Το τελευταίο κρασί

Στο «Τελευταίο κρασί» της Mary Renault (εκδόσεις ANUBIS, 2016) παρακολουθούμε μέσα από την αφήγηση του νεαρού Αλεξία, γόνου μιας πλούσιας αθηναϊκής οικογένειας, το χρονικό ενός πολέμου που κράτησε σχεδόν τριάντα χρόνια και σηματοδότησε το τέλος της χρυσής εποχής για τον αρχαίο κόσμο.

Πρόκειται για μια συγκλονιστική μυθιστορηματική εκδοχή του Πελοποννησιακού Πολέμου κατά τον οποίο Αθήνα και Σπάρτη, δυο πανίσχυρες πόλεις - κράτη, βρέθηκαν εγκλωβισμένες σε μια πορεία σύγκρουσης με έπαθλο την κυριαρχία. Στο χρονικό αυτό διάστημα ολόκληρη η Ελλάδα, η οποία μόλις πριν λίγες δεκαετίες είχε ενωθεί για να αναχαιτίσει την περσική απειλή, εμφανίζεται πλέον διχασμένη και οι άνεμοι του πόλεμου απειλούν να γκρεμίσουν τα πάντα στο πέρασμά τους.

Η Mary Renault ζωντανεύει με γλαφυρή γλώσσα και η Ειρήνη Παϊδούση μεταφράζει, με σεβασμό, διατηρώντας λέξεις και εκφράσεις που εκφράζουν και αποδεικνύουν τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και τη διαχρονικότητά της.

Το κορίτσι του τρένου – The girl on the train

Είδος: Θρίλερ μυστηρίου

Σκηνοθεσία: Τέιτ Τέιλορ

Παίζουν: Έμιλι Μπλαντ, Χέιλι Μπένετ, Λιουκ Έβανς, Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Λίζα Κουντρό, Τζάστιν Θερού

Κάθε μέρα, στο τρένο καθοδόν για τη δουλειά, η Ρέιτσελ περνά από το παλιό της σπίτι, στο οποίο ζει ο πρώην άντρας της με τη νέα του σύζυγο και το μωρό τους. Βλέπει επίσης, το σπίτι ενός άλλου ζευγαριού και βυθισμένη στην κατάθλιψη για το πώς έχει καταλήξει η δική της ζωή, αρχίζει να φαντάζεται την ιδανική, ευτυχισμένη τους ζωή. Όταν η γυναίκα του ζευγαριού εξαφανιστεί, η Ρέιτσελ θα αρχίσει να πιστεύει ότι ίσως σχετίζεται με την εξαφάνισή της (Διανομή: Odeon)

Κριτική: Απογοήτευση, εμμονές και κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσουν έναν αδύναμο χαρακτήρα στο αλκοόλ και στη συνέχεια στην αναξιοπιστία του. Αυτό έχει πάθει η Ρέιτσελ, η κεντρική ηρωίδα του φιλμ την οποία υποδύεται πειστικά η Έμιλι Μπλαντ, η οποία μετά από ένα βίαιο περιστατικό έχει βάσιμες υποψίες για το τι έχει συμβεί, αλλά επειδή παθαίνει κάποια μπλακ-άουτ λόγω του αλκοόλ δεν είναι απόλυτα σίγουρη. Φυσικά, κανείς δεν την πιστεύει, είτε έχει σωστή αντίληψη των πραγμάτων, είτε λάθος.

Το ατού της ταινίας είναι η ακολουθία των flashbacks, που συσκοτίζουν σκόπιμα το θεατή και τον οδηγούν στη λύση του μυστηρίου σιγά-σιγά, όχι μόνο για ποιο λόγο πήρε διαζύγιο η Ρέιτσελ, αλλά και για ποιο λόγο κατέφυγε στο αλκοόλ και γιατί έπλασε τον ιδανικό κόσμο ενός ζευγαριού στα πρόσωπα των Μέγκαν και Σκοτ. Ένα ζευγάρι που υποδύονται η ΧάλεΪ Μπένετ και ο Λουκ Ίβανς, με μπόλικη δόση μυστηρίου για τη σχέση τους και το παρελθόν τους, ιδίως εκ μέρους του συζύγου. Αλλά μη σας μπερδεύω περισσότερο. Οι ερμηνείες όλων θα σας ικανοποιήσουν.

Το εύρημα της ταινίας, που έγινε και τίτλος της (από το ομότιτλο βιβλίο της Πόλα Χόκινς, το οποίο στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός), είναι η παρατήρηση από τη Ρέιτσελ των στιγμών του ζευγαριού από τα παράθυρα του τρένου, που το παίρνει καθημερινά παρόλο που έχει απολυθεί και δεν πάει στη δουλειά της. Άλλο μυστήριο και αυτό, που συγκαταλέγεται στις πτυχές της προσωπικότητας της Ρέιτσελ.

Το φιλμ, νομίζεις ότι κυλάει αργά, αλλά όλα έχουν το λόγο τους, παρά τα κάποια σεναριακά κενά. Δεν είναι και εύκολο να περιγράψεις τις εκτεταμένες περιγραφές και τις σκέψεις των χαρακτήρων ενός μυθιστορήματος. Τουλάχιστον, δεν ήταν εύκολο για τον Τέιτ Τέιλορ, γνωστό μας και από τα «Υπηρέτριες» (2011), «Get on Up» (2014) και «Στην καρδιά του χειμώνα» (2010).
(Κριτική μου για το myfilm.gr)

Εκείνη - Elle

Είδος: Θρίλερ / Δράμα

Σκηνοθεσία: Πολ Βερχόφεν

Παίζουν: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Λοράν Λαφίτ, Αν Κονσινί, Σαρλ Μπερλίνγκ, Βιρζινί Εφιρά, Κριστιάν Μπερκέλ

Προβάλλεται από 6/10/16

Η Μισέλ μοιάζει άφθαρτη. Διευθύντρια σε μια εταιρία ηλεκτρονικών παιχνιδιών, είναι το ίδιο αδίστακτη στην προσωπική της ζωή, όσο και στην επαγγελματική. Η ζωή της θ’ αλλάξει ριζικά όταν ένας άγνωστος άντρας της επιτίθεται μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Αναζητά με μανία τον άνθρωπο που εισέβαλλε στη ζωή της και οι δυο τους θα παρασυρθούν σ’ένα παιχνίδι που μπορεί να βγει εκτός ελέγχου ανά πάσα στιγμή (Διανομή: Seven)

Κριτική: Ο Πολ Βερχόφεν όχι και στα καλύτερά του. Χωρίς να εγκαταλείπει το στυλ του, αυτό του μυστηρίου και της αγωνίας με την κορύφωση προς το τέλος, (όπως και στο «Βασικό ένστικτο»), έχει δημιουργήσει μια ταινία μεγάλης διάρκειας, το σενάριο της οποίας στηρίζεται στο χαρακτήρα μιας κοπέλας με βεβαρημένο οικογενειακό και ψυχολογικό παρελθόν, η οποία έχει μάθει να τα θέλει όλα δικά της.

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ που δεν έχει χάσει τη ζωντάνια και την εκφραστικότητά της, έχει πάρει πάνω της όλη την ταινία και με την πληθωρικότητά της γεμίζει την οθόνη. Το δε βλέμμα της, διαθέτει όλο εκείνο τον κυνισμό που διακρίνει το χαρακτήρα της κεντρικής ηρωίδας του μυθιστορήματος «Oh!» (του Φιλίπ Ντιζάν), αλλά όπως γράφω συνήθως, ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. 

Η εξέλιξη της ιστορίας κυλάει αργά, περισσότερο του συνηθισμένου ακόμα και από τον Πολ Βερχόφεν, που φαίνεται «κολλημένος» στο παρελθόν του. 

Δεν παραβλέπω όμως τη συνολική ατμόσφαιρα του φιλμ, που οφείλεται στη φωτογραφία του Stéphane Fontaine (Προφήτης, Captain Fantastic και Σώμα με σώμα, οι γνωστότερες ταινίες), αλλά και τη μουσική της Anne Dudley, που κέρδισε Όσκαρ Μουσικής στο «Άντρες με τα όλα τους» (1997) και στο ενεργητικό της έχει τις ταινίες «Το παιχνίδι των λυγμών» (1992) και τα «Μαθήματα αμερικανικής ιστορίας» (1998).
(Κριτική μου για το myfilm.gr)

The Neon Demon

Είδος: Θρίλερ

Σκηνοθεσία: Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν

Παίζουν: Έλ Φάνινγκ, Τζένα Μαλόουν, Μπέλα Χίθκοουτ, Άμπεϊ Λι, Καρλ Γκλούσμαν, Κιάνου Ριβς, Κριστίνα Χέντρικς, Ντέσμοντ Χάρινγκτον

Προβάλλεται από 6/10/16

Σύνοψη:  Όταν η Τζέσι, ένα 16χρονο επίδοξο μοντέλο, μετακομίζει στο Λος Άντζελες, τα νιάτα και η ζωντάνια της καταβροχθίζονται από μια ομάδα γυναικών, με εμμονή στην ομορφιά, που θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, για να πάρουν αυτό που έχει (Διανομή: Tanweer).

Κριτική: Παρακολουθείς την ταινία και αν εξαιρέσεις τη μουσική του Κλιφ Μαρτίνεζ που πραγματικά σε στέλνει αλλού, νομίζεις ότι κάπου τα έχεις ξαναδεί όλα αυτά. 

Η ιστορία του όμορφου κοριτσιού από την αμερικανική ενδοχώρα, το οποίο πάει στο Χόλιγουντ για να κάνει καριέρα ηθοποιού ή μοντέλου, δεν έχει απασχολήσει και λίγες φορές τον κινηματογράφο. Ο τρόπος όμως που αντιμετωπίζει την ιστορία ο Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν, η αισθητική του, η φωτογραφική και μουσική ατμόσφαιρα, ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα. 

Ο Ρεφν προσπαθεί να ακολουθήσει τον Ντέιβιντ Λιντς στο κορυφαίο Mulholland Drive του 2011. Τρέχει, αλλά δεν τον φτάνει. Στην «ατμοσφαιρική» διαδρομή του, συναντά και το Holy Motors του Λεό Καράξ (2012), αλλά πάλι δεν το φτάνει. Ούτε και το «Μόνον οι εραστές μένουν ζωντανοί» του Τζιμ Τζάρμους (2013), με την underground μουσική του και την αισθητικής τελειότητας φωτογραφία του, μπορεί να αγγίξει. Καμία σχέση. 

Αναφέρθηκα σε τρεις θεματικά άσχετες –και μεταξύ τους- ταινίες, που όμως ακολουθούν την ίδια περίπου αισθητική για να μπορέσω να επικεντρωθώ στο The Neon Demon, το οποίο εκτός από την υποβλητική μουσική του Μαρτίνεζ, διαθέτει φωτογραφία με έμπνευση (υπέροχα κάδρα, χρωματικές αντιθέσεις, έντονο φως, σκοτάδι) και υπέροχα κορίτσια. Για τα οποία είναι πραγματικός εφιάλτης να γνωρίζουν ότι έχουν ημερομηνία λήξης γύρω στην ηλικία των 25 και να ζουν με την αγωνία του ανθρωποφάγου (στην κυριολεξία) ανταγωνισμού.
(Κριτική μου για το myfilm.gr)

Η τελευταία παραλία – L’ ultima spiaggia

Είδος: Ντοκιμαντέρ

Σκηνοθεσία: Θάνος Αναστόπουλος, Νταβίντε Ντελ Ντεγκάν

Προβάλλεται από 6/10/16

Σύνοψη: Οι ιστορίες των λουόμενων μιας πολυσύχναστης παραλίας στην Τεργέστη της Ιταλίας, όπου ένας τοίχος τριών μέτρων χωρίζει ακόμα και σήμερα τους άντρες από τις γυναίκες. Μια ταινία για τα σύνορα, τις ταυτότητες και τις διακρίσεις. Μια τραγικωμωδία για την ανθρώπινη φύση. (Διανομή: One from the heart)

Κριτική: Ένα ντοκιμαντέρ για μια παραλία στην Τεργέστη, όπου ένας τοίχος ύψους τριών μέτρων χωρίζει ακόμα και σήμερα τους άντρες από τις γυναίκες. 

Σκόρπιες εικόνες διαδέχονται η μια την άλλη και διάλογοι χωρίς σύνδεση μεταξύ τους, από τους οποίους ανακύπτουν πολλά και ποικίλα θέματα. Ουσιαστικά, η παραλία και το φιλμ που στηρίζεται σ’ αυτήν, προσπαθεί να φέρει κοντά Ιταλούς και Σέρβους, Έλληνες και Σλοβένους, Εβραίους και Γερμανούς, Αυστριακούς και Αμερικανούς, ανθρώπους διαφόρων εθνικοτήτων που συχνάζουν σ’ αυτή και οι οποίοι έχουν κοινά ανθρώπινα προβλήματα παρά τις όποιες διαφορές λόγω της καταγωγής τους.

Οι σκηνοθέτες προσπαθούν, αλλά η μεγάλη διάρκεια της ταινίας και η έλλειψη εμφανούς στόχου, αποβαίνουν εις βάρος του ενδιαφέροντος θέματος, όπως περιγράφεται: τα σύνορα, οι ταυτότητες και οι διακρίσεις. Μια τραγικωμωδία για την ανθρώπινη φύση.
(Κριτική μου για το myfilm.gr)

Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό

Όπως είχα γράψει και για το μυθιστόρημα «Η αλήθεια για τον Χάρρυ Γκέμπερτ» του Ζοέλ Ντικέρ (εκδ. Πατάκη, 2014), εάν είσαι καλός μαθητής, τα μαθήματα δημιουργικής γραφής μπορούν να σου κάνουν πολύ καλό (εφόσον έχεις και κάποια καλή ιδέα, βέβαια). Ο Ζοέλ Ντικέρ πέτυχε τότε, με το πρώτο του μυθιστόρημα να γίνει διάσημος. 

Το ίδιο συμβαίνει και με την Κέιτ Χάμερ που βραβεύτηκε αμέσως για το μυθιστόρημά της «Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό» (εκδ. Μεταίχμιο, 2016), που τελείωσα αυτές τις μέρες. Η Κέιτ Χάμερ στις Ευχαριστίες που απευθύνει σε όσους την βοήθησαν περιλαμβάνεται πρώτη και καλύτερη η διευθύντρια του Προγράμματος Δημιουργικής Γραφής Curtis Brown, της οποίας «οι συμβουλές και η καθαρότητα του πνεύματος» την βοήθησαν «τρομερά». Δεν το αμφισβητώ. 

Η γραφή της Κέιτ Χάμερ δεν είναι άσχημη και η μετάφραση της Βάσιας Τζανακάρη βοηθάει σημαντικά στις συγκινητικές στιγμές που αναδύονται από το μυθιστόρημα αυτό, που αφορά στην ιστορία της απαγωγής ενός χαρισματικού παιδιού, η οποία ξεδιπλώνεται μέσα από την αφήγηση δύο διαφορετικών προσώπων: της μικρής Κάρμελ, που πέφτει θύμα απαγωγής, και της μητέρας της, Μπεθ. Δεν παύει όμως να είναι ένα τυπικό δείγμα δημιουργικής γραφής. Και αν τα πράγματα ήσαν δύσκολα για τον Ζοέλ Ντικέρ που προανέφερα, ο οποίος ουσιαστικά είχε συρράψει μια σειρά διηγημάτων που αποτελούσαν το μυθιστόρημά του, για την Κέιτ Χάμερ ήσαν πιο εύκολα. Δυο ηρωίδες δύο αφηγήσεις παράλληλες, με τα κεφάλαια εναλλάξ, ώστε να υπάρχει το ενδιαφέρον. Ένα κεφάλαιο με την αφήγηση της μητέρας, ένα κεφάλαιο με την αφήγηση της χαρισματικής οκτάχρονης, που έχοντας και μειωμένο λεξιλόγιο, γίνεται ακόμα πιο περιγραφική.

Μου άρεσε η ιδέα: Χαρισματικό κορίτσι, απαγωγή, ταξίδι της μικρής σε άλλη ήπειρο (από Αγγλία στις ΗΠΑ) στο πλευρό ενός άντρα που την εκμεταλλεύεται ως παιδί-θαύμα με θεραπευτικές ικανότητες και ατελείωτες περιγραφές: Η επιμονή της μικρής να μην αλλάξει το όνομά της, να μην αλλοτριωθεί από τα νέα ήθη και έθιμα. Επιμονή και υπομονή από τη μητέρα της Μπεθ, που πιστεύει ότι η μικρή Κάρμελ ζει και έτσι αγωνίζεται για την ανεύρεσή της.

Το κακό με τη δημιουργική γραφή και τον τρόπο που την εκμεταλλεύονται οι καλοί γραφιάδες της μυθοπλασίας, είναι αυτό που περιγράφεται στο εξώφυλλο του βιβλίου, μέσα σε κόκκινη στάμπα: «Υπέροχα γραμμένο και απρόβλεπτο, μετά βίας συγκρατήθηκα να μην πηδήξω τις σελίδες για να δω τι έγινε στο τέλος». Υπογραφή, «Rosamund Lupton, συγγραφέας». Ε, λοιπόν, εγώ δεν συγκρατήθηκα και αυτοαναγορεύθηκα σε «αναγνώστη δημιουργικής ανάγνωσης». Υπάρχουν περιγραφές καταστάσεων και τοπίων στην αφήγηση, που κατά την κρίση μου, δεν προσθέτουν στοιχεία στην εξέλιξη του μύθου. Κατά συνέπεια, πηδούσα σελίδες και το μυθιστόρημα το τελείωσα σε δυο μέρες (εκτελώντας και άλλες εργασίες, βέβαια).

Διάβασα, επίσης, ότι από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του, έχει προκαλέσει τεράστια αίσθηση και  ήδη συζητιέται έντονα η κινηματογραφική του μεταφορά. Θα την περιμένω και αυτή με ενδιαφέρον.

Deepwater Horizon

Είδος: Δράμα / Δράσης

Σκηνοθεσία: Πίτερ Μπεργκ

Παίζουν: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Κέιτ Χάντσον, Ντίλαν Ο' Μπράιεν, Κερτ Ράσελ, Τζίνα Ροντρίγκεζ, Τζον Μάλκοβιτς 

Προβάλλεται από 29/9/16

Σύνοψη: Στις 20 Απριλίου του 2010, μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές που έχει προκαλέσει ο άνθρωπος, συνέβη στην πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου Deepwater Horizon στον Κόλπο του Μεξικό. Η ιστορία, είναι ένας φόρος τιμής στους γενναίους άνδρες και γυναίκες, ο ηρωισμός των οποίων έμελλε να σώσει πολλά μέλη του πληρώματος και ν’ αλλάξει τις ζωές όλων, για πάντα (Διανομή: Odeon)

Κριτική: Οι απαιτήσεις της ανθρωπότητας για ενέργεια και η απληστία του ανθρώπου οδήγησαν το Deepwater Horizon στην καταστροφή. 

Αυτή την ιστορία καταγράφει η ταινία, η οποία στο πρώτο μέρος έχει ενδιαφέρον, παρά το γεγονός ότι αναλίσκεται σε τεχνικές λεπτομέρειες που ίσως και να μπερδεύουν το θεατή.

Μις Πέρεγκριν, Στέγη για ασυνήθιστα παιδιά - Miss Peregrine’s Home for peculiar children

Είδος: Φαντασίας / Περιπέτεια

Σκηνοθεσία: Τιμ Μπάρτον

Ηθοποιοί: Έισα Μπάτερφιλντ, Εύα Γκριν, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Έλα Περνέλ, Άλισον Τζάνεϊ, Τζούντι Ντεντς, Τέρενς Σταμπ

Όταν ο πολυαγαπημένος παππούς του Τζέικ τού αφήνει στοιχεία για ένα μυστήριο που διατρέχει διαφορετικούς κόσμους και εποχές, ο Τζέικ βρίσκει ένα μαγικό μέρος γνωστό ως Στέγη για Ασυνήθιστα Παιδιά της Μις Πέρεγκριν.

Ο Τζέικ στην πορεία αντιλαμβάνεται τι είναι αληθινό και ποιον μπορεί να εμπιστευτεί, και τελικά να ανακαλύψει ότι μοναχά το δικό του «ασυνήθιστο χάρισμα» μπορεί να σώσει τους νέους του φίλους.

(Διανομή: Odeon)

Κριτική: Ο Τιμ Μπάρτον γνωρίζει πολύ καλά πώς να δημιουργεί τους δικούς του ονειρικούς κόσμους και να κάνει πιστευτή οποιαδήποτε ιδέα του, αυτή τη φορά όμως κάπου με κούρασε.

Πάρτι με… λουκάνικα - Sausage Party

Είδος: Κινούμενα Σχέδια / Κωμωδία

Σκηνοθεσία: Γκρεγκ Τίρναν, Κόνραντ Βέρνον

Ακούγονται οι: Κρίστεν Γουίγκ, Τζέιμς Φράνκο, Τζόνα Χιλ, Πολ Ρουντ, Σάλμα Χάγιεκ, Έντουαρντ Νόρτον, Σεθ Ρόγκεν, Μάικλ Σέρα, Μπιλ Χέιντερ

Προβάλλεται από 29/9/16

Σύνοψη: Μια ταινία με κεντρικό ήρωα ένα λουκάνικο. Στο λουκάνικό μας, γεννώνται κάποιες υπαρξιακές αγωνίες και ερωτήματα σχετικά με τον προορισμό του στον μάταιο τούτου κόσμο. Ποια είναι η ημερομηνία λήξης του; Είναι το άλλο του μισό ένα αφράτο ψωμάκι; Για ποιο λόγο τού κολλάνε η κέτσαπ και η μουστάρδα; Ξεκινώντας, λοιπόν, το ξεψάχνισμα συμπαρασύρει και άλλα τρόφιμα μαζί του, ώστε από κοινού θα αναζητήσουν τι ακριβώς συμβαίνει όταν εγκαταλείπουν τον γνώριμο και οικείο κόσμο του σούπερ μάρκετ και καταλήγουν στο περιβόητο καλάθι της νοικοκυράς (Διανομή: Feelgood)

Κριτική: Αυστηρά για μεγάλους και όχι μόνον εξαιτίας της αθυροστομίας των διαλόγων, αλλά και για το γεγονός ότι τα παιδάκια δεν θα καταλάβουν τα βαθύτερα νοήματα περί ύπαρξης, ζωής και θανάτου, υλικού ευδαιμονισμού και σεξουαλικότητας, που αναδεικνύονται από αυτό.

Ηρωικοί πιονέροι - Pioneer heroes

Είδος: Δράμα

Σκηνοθεσία: Νατάλια Κουντριάσοβα

Πρωταγωνιστούν: Νατάλια Κουντριάσοβα, Ντάρια Μορόζ, Αλεξέι Μίτιν, Βάρια Σαμπλάκοβα
Προβάλλεται από 29/9/16

Υπόθεση: Τρία παιδιά, η Όλγκα, η Κάτια και ο Αντρέι, μπαίνουν στην οργάνωση των Νεαρών Πρωτοπόρων του Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν, και με οδηγό τους τη Σοβιετική ιδεολογία ονειρεύονται να γίνουν ήρωες. Ο Αντρέι ονειρεύεται να δημιουργήσει ένα χάπι που θα σώσει την ανθρωπότητα από το θάνατο και την αρρώστια. Η Όλγκα καταδιώκει μυθικούς κατασκόπους που κυνηγούν τα παιδιά των Σοβιετικών. Και η Κάτια ονειρεύεται να γίνει μια Πρωτοπόρος, αλλά έχει εφιάλτες όταν ανακαλύπτει ότι ο παππούς της είναι λαθρέμπορος.

25 χρόνια αργότερα, οι τρεις τριαντάρηδες ήρωες, αν και καθιερωμένοι επαγγελματικά, ζουν σε μια άλλη Ρωσία όπου δεν υπάρχει πλέον χώρος για ηρωικές πράξεις, μεγάλες ιδέες και δυνατά συναισθήματα (Διανομή: Weird Wave)

Κριτική: Η πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτρια Νατάλια Κουντριάσοβα με μια λυρική και ποιητική διάθεση προσπαθεί να ζωντανέψει το παρελθόν και το παρόν της Ρωσίας

Και οι 7 ήταν υπέροχοι – The magnificent seven

Είδος: Γουέστερν

Σκηνοθεσία: Αντουάν Φουκουά

Παίζουν: Κρις Πρατ, Χέιλι Μπένετ, Βίνσεντ Ντονόφριο, Ντένζελ Ουάσινγκτον, Ίθαν Χοκ, Πίτερ Σάρσγκαρντ, Μπουνγκ-Χουν Λι, Μανουέλ Γκαρσία-Ρούλφο, Μάρτιν Σένσμεϊερ

Προβάλλεται από 22/9/16

Σύνοψη: Με την πόλη του Rose Creek κάτω από τον σκοτεινό έλεγχο του Bartholomew Boge, οι απελπισμένοι κάτοικοι ζητούν βοήθεια από επτά κακοποιούς, κυνηγούς κεφαλών, απατεώνες και οπλισμένους άνδρες. Όσο η πόλη προετοιμάζεται για την τελική αναμέτρηση που έρχεται, η ομάδα των επτά μοιάζει να πολεμάει για κάτι περισσότερο από τα χρήματα (Διανομή: Feelgood Entertainment) 

Κριτική: Ο Αντουάν Φουκουά («Ο αριστερόχειρας», «Equalizer» και «Ο Όλυμπος έπεσε») μας χαρίζει με απόλυτο σεβασμό στο είδος, ένα γουέστερν που συνδυάζει το αρχέτυπο, παραδοσιακό στυλ του Τζον Φορντ, το στυλιστικό ύφος του Σέρτζιο Λεόνε και το νεωτεριστικό πνεύμα του Κουέντιν Ταραντίνο.