έχει ερωτευτεί την πανέµορφη πριγκίπισσα της Ελλάδας Ειρήνη (Vanessa Hessler). Για κακή του τύχη όµως την έχει ερωτευτεί και ο πανούργος, δολοπλόκος και παµπόνηρος γιος του πανίσχυρου Ρωµαίου Αυτοκράτορα και διάδοχος του θρόνου Βρούτος (Benoît Poelvoorde). Και όπως όλοι ξέρουµε, όλη η Γαλατία, το 50 π.Χ. ήταν υπό ρωµαϊκή κατοχή. Όλη, εκτός από το χωριό του Καψουρίξ, στο οποίο ζούνε και οι γνωστοί ήρωες Αστερίξ και Οβελίξ, οι οποίοι είναι αποφασισµένοι να βοηθήσουν το φίλο τους να διεκδικήσει το κορίτσι των ονείρων του. Το κορίτσι θα το πάρει, όποιος καταφέρει να νικήσει τους Ολυµπιακούς Αγώνες.