Η Χάνα και οι αδελφές της - Hanna and her sisters

Μια ταινία από τις καλύτερες του Γούντι Άλεν, που μπορώ να τη ξαναβλέπω με νοσταλγία για το ύφος της που εκφράζει απόλυτα τη δεκαετία του ‘80, για τη feelgood τζαζ μουσική της και για την πανέμορφη φωτογράφιση της Νέας Υόρκης. Μια ταινία χαρακτήρων, με τους οποίους ακόμη και σήμερα ο θεατής μπορεί να ταυτιστεί και να απολαύσει όπως λέω συχνά αναφέρω, «με ένα συνεχές χαμόγελο», καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής.

Spider-Man: Επιστροφή στον τόπο του - Spider-Man: Homecoming

Προεφηβική έως εφηβική περιπέτεια με τους γνωστούς χαρακτήρες της Marvel Comics κατά την οποία τα ηθικοπλαστικά διδάγματα περισσεύουν, ενώ το ξύλο και η δράση πάνε σύννεφο.

Αξιοσημείωτη είναι η εμφάνιση του Μάικλ Κίτον ως «κακού» με το όνομα Vulture (όρνεο, αρπακτικό), που αναγκάζει τον Πίτερ Πάρκερ – Spiderman να παίρνει πρωτοβουλίες ενώ δεν του επιτρέπεται.

Ο υπηρέτης – The servant

Βασισμένη σε μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Μομ και με σενάριο Χάρολντ Πίντερ αυτή η ταινία του Τζόζεφ Λόουζι, θεωρείται μια από τις καλύτερές του πάνω στο θέμα της μεταστροφής των χαρακτήρων και της αποκάλυψης πτυχών, που μέχρι κάποια στιγμή καλύπτονταν από τις συμβάσεις και τις συνθήκες της εποχής. Εκτός από αυτό, ο Λόουζι είχε την τύχη να σκηνοθετεί και τον Ντερκ Μπόγκαρτ με τον Τζέιμς Φοξ, που σ’ αυτή την ταινία δίνουν τους καλύτερους εαυτούς των και ιδιαιτέρως ο πρώτος.

Κατακλυσμός

Με αφορμή τις πρόσφατες ανησυχίες των επιστημόνων για το «Φαινόμενο του θερμοκηπίου», που έχει μεταβάλει τις καιρικές συνθήκες στη χώρα μας, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, έψαξα και βρήκα διάφορα δημοσιεύματα εφημερίδων σχετικά με την εξέλιξη και την πορεία των πάγων στον πλανήτη μας, με πιο πρόσφατο ένα δημοσίευμα, που έλεγε – και θέλω να το προσέξτε αυτό - ότι σε ορισμένες περιοχές της Γροιλανδίας, το στρώμα του πάγου έχει λεπτύνει πάνω από έξι (6) μέτρα από το 1992! 

Η οργή ενός υπομονετικού ανθρώπου – Tarde para la ira

Με φόντο μια ιστορία εκδίκησης, ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Ραούλ Αλεβάρο ανατέμνει την ανθρώπινη φύση, αποκαλύπτει τα τρίσβαθα της ψυχής του ανθρώπου και δημιουργεί μια ταινία αγωνίας και ανατροπών, με δύο μοναδικά πρόσωπα που βρίσκονται μαζί και χώρια: τον ήρεμο, ευγενικό Χοσέ (που υποδύεται ο Αντόνιο ντε λα Τόρε, και τον οποίο είχαμε δει στο «Το μικρό νησί») και τον βίαιο Κούρο (που τον υποδύεται ο Λουίς Καλέχο). 

Τα παράπονα στο δήμαρχο – L’ ora legale

Μια σάτιρα όλων των παθογενειών της τοπικής αυτοδιοίκησης, την οποία παρακολουθείς και δεν μπορείς να μη θυμηθείς ότι αυτά συμβαίνουν και στη χώρα μας, στο δήμο και στη γειτονιά μας. 

Όλα τα ελαττώματα του Ιταλού (και του νεοέλληνα) εκλεγόμενου και ψηφοφόρου παρελαύνουν σ’ αυτή την ταινία, η οποία στο πρώτο μέρος φέρνει γέλιο: η εκλογική πελατεία, οι διορισμοί από το παράθυρο, η ευνοιοκρατία, η αδιαφορία, ο φιλοτομαρισμός, οι αργομισθίες, η αδιαφάνεια στους διαγωνισμούς, οι απευθείας αναθέσεις και πάει λέγοντας. 

Η γυναίκα του ζωολογικού κήπου - The Zookeeper' s Wife

Η πραγματική ιστορία της Αντονίνα, συζύγου του υπεύθυνου του Ζωολογικού Κήπου της Βαρσοβίας, η οποία μετά την καταστροφή του κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έκρυβε εκεί τους Εβραίους προκειμένου να αποδράσουν στη συνέχεια από την κατεχόμενη πόλη. Αυτή είναι και η μόνη πρωτοτυπία αυτού του κινηματογραφικού μελοδράματος, στο οποίο κυριαρχεί η φιγούρα της Τζέσικα Τσαστέιν (πολύ μακριά από το ρόλο της Μις Σλόαν, που την είδαμε πρόσφατα και μας γοήτευσε).

Για μια χούφτα γουέστερν

Το καλοκαίρι, για μένα που έζησα την παιδική μου ηλικία μέσα σε θερινό κινηματογράφο, ήταν πάντα συνδυασμένο με ταινίες και ειδικά με θεαματικές περιπέτειες, τις οποίες με κάποιους φίλους τις χρησιμοποιούσαμε ως έμπνευση για τα παιχνίδια μας. Οι ταινίες με μονομάχους, με Ρωμαίους και αρχαίους Έλληνες, με μυθικούς ήρωες και τέρατα, μας ωθούσαν σε παιχνίδια με σπαθιά και με κοντάρια. Κοντάρια σκούπας, τα οποία άλλοτε τα καβαλούσαμε σαν άλογα και καλπάζαμε και άλλοτε σαν σπαθιά και μονομαχούσαμε. 

Αυτά που μας τρέλαιναν όμως, ήσαν τα καουμπόικα έργα, όπως αποκαλούσαμε εκείνη την εποχή τα γουέστερν. Ύστερα, λοιπόν, από κάθε καουμπόικη ταινία, μαζευόμαστε οι φίλοι και παίζαμε καουμπόηδες και ινδιάνους, μιμούμενοι μάλιστα τους ήχους από το ποδοβολητό των αλόγων, των πυροβολισμών, των κραυγών των ινδιάνων, μέχρι τη μουσική των ταινιών. Το παροιμιώδες γκα-γκαν, γκα-γκααν. 

Μεγάλη ιστορία. Μέχρι που ανακάλυψε την αδυναμία μας (όλων ημών των παιδιών, πλέον) γνωστή εταιρία απορρυπαντικού και μας πλάκωσε στη ραδιοφωνική διαφήμιση: "Τώρα, καουμπόις και ινδιάνοι στα σακουλάκια του κλιν" και μας έκανε το παιχνίδι... επιτραπέζιο. Αν είναι δυνατόν. 

Πού θέλω να καταλήξω; Ότι αυτές τις μέρες, σκάλισα τη συλλογή μου των βίντεο και βρήκα μερικές ταινίες γουέστερν που θα ήθελα να ξαναδώ στη δροσιά του σπιτιού. Με την ευκαιρία δε, δημιούργησα και ένα top-20 των ταινιών (με χρονολογική σειρά), μήπως και σας παρασύρω. Φυσικά υπάρχουν και άλλες εξίσου καλές ταινίες, αλλά περί ορέξεως ουδείς λόγος. 

Το δρόμο τον χάραξε ο Περικλής

Με δύο λόγια, το βιβλίο με τίτλο «Το δρόμο τον χάραξε ο Περικλής» του κ. Θεόδωρου Δημητρόπουλου, προσπαθεί να ερμηνεύσει την περίοδο, που οι ιστορικοί αποκαλούν «Χρυσούς Αιών του Περικλέους» με βάση τις αρχές της Διοίκησης Ολικής Ποιότητας. Αυτό φαντάζει πολύ φυσικό, αν σκεφτούμε ότι ο συγγραφέας έχει σπουδάσει Οικονομικά και Εμπορικές Επιστήμες στην ΑΣΟΕΕ, είναι διπλωματούχος του Πανεπιστημίου της Ουαλίας στη Διοίκηση, του Βρετανικού Ινστιτούτου στο Μάρκετινγκ και στη συνέχεια εργάσθηκε ως ανώτατο στέλεχος σε επιχειρήσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 

The Mafia manager

Πρωτότυπο εγχειρίδιο  για τη διοίκηση επιχειρήσεων

«Μπορεί να φαίνεται παράξενο και επικίνδυνο, αλλά πολλές από τις μεθόδους, που χρησιμοποιεί η Μαφία, μία από τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις στον κόσμο, μπορούν να αποτελέσουν παράδειγμα για πολλές εταιρείες. Πρακτικές, που σήμερα είναι της μόδας, όπως οι «συγχωνεύσεις», οι «εξαγορές», αλλά και η διεθνοποίηση των επιχειρήσεων, είναι από την εποχή του Μεσοπολέμου στην καθημερινή πρακτική της «σιωπηλής αυτοκρατορίας» στο Σικάγο, το Μαϊάμι, τη Νέα Υόρκη και αλλού. Άτομα όπως ο Καπόνε, ο Λουτσιάνο, ο Τζενοβέζε και άλλοι υπήρξαν στελέχη, που θα ήταν περιζήτητα σήμερα σε κάθε σύγχρονη επιχείρηση».

Τα μπλουζ του Αγίου Παντελεήμονα

Κοιτάζω την αφιέρωση στην πρώτη λευκή σελίδα του βιβλίου «Τα μπλουζ του Αγίου Παντελεήμονα». «Στον Άγγελο, με τις κοινές μας μνήμες», υπογράφει ο Κώστας Ποντικόπουλος και επειδή έχω διαβάσει τη νουβέλα προηγουμένως, με βάζει στο τριπάκι η αφιέρωση, σε σχέση με τον πρόλογο, που τον θυμάμαι καλά. 

Γράφει ο Κώστας: «Τι να λέμε, άλλες εποχές… Κάποιοι θυμούνται την κηδεία του βασιλιά Παύλου στο Τατόι, κάποιοι τις εκλογές βίας και νοθείας του ’61, κάποιοι τους γάμους του διαδόχου Κωνσταντίνου με την πριγκίπισσα Άννα-Μαρία, κάποιοι το τρίκυκλο του Κοτζαμάνη και την περίφανη νίκη του αμφιλεγόμενου Γέρου της Δημοκρατίας το ’63, κάποιοι το “ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο”, κάποιοι άλλοι την αποστασία, τον Σωτήρη Πέτρουλα, τους Λαμπράκηδες, τον Αθανασιάδη –γαργάλα τα, γαργάλα τα- Νόβα, τον Λινοξυλάκη, τον Λουκανίδη…».