Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

13/2/16

10 βιβλία για την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Χιλιάδες οι εκδόσεις με θέμα έρωτες μεγάλους και μικρούς, διαχρονικούς και εφήμερους, έρωτες εκδηλωτικούς και κρυφούς, πλατωνικούς και γεμάτους πάθους. Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ ξεκινώντας από το φετινό best seller των εκδόσεων Ψυχογιός, το «Βαθύ γαλάζιο», μας ταξιδεύει νοερά σε μια βιβλιοθήκη του παρόντος και του παρελθόντος με τίτλους βιβλίων που κυκλοφορούν ακόμα, για τους λάτρεις της ερωτικής λογοτεχνίας.

29/1/16

Ο "Χιονάνθρωπος" στο σινεμά

Εδώ και λίγες μέρες, από τις 18 Ιανουαρίου 2016, ξεκίνησαν τα γυρίσματα της ταινίας «Χιονάνθρωπος» με τον Μίκαελ Φασμπέντερ στο ρόλο του Χάρι Χόλε, ενός από τους διασημότερους και πιο σύνθετους σύγχρονους λογοτεχνικούς ήρωες, που είναι δημιούργημα του απόλυτου σταρ της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας Jo Nesbo.
Η κινηματογραφική μεταφορά του Χιονάνθρωπου, της έβδομης και δημοφιλέστερης ίσως περιπέτειας με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Χάρι Χόλε, έχει λάβει και επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας την 13 Οκτωβρίου 2017.
Σε σκηνοθεσία του Σουηδού Τόμας Άλφρεντσον («Tinker, Taylor, Soldier, Spy», και «Άσε το κακό να μπει») και με τον Μάρτιν Σκορτσέζε να συμμετέχει στην παραγωγή, η ταινία (της οποίας τα γυρίσματα θα λάβουν χώρα εξολοκλήρου στη Νορβηγία στις πόλεις Όσλο και Μπέργκεν), φαίνεται πολλά υποσχόμενη και συνιστά την καλύτερη είδηση για τους εκατομμύρια φανατικούς αναγνώστες του Χάρι Χόλε.

28/1/16

Το ηλεκτρικό πρόβατο

Το «Ηλεκτρικό πρόβατο» του Φίλιπ Κ. Ντικ είναι εκείνο που ενέπνευσε τον Ρίντλεϊ Σκοτ και γύρισε το Blade Runner (1982) τη μεγάλη επιτυχία του, που έμεινε σταθμός στην ιστορία του κινηματογράφου, διότι εισήγαγε μια νέα κατηγορία στην επιστημονική φαντασία, αυτή της Noir Science Fiction.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε και πάλι στη χώρα μας από τις Εκδόσεις Κέδρος και φυσικά το ξαναδιάβασα, επειδή την πρώτη φορά το είχα διαβάσει στα Αγγλικά και μπορεί να έχει τη χάρη του το διάβασμα της αρχικής έκδοσης, αλλά είναι ωραίο να διαβάζεις και στη γλώσσα σου, ειδικά τα βιβλία του Φίλιπ Ντικ, που διαθέτει και ένα ιδιαίτερο «γλωσσοπλαστικό» ύφος. 
Το βιβλίο, που γράφτηκε το 1968 και ενέπνευσε τον Ρίντλεϊ Σκοτ για την ταινία, στέλνει τον αναγνώστη στη μελλοντική Βόρεια Καλιφόρνια του 1992, η οποία είναι διαλυμένη, όπως άλλωστε και ολόκληρη η Γη από έναν παγκόσμιο πόλεμο, που άφησε πίσω του συντρίμμια και ραδιενεργό σκόνη. Από τα συντρίμμια αυτού του κόσμου, αναδύεται ο Ρικ Ντέκαρντ, κυνηγός επικηρυγμένων ανθρωποειδών. Ο Ρικ (στην ταινία ήταν ο Χάρισον Φορντ) ζει ρουτινιέρικα και ονειρεύεται να αποκτήσει ένα καινούργιο ζώο, πανάκριβο σύμβολο κοινωνικής καταξίωσης (social status), μιας και το ηλεκτρικό πρόβατο που έχει στην κατοχή του, μια σχεδόν τέλεια απομίμηση πραγματικού, τον καταθλίβει.

26/1/16

Λούλα

Το μυθιστόρημα «Λούλα» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, που γράφτηκε το 1997 και τον Φεβρουάριο ανεβαίνει ως θεατρική παράσταση από την ομάδα Elephas Tiliensis στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, το είχα διαβάσει μόλις κυκλοφόρησε και προ ημερών το «ξεπέταξα» πάλι για να θυμηθώ, την περιπέτεια αυτής της όμορφης εικοσάχρονης φοιτήτριας της Φιλοσοφικής Αθηνών, η οποία προσπαθούσε να έρθει σε οργασμό και δεν μπορούσε.
Όμορφη, σεμνότυφη και ανασφαλής εφαρμόζει όλες τις συμβουλές του φίλου της και της συγκατοίκου της, αυνανίζεται αφού προηγουμένως έχει δοκιμάσει κάθε ποτό και βαρβιτουρικό, αλλά και πάλι δεν τα καταφέρνει να φτάσει στο αποκορύφωμα της ηδονής. Μια ωραία μέρα όμως, στη ζωή της μπαίνει ένας άνθρωπος, ο οποίος θα την μυήσει στον κόσμο της ηδονής και των παραισθήσεων, που κρύβεται στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί που κυκλοφορούσε  η Λούλα, αλλά δεν το έβλεπε. Αυτός ο άνθρωπος υπάρχει στην πραγματικότητα ή είναι προϊόν της φαντασίας της που τη βοηθά να εκτονωθεί; Είναι φυσιολογικός, ή ένας βρικόλακας, που κυκλοφορεί μέρα-μεσημέρι στους κεντρικούς δρόμους μιας Αθήνας, η οποία οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην παρακμή; Τι ακριβώς συμβαίνει στη Λούλα και που την οδηγεί αυτή η εμμονή της για τον οργασμό; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέτει το βιβλίο και ο αναγνώστης καλείται να ανακαλύψει μέσα από τις σελίδες του.

25/1/16

Πόλη στις φλόγες

Ένα μυθιστόρημα ποταμός, ένας συνδυασμός πολλών ιστοριών, μια σειρά από νουβέλες, που προς το τέλος συγκλίνουν και αφού προηγουμένως περνούν από διακυμάνσεις, είναι το «Πόλη στις φλόγες» (εκδ. Κέδρος) που δυσκολεύτηκα να ολοκληρώσω, αλλά το πέτυχα. 
Στις 1.040 σελίδες του μυθιστορήματος του Garth Risk Hallberg, παρελαύνουν πολλά και ποικίλα πρόσωπα, κάτοικοι της Νέας Υόρκης, της πόλης που έχει χαρακτηρισθεί «το μεγάλο χωνευτήρι» πολιτισμών, νοοτροπιών και ανθρώπινων χαρακτήρων, της πόλης «μωσαϊκό». Όλα αυτά τα πρόσωπα φαίνονται να έχουν σχέση με την Σαμάνθα Τσιτσάρο, μια κοπέλα, την οποία ο Μέρσερ Γκούντμαν, ένας Αφροαμερικανός καθηγητής (που ονειρεύεται να γράψει ένα Μεγάλο Αμερικανικό Μυθιστόρημα), τη βρίσκει πεσμένη και αιμόφυρτη ανάμεσα στους θάμνους του Σέντραλ Παρκ την παραμονή της πρωτοχρονιάς καθώς πλησιάζουν μεσάνυχτα και τα πυροτεχνήματα φωτίζουν τον ουρανό της Νέας Υόρκης.

6/1/16

Φιλοσοφικά εγκλήματα

Ο γεννημένος το 1956 στο Εδιμβούργο συγγραφέας Philip Kerr και δημιουργός του ιδιόρρυθμου αστυνομικού Μπέρνι Γκούντερ, που έγινε διάσημος στη χώρα μας αρκετά πρόσφατα, έχει γράψει το «Φιλοσοφικά εγκλήματα» το 1992, με μια υπόθεση που διαδραματίζεται το 2013 και λίγο αργότερα. 
Έτσι, κάλλιστα μπορώ να πω ότι παίρνοντας το βιβλίο στα χέρια μου, ήμουν έτοιμος να διαβάσω ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας για την εποχή του. Ένα μυθιστόρημα «αγωνίας και μυστηρίου», το οποίο όμως δύσκολα μπορώ να δεχτώ ότι «σήμερα φαντάζει αληθινό όσο ποτέ», όπως με πληροφορεί το οπισθόφυλλο. Σήμερα, φαντάζει ως ένα ακόμα μυθιστόρημα του τύπου «βρες τον κατά συρροή δολοφόνο», με βάση  τον τρόπο που σκοτώνει τα θύματά του, την πιθανή κοσμοθεωρία του και με τα ευρήματα στον τόπο του εγκλήματος.

4/1/16

Το μεγάλο σορτάρισμα – The big short

Υπόθεση; Στα τέλη του 2008 έσκασε η φούσκα της αμερικάνικης κτηματαγοράς. Οι τιμές των σπιτιών, που είχαν εκτιναχθεί σε δυσθεώρητα ύψη, κατέρρευσαν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Μαζί τους συμπαρέσυραν και την παγκόσμια οικονομία, οδηγώντας στη χειρότερη κρίση των τελευταίων 80 ετών που παρέσυρε στο διάβα της, κυβερνήσεις και υπόγειες διασυνδέσεις. όμως, τέσσερις outsiders μικροεπενδυτές (ένας αθυρόστομος αναλυτής, ένας αντικοινωνικός γιατρός με ταλέντο στα μακροοικονομικά, δυο πιτσιρικάδες μικροεπενδυτές που έστησαν επενδυτικό κεφάλαιο στο γκαράζ του σπιτιού τους κι ένας τραπεζίτης που απλά αξιοποίησε προς ίδιον όφελος μια πληροφορία), διαπιστώνουν αυτό που οι τράπεζες, τα ΜΜΕ και η αμερικανική κυβέρνηση αρνούνταν να δουν: την επικείμενη κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας. Έτσι, στο γενικευμένο αυτό, «κραχ» υπήρξαν και άτομα που ωφελήθηκαν και θησαύρισαν. 
Σκηνοθεσία: Άνταμ Μακ Κέι
Παίζουν: Μπραντ Πιτ, Κρίστιαν Μπέιλ, Κάρεν Γκίλαν, Ράιαν Γκόσλινγκ, Σελένα Γκομέζ, Μαρίσα Τομέι, Στιβ Καρέλ, Μελίσα Λίο
Προβάλλεται από 7/1/2016 (Διανομή: UIP)

30/12/15

Ορφέας

Δεν μπορώ να πω ότι διάβασα με ευκολία το «Ορφέας» του Ρίτσαρντ Πάουερς (εκδ. Α.Α. Λιβάνη), για το οποίο κάθε λίγο ανέτρεχα στο ειδικό γλωσσάρι για τους μουσικούς όρους που υπάρχει στο τέλος του. Έλα όμως που εκεί βρίσκεται και η γοητεία του συγκεκριμένου μυθιστορήματος; Στο συνδυασμό της αστυνομικής ίντριγκας, του κοινωνικού και πολιτικού σχολιασμού και των μουσικών ήχων, του κόσμου της μουσικής.
Σύμφωνα με την υπόθεση, ο μουσικοσυνθέτης και ερασιτέχνης μικροβιολόγος Πίτερ Ελς ανοίγει την πόρτα του μια μέρα για να βρεθεί μπροστά σε αστυνομικούς. Το ερασιτεχνικό εργαστήριο μικροβιολογίας που έχει φτιάξει στο σπίτι του έχει εγείρει τις υποψίες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, που τον θεωρεί «τρομοκράτη». Γεμάτος πανικό από την επιδρομή των αστυνομικών, ο Ελς γίνεται φυγάς και καταστρώνει ένα σχέδιο για να μετατρέψει τη σύγκρουση με το κράτος ασφάλειας, σε ένα έργο τέχνης, το οποίο θα αφυπνίσει τους ακροατές του και θα τους ευαισθητοποιήσει ξανά στους ήχους που υπάρχουν παντού γύρω τους.

23/12/15

Πόλεμος και ειρήνη - War and peace

Η ταινία: Μέσα από την ιστορία πέντε οικογενειών της αριστοκρατίας αναδύεται το μωσαϊκό της τσαρικής Ρωσίας και με την παραστατική περιγραφή των μαχών και των συρράξεων, ο Τολστόι αφήνει να διαφανούν οι βαθύτερες σκέψεις του για έννοιες όπως ο πατριωτισμός, ο ανθρωπισμός και η ηθική. Οι αποφάσεις των ηγετικών μορφών των στρατιωτικών εξελίξεων, όπως του Ναπολέοντα και του Κουτούζοφ, περνούν σε δεύτερη μοίρα για να αναδειχτεί η αξία της λαϊκής δύναμης και των ικανοτήτων των απλών στρατιωτών της προεπαναστατικής περιόδου.

5/12/15

Φόνος 5 αστέρων

Το πρώτο μυθιστόρημα της Έλενας Ακρίτα είναι γεγονός, το διάβασα και το τελείωσα πολύ γρήγορα. Είναι ενδιαφέρον, έχει μυστήριο και είναι γραμμένο απλά, σαν χρονογράφημα. Έχει την κλασική δομή των αστυνομικών μυθιστορημάτων τύπου «ποιος έκανε το έγκλημα» και διαδραματίζεται στο πλούσιο προάστιο της Φιλοθέης. Διαθέτει μεγαλόσχημους ήρωες με όλα εκείνα το προνόμια ζωής, αλλά και όλα τα σχετικά ελαττώματα. Τίτλος του: «Φόνος 5 αστέρων» (εκδ. Διόπτρα), διότι τα θύματα ανήκουν σε μια δυναστεία ιδιοκτητών ξενοδοχείων. Θα μπορούσε να το έχει γράψει ο Γιάννης Μαρής, αλλά έχει πολλά φλασμπάκ που την εποχή του Μαρή δεν είχαν γίνει μόδα. Διαθέτει πλούσιες περιγραφές, σωστούς χαρακτήρες-ψυχογραφήματα και δίνει σημασία στις λεπτομέρειες. Τέλος και επειδή η συγγραφέας είναι χρόνια ειδική στο ευθυμογράφημα, διαθέτει μια υποβόσκουσα ειρωνεία απέναντι στην άρχουσα τάξη και τους νεόπλουτους και ένα υποδόριο και βιτριολικό χιούμορ. Απλά είναι υπέροχο.

3/12/15

Carol

Υπόθεση: Νέα Υόρκη, στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Η νεαρή Τερέζ Μπέλιβετ εργάζεται σε ένα πολυκατάστημα του Μανχάταν και ονειρεύεται μια πιο συναρπαστική ζωή, όταν γνωρίζει την Κάρολ Άιρντ, μία γοητευτική μεγαλύτερη γυναίκα παγιδευμένη σε έναν αποτυχημένο γάμο. Σύντομα, η αθώα πρώτη συνάντησή τους δίνει τη θέση της σε μια βαθύτερη σχέση. Ενώ η Κάρολ απελευθερώνεται από τα δεσμά του γάμου της, ο πρώην άντρας της αντεπιτίθεται αμφισβητώντας την ικανότητά της ως μητέρας, όταν αποκαλύπτεται η σχέση της Κάρολ με την Τερέζ. Καθώς η Κάρολ και η Τερέζ κάνουν την απόδρασή τους από την πόλη, αφήνοντας πίσω τη ζωής τους, μία αντιπαράθεση θα δοκιμάσει την εικόνα των δύο γυναικών για τις ίδιες, καθώς και την αφοσίωσή τους.

16/11/15

Ο Τζέιμς Μποντ στην Ελλάδα της δεκαετίας του ‘60

(Μέσα από το μυθιστόρημα Colonel Sun του Robert Markham)
Ο Τζέιμς Μποντ, ο ακατανίκητος εδώ και πάνω από μισό αιώνα μυστικός πράκτορας 007, έχει έλθει στην Ελλάδα; Και βέβαια. Όχι όμως από την πένα αυτού που τον δημιούργησε, του Ίαν Φλέμινγκ (1908 - 1964), ο οποίος είχε γράψει 13 μυθιστορήματα και 3 διήγηματα με αυτόν τον ήρωα, αλλά μέσα από ένα που έγραψε, ο καθηγητής πανεπιστημίου και συγγραφέας Σερ Κίνγκσλεϊ Έιμις (1922 - 1995) επιφορτισμένος από τις εκδόσεις Glidrose, που είχαν τα συγγραφικά δικαιώματα των ιστοριών του μυστικού πράκτορα 007.
Λίγα λόγια για το συγγραφέα
Ο Σερ Κίνγκσλεϊ Έιμις το 1968 με το ψευδώνυμο Ρόμπερτ Μάρκαμ, γράφοντας το πρώτο μετά το θάνατο του Φλέμινγκ μυθιστόρημα με ήρωα τον 007 και με τίτλο Colonel Sun, τοποθέτησε την υπόθεση να διαδραματίζεται με φόντο το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο της Ελλάδας, λίγο καιρό πριν τη δικτατορία του 1967.
Ο Σερ Κίνγκσλεϊ Έιμις είχε εντρυφήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα πάνω στις ιστορίες του Μποντ, φημολογείται μάλιστα, ότι είχε γράψει το τελευταίο κεφάλαιο του μυθιστορήματος «The man with the golden gun»). Επίσης, τρία χρόνια πριν είχε με επιτυχία εκδώσει το βιβλίο του «The James Bond Dossier», ένα σε βάθος βιογραφικό ανάγνωσμα πάνω στον πράκτορα 007. Έτσι, δέχθηκε και έγραψε το Colonel Sun. 
Προσωπικά, έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία του 007 στο πρωτότυπο, δεν βρήκα καμία διαφορά στο ύφος και στη φρασεολογία του, σε σχέση με του  Ίαν Φλέμινγκ, αλλά ούτε και στον αφηγηματικό ρυθμό. Διάβασα το Colonel Sun με τεράστιο ενδιαφέρον και με συγκίνησε τόσο πολύ το γεγονός ότι η υπόθεση εκτυλίσσονταν στη χώρα μας, ώστε το μετέφρασα ολόκληρο. Έτσι, για  χόμπυ. Σχεδίασα δε, με τη βοήθεια που παρέχει ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, το φανταστικό νησί Βραχονήσι, όπου εδρεύει ο Colonel Sun, και τη θέση του στο Αιγαίο με βάση την περιγραφή στο μυθιστόρημα. 
Δυστυχώς, παρά το γεγονός ότι αυτό ήταν το καλύτερο -όπως απεδείχθη εκ των υστέρων- απ’ όσα μυθιστορήματα γράφτηκαν στη συνέχεια για τον Μποντ (στο www.ianfleming.com θα τα βρείτε όλα), ο Έιμις δεν συνέχισε, επειδή η χήρα του Φλέμινγκ  δεν τον συμπαθούσε θεωρώντας τον «αριστερό οπορτουνιστή», όπως έγραψε στον εκδοτικό οίκο.

15/11/15

Μνήμες στο διάβα του χρόνου

«Είναι καιρός που μια ιδέα καρφώθηκε στο μυαλό μου: να καταγράψω κάποιες στιγμές, που καθόρισαν τη μέχρι σήμερα ζωή μου, αλλά και μερικές από τις εμπειρίες μου, στον τόπο αυτό που γεννήθηκα και ζω, στο Μαρούσι μας. Θα ήθελα, μέσα από αυτόν τον σύντομο απολογισμό της ζωής μου, να δείξω στους συμπατριώτες μου, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο συναίσθημα από το να μπορείς να μεταδώσεις το πέρασμά σου στο χρόνο. Τις γραπτές αυτές μαρτυρίες μου αφιερώνω σε όλους εσάς, που πράγματι πονέσατε και πονάτε τον τόπο τούτο που γεννηθήκατε και επιλέξατε να ζήσετε» Αυτό γράφει στον πρόλογο της αυτοβιογραφίας της «ΜΝΗΜΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» (εκδόσεις "Αμαρυσία") που κυκλοφόρησε σε βιβλίο πριν λίγο καιρό.
Η πρώην αντιδήμαρχος Μαρούλα Λύτσικα – Χατζηδημητράκη, η μοναδική προσωπικότητα στο Μαρούσι γνωστή με το μικρό της όνομα, έφυγε από τη ζωή στις 13/11/15 έχοντας αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής στην υπηρεσία της Μαρουσιώτικης κοινωνίας, ήταν μια ανήσυχη φύση, μια προσωπικότητα αντιδραστική, με πολλά ενδιαφέροντα. Δεν ήσαν λίγοι οι σύλλογοι και οι φορείς στους οποίους δραστηριοποιήθηκε: Η Χριστιανική Σταυροφορία (1965), το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων (1966), στο οποίο υπήρξε και επίτιμος πρόεδρος από το 2008, το Σώμα Ελληνίδων Οδηγών (1966), ο Εκδρομικός Όμιλος Αμαρουσίου (1970), η Επιτροπή για την Πρόληψη της Εγκληματικότητας με πρόεδρο τον Ειρηνοδίκη Ν. Σολόπουλο, η Μέριμνα του Γήρατος (1968), ο Μουσικός Σύλλογος Αμαρουσίου, η Ερανική Επιτροπή Κοίμησης Θεοτόκου, οι LIONS (4 χρόνια), το Λύρειο Ορφανοτροφείο (3 χρόνια), ο Εξωραϊστικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αμαρουσίου, ο Σύλλογος Αθμονέων και τέλος, ο Φιλοζωϊκός Σύλλογος «Άγιος Μόδεστος». Παράλληλα, είχε διατελέσει και αντιδήμαρχος του Δήμου Αμαρουσίου (2 χρόνια), πρόεδρος Παιδικών Σταθμών Δήμου Αμαρουσίου, πρόεδρος ΚΑΠΗ, πρόεδρος Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου, μέλος Δ.Σ. Σπαθάρειου Μουσείου Θεάτρου Σκιών, μέλος Δ.Σ. Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και μέλος Δ.Σ. Τοπικής Οργάνωσης Νέας Δημοκρατίας.(Πηγή: Αμαρυσία της 13/11/15)
 * * *

Για τη δημιουργία του Ιστορικού Λαογραφικού Μουσείου, αναφέρει: (...) Το 1991 ήταν ένας χρόνος όπως όλοι οι άλλοι, γεμάτος καλά και κακά, μα πάντα είχα μια ψυχική αγωνία για το αύριο. (...) Εκείνη την εποχή, ο αντιδήμαρχος Μιχάλης Μανιός μου ανέθεσε να διακοσμήσω την αίθουσα του Παλαιού Δημαρχείου για την αδελφοποίηση του Δήμου μας, με τον ιταλικό Δήμο Faenza, όπως και έκανα. Παράλληλα, γνωρίζοντας το μεράκι μου για το Μαρούσι, με βοήθησε και έφτιαξα το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της πόλης μας. Ένα έργο εξαιρετικά σημαντικό, αφού θα διατηρούσε την ιστορική συνέχεια της πόλης μέσα από τα εκθέματά του. 
Για τη συγκέντρωση των εκθεμάτων από κάθε γωνιά της πόλης, κάτι που δεν ήταν καθόλου εύκολο και απαιτούσε χρόνο και φροντίδα, ώστε να μην καταστραφεί κάτι, με βοήθησαν πολλοί Μαρουσιώτες, μεταξύ των οποίων και η αγαπημένη μου Ελένη Θανοπούλου, η οποία έφερε ό,τι αντίκες είχε στο σπίτι της και έτσι έστησα το Μουσείο στην οδό Π. Κυριακού. Μαζί με αυτήν βοηθούσε και ο εξαίρετος φίλος και γιατρός Αλεξανδρος. Βασιλακόπουλος, ο οποίος μέχρι που σκούπιζε και καθάριζε τις βιτρίνες. Και σ’ αυτό σημείο πρέπει να τους ευχαριστήσω για τη βοήθειά τους, καθώς επίσης τον καθηγητή του Πολυτεχνείου Γιώργο Σαρηγιάννη και την ακάματη υπάλληλο του Δήμου Σούλα Ζωγράφου, αλλά και όλα τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου.
Πρέπει δε να αναφερθεί ότι με τη βοήθεια όλων, το Λαογραφικό Μουσείο εξέδωσε αργότερα τα «Πρακτικά του 9ου Λαογραφικού Συμποσίου 1999», στο οποίο είχαν λάβει μέρος 40 διαπρεπείς επιστήμονες απ’ όλη την Ελλάδα, ένας ογκώδης τόμος που διανεμήθηκε σε όλα τα Πανεπιστήμια και τις βιβλιοθήκες της χώρας. Μια ενέργεια που δεν ξανάγινε από τα Λαογραφικά Συμπόσια που επακολούθησαν, απ’ όσο ξέρω, επειδή είμαι μόνιμο μέλος του Συμποσίου. 
Το Λαογραφικό Μουσείο εξέδωσε επίσης, και τα βιβλία: «Εκκλησίες του Αμαρουσίου» (1994), «Πανηγύρι της Παναγίας» (1996), «Το Μετόχι της Καλογρέζας» (1997), « Το Μαρούσι και το Λαογραφικό Μουσείο μου» (1999), «Παναγία τη Νερατζιώτισσα» (2001) και «Μαρουσιώτικα ενθυμήματα» (2004) του συμπολίτη μας καθηγητού και λαογράφου  Δημήτρη Μασούρη (...)
* * *
Στο κεφάλαιο με τίτλο «Σύλλογος Αθμονέων» γράφει: Σ’ αυτό το σημείο, θα αναφερθώ στο τελευταίο έργο της ζωής μου, το Σύλλογο Αθμονέων, τον οποίο μετά από 27 χρόνια παρέδωσα σε νέους ανθρώπους για να συνεχίσουν μια πατροπαράδοτη ιστορία. Πιστεύω πως ο εμπνευστής, ο Αντώνης ο Διάμεσης, βρήκε τον τρόπο να εκφράσει την αγωνία του για μια ιστορική κοινότητα Μαρουσιωτών δίνοντας συνέχεια σε ένα σύλλογο του 1925, για να θυμίσει σε όλους ότι το Μαρούσι είχε και έχει συνέχεια.
Εγώ πάντως, προσωπικά ως ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου, ευχαριστώ αυτόν τον αγνό Μαρουσιώτη που μέχρι και σήμερα ακόμα οι απόγονοί του μας φιλοξενούν.
Παράλληλα, θα πρέπει να ευχαριστήσω όλους αυτούς που τόσα χρόνια συνεργαστήκαμε γι’ αυτόν τον κοινό σκοπό και να μεταδώσουμε στους νέους κατοίκους που αποφάσισαν να κάνουν δεύτερη πατρίδα τους το Μαρούσι, ότι το αγαπάμε και μας τιμά που επέλεξαν το τότε μικρό χωριό μας.
Πρέπει δε να ομολογήσω ότι αισθάνομαι μεγάλη υποχρέωση και στον κόσμο που με τίμησε επί τόσες τετραετίες και με εξέλεγε δημοτική σύμβουλο. Είναι πιστεύω η μεγαλύτερη ηθική αμοιβή που πήρα. 
Δεν ξεχνώ, επίσης, την ημέρα εκείνη του 2008, που οι αγαπημένοι μου Πρόσκοποι με ανακήρυξαν Επίτιμη Πρόεδρο σε μια πανηγυρική συγκέντρωση. Τότε κατάλαβα πως ό,τι έδωσα επί τόσα χρόνια, το πήρα πίσω όσο είμαι ζωντανή. Γιατί συνηθίζεται, να τιμούν κάποιους μετά θάνατον. Όμως εγώ έζησα αυτό το προνόμιο. Ευγνωμονώ γι’ αυτό τους φίλους μου και τους συνεργάτες μου. 
Τέλος, νιώθω απέραντη χαρά και αγαλλίαση κάθε φορά, που ύστερα από τόσα χρόνια που περνώ από το Δημαρχείο, εισπράττω πηγαία αγάπη. Είχα την τύχη, βλέπετε, να ζήσω τέσσερις εξαίρετους δημάρχους (Λέκκα, Γαρδέλη, Βλάχο και Τζανίκο) και να περάσω από πέντε δημαρχιακά καταστήματα, πριν καταλήξω στο σημερινό Μέγαρο. Η αλήθεια είναι πως πάντα αναγνώριζα, ότι κάθε έργο που έχει πραγματοποιηθεί στο Δήμο, προερχόταν και προέρχεται από το προσωπικό του και σ’ αυτό έδινα και δίνω πάντα την αγάπη μου και την υποστήριξή μου.
(Το βιβλίο διατίθεται δωρεάν από τα γραφεία της Αμαρυσίας 
στην οδό Αμαρυσίας Αρτέμιδος 27, Άγιο Θωμά Παραδείσου)

30/10/15

Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου

Γράφτηκε γύρω στο 1907, από τον Γκαστόν Λερού (το συγγραφέα του διάσημου «Το φάντασμα της όπερας» που έχει γίνει μιούζικαλ και ταινίες). Αναφέρομαι στο μυθιστόρημα «Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου» (εκδόσεις Διόπτρα), μια ιστορία από αυτές που αποκαλούνται «αστυνομικές μυστηρίου κλειδωμένου δωματίου» και όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, πρόκειται για περιπτώσεις όπου ένα έγκλημα τελείται σε ένα χώρο που είναι σφραγισμένος από μέσα και εκ πρώτης όψεως φαίνεται αδύνατο να έχει διαφύγει ο δολοφόνος.
Στο «κίτρινο δωμάτιο» του πύργου (Σατό Ντε Γκλαντιέ) του κυρίου Στάγκερσον, συμβαίνει ακριβώς αυτό, μόνον που ο δολοφόνος δεν κατάφερε να σκοτώσει τελικά το θύμα του, την κόρη του κ. Στάγκερσον, αλλά το άφησε αναίσθητο έτσι που όταν συνήλθε δεν ήταν σε θέση να περιγράψει τι ακριβώς είχε συμβεί.
Τι ακριβώς συνέβη; Μας το εξηγεί το οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Μετά από μία κοπιαστική ημέρα σημαντικών επιστημονικών πειραμάτων, η δεσποινίς Στάνγκερσον είχε μόλις αποσυρθεί στο υπνοδωμάτιό της. Ξαφνικά, άρχισαν να ακούγονται από μέσα ήχοι πάλης, αγωνιώδεις κραυγές, εκκλήσεις για βοήθεια και πυροβολισμοί. Όταν η κλειδωμένη της πόρτα υποχωρεί στα χτυπήματα του πατέρα της και ενός υπηρέτη, η Ματίλντ βρίσκεται πεσμένη στο πάτωμα, σοβαρά τραυματισμένη και γεμάτη αίματα. Κανείς άλλος δεν βρίσκεται στο δωμάτιο. Δεν υπάρχει απολύτως καμία άλλη έξοδος, και το μοναδικό παράθυρο του Κίτρινου Δωματίου είναι ασφαλισμένο από μέσα».

24/10/15

Το κορίτσι της πτήσης 5403

22 Δεκεμβρίου 1980. Το αεροπλάνο που εκτελεί την πτήση 5403 πέφτει στα γαλλοελβετικά σύνορα και τυλίγεται στις φλόγες. 168 από τους 169 επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία. Σώζεται μόνο ένα κοριτσάκι τριών μηνών. Δύο οικογένειες το διεκδικούν, και δεν υπάρχει τρόπος να διαπιστωθεί η ταυτότητά του. Έτσι ξεκινάει το teaser του οπισθόφυλλου, στο βιβλίο «Το κορίτσι της πτήσης 5403» του Μισέλ Μπισί (εκδ. Κέδρος) και έτσι ακριβώς ξεκινάει και μια διαμάχη δυο οικογενειών για τη διεκδίκηση του κοριτσιού, που θα διαρκέσει 18 χρόνια. . 
Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ που έχει αναλάβει την υπόθεση κατ’ εντολή της πλούσιας οικογένειας, μη έχοντας φέρει αποτέλεσμα αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Πρώτα όμως καταγράφει όλη του την έρευνα, ώστε να την παραδώσει στην άμεσα ενδιαφερόμενη, τη δεκαοκτάχρονη πλέον Λιζ-Ροζ ή την Εμιλί (ανάλογα με την οικογένεια), την κοπέλα που κανένας δεν γνωρίζει ποια είναι και που όλοι, συμπεριλαμβανομένων και των μέσων ενημέρωσης, αποκαλούν Λιβελούλα.

14/10/15

Η κληρονομιά

Τι μπορεί να συμβεί όταν με χειρόγραφη διαθήκη κληροδοτείται ένας άνθρωπος που δεν είναι συγγενής του θανόντος; Τι μπορεί να συμβεί όταν αυτός ο άνθρωπος είναι «έγχρωμος» σε μια συντηρητική και ρατσιστική κοινωνία; Επίσης τι μπορεί να συμβεί όταν αυτός ο άνθρωπος είναι μια γυναίκα που βοηθούσε τον βαθύπλουτο θανόντα και του απάλυνε, όση ζωή του είχε απομείνει; 

Πολλά μπορεί να σκεφτεί κανείς και ειδικά όταν θέλει να αμφισβητήσει την τελευταία βούληση του θανόντος, η οποία μάλιστα μπορεί να μην είναι και η τελευταία, εάν αποδειχθεί ότι υπήρχε και άλλη πιο επίσημη διαθήκη ενώπιον δικηγόρου. Όχι όμως τόσα, όσα μπορεί να καταγράψει η φαντασία και η πένα του Τζον Γκρίσαμ, του συγγραφέα που είναι σπεσιαλίστας στα δικαστικά θρίλερ.

Τελείωσα πριν λίγο καιρό, το μυθιστόρημα «Η κληρονομιά» (εκδ. Bell) και πραγματικά έμεινα άναυδος. Όχι γιατί είναι εκπληκτικός στην περιγραφή του κληρονομικού δικαίου και της αμερικανικής νομοθεσίας στην απονομή δικαιοσύνης, αλλά γιατί έχει καταφέρει να βγάζει την ψυχή του αναγνώστη στην εξέλιξη του εξής μύθου: Ο βαθύπλουτος Σεθ Χάμπαρντ αργοπεθαίνει βαριά άρρωστος. Πριν κρεμαστεί από έναν πλάτανο, δίνοντας τέλος στο μαρτύριό του, αφήνει μια καινούρια, χειρόγραφη διαθήκη που γεννάει πάρα πολλά ερωτηματικά, όπως γιατί ο Χάμπαρντ άφησε όλη σχεδόν την περιουσία του στην υπηρέτριά του; Μήπως η χημειοθεραπεία και τα παυσίπονα είχαν θολώσει το μυαλό του; Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με ένα κομμάτι γης που κάποτε ήταν γνωστό ως Σίκαμορ Ρόου; Αποτέλεσμα, τα παιδιά του και η μαύρη υπηρέτριά του έρχονται σε μια αντιπαράθεση περίπλοκη και δραματική, όσο κι εκείνη η δίκη για φόνο που κατέστησε άλλοτε το δικηγόρο  Μπριγκάνς έναν από τους πιο διάσημους πολίτες της Κομητείας Φορντ. Αν δεν ξέρετε τον Τζέικ Μπριγκάνς, είναι ο δικηγόρος ήρωας ενός άλλου μυθιστορήματος του Τζον Γκρίσαμ με τίτλο «Η ετυμηγορία».

Έξοχη πλοκή, με μεγάλα συμφέροντα γύρω από μια τεράστια κληρονομιά, με ισχυρά δικηγορικά γραφεία, που έχουν πέσει σα γεράκια, πολλούς μάρτυρες και φυσικά ενόρκους που πρέπει να επιλεγούν μετά προσοχής. Ταυτόχρονα, μπαίνουν στην ιστορία και οι ντετέκτιβ, που πρέπει να ανακαλύψουν σκοτεινές πτυχές του παρελθόντος, τόσο του αυτόχειρα, όσο και της υπηρέτριάς του. 
Το βιβλίο, διαβάζεται απνευστί (είναι κλισέ το ξέρω), αλλά πώς να το κάνουμε; Τζον Γκρίσαμ είναι αυτός (The Pelican Brief και The Client είναι ταινίες που βασίστηκαν σε βιβλία του).

18/9/15

Σκοτεινό βουνό

Τα βιβλία τσέπης ήταν πάντα μια καλή επιλογή για τις μέρες των διακοπών είτε ήσαν πολλές μέρες είτε λίγες, όπως έχουμε αναγκαστεί τώρα με την οικονομική κρίση. Έτσι φέτος πήρα μαζί μου δυο μυθιστορήματα του αγαπημένου Τζον Γκρίσαμ, ο οποίος είναι εξπέρ στο είδος των δικαστικών θρίλερ και πολλά βιβλία του έχουν γίνει ταινίες: Την «Κληρονομιά» και το «Σκοτεινό βουνό», το οποίο ξεκίνησα πρώτο και το τελείωσα στις λίγες μέρες των διακοπών.  
Στο «Σκοτεινό βουνό» (εκδ. Bell), η ιστορία διαδραματίζεται σε μια μικρή ορεινή πόλη των ΗΠΑ, κοντά στα Απαλάχια, όπου και γίνονται εξορύξεις γαιάνθρακα, οπότε και ο τίτλος δένει υπέροχα. 
Η ιστορία όμως δεν ξεκινά εκεί, αλλά στη Νέα Υόρκη, όπου οι μεγάλες επιχειρήσεις έχουν αρχίσει τις απολύσεις. Είμαστε βλέπετε, στο 2008, όταν ξεσπά η οικονομική κρίση και η κεντρική ηρωίδα Σαμάνθα Κόφερ είναι ανερχόμενο στέλεχος σε μια μεγάλη νομική εταιρεία της Νέας Υόρκης. Θα πρέπει δε, να θεωρεί τον εαυτό της τυχερό, που αντί για απόλυση της προτείνουν ένα «σχέδιο διαθεσιμότητας»: να εργαστεί για ένα χρόνο χωρίς μισθό σε κάποια μη κερδοσκοπική οργάνωση –κι αν μέχρι τότε τα πράγματα έχουν βελτιωθεί, ίσως την ξαναπάρουν στην παλιά της θέση.
Η Σαμάνθα, το ψάχνει το θέμα και μετακομίζει από το Μανχάταν στο Μπρέιντι, μια μικρή πόλη στα Απαλάχια, άγνωστη σ’ αυτήν μέχρι τότε. Εκεί, θα αντιμετωπίσει για πρώτη φορά «πραγματικούς πελάτες με αληθινά προβλήματα», όπως της λέει κάποια στιγμή ο Μάτι Γουάιατ από το Γραφείο Νομικής Αρωγής στο οποίο θα εργαστεί δωρεάν και θα συνειδητοποιήσει σύντομα ότι το Μπρέιντι, όπως οι περισσότερες μικρές πόλεις, κρύβει μυστικά και εκπλήξεις-προκλήσεις, όπως το γεγονός ότι οι εταιρείες εξόρυξης γαιάνθρακα που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, καταπατούν κάθε νόμο και κανόνα και όποιος προσπαθήσει να τους εναντιωθεί, πολύ απλά, θέτει τη ζωή του σε κίνδυνο.
Η Σαμάνθα θα εμπλακεί σιγά – σιγά και από την εμπλοκή της, προκύπτει ένα έξυπνο καταγγελτικό (κατά των εταιριών που καταστρατηγούν τους νόμους) θρίλερ, δομημένο με πυκνό λόγο και περιγραφές που σε ταξιδεύουν στην αμερικανική ενδοχώρα και τους ανθρώπους της και σε όσους εκμεταλλεύονται τα «κενά» και τις «τρύπες» των νόμων για να κάνουν περιουσίες από τις εξορύξεις γαιάνθρακα αδιαφορώντας για το περιβάλλον και κατ’ επέκταση για την υγεία των ανθρώπων που ζουν στις γύρω πόλεις και χωριά.
Το μυθιστόρημα εκτός από την αγωνία και τις ανατροπές που αιφνιδιάζουν, προσφέρει απλόχερα και γνώσεις όχι μόνο για τις ενεργειακές πηγές των ΗΠΑ, αλλά και για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται αυτά τα θέματα από την κεντρική διοίκηση, την αυτοδιοίκηση, τον τύπο και φυσικά την αδέκαστη δικαιοσύνη.
Το διάβασα με τεράστιο ενδιαφέρον.

29/8/15

Έγκλημα στην Αντίπαρο

Διάβασα το «Έγκλημα στην Αντίπαρο» (εκδ. Κέδρος) του Νίκου Φαρούπου (με σπουδές κοινωνικής ψυχολογίας και σκηνοθεσίας κινηματογράφου και οκτώ προηγούμενα βιβλία στο ενεργητικό του) με αρκετό ενδιαφέρον, παρασυρμένος από το οπισθόφυλλο του βιβλίου, που μιλάει για τις καλοκαιρινές διακοπές του αστυνόμου Αντρέα Ρούσσου στην όμορφη Αντίπαρο, οι οποίες διακόπτονται προτού καλά-καλά ξεκινήσουν. Ο λόγος; Το γεγονός ότι άνθρωποι βρίσκονται πνιγμένοι, υπάρχουν ύποπτοι ιδιοκτήτες κότερων και ελικοπτέρων, επίσης, υπάρχουν κάτοχοι οφσόρ και μαύρου χρήματος, εκτελεστές συμβολαίων, αλλά και προβληματικές κόρες και φιλόδοξες μοντέλες που τον εμποδίζουν να απολαύσει τις διακοπές του. 
Όσοι είστε αναγνώστες αστυνομικών μυθιστορημάτων, θα έχετε καταλάβει ότι όλη αυτή η παρουσίαση έχει κάτι από Γιάννη Μαρή, μιας και διαθέτει αρκετές από τις «συνιστώσες του έργου» του, όπως έγραψε και ο Βασίλης Βασιλικός (για το Γιάννη Μαρή). Ποιες είναι αυτές οι συνιστώσες στο «Έγκλημα στην Αντίπαρο»;

7/8/15

«Φλόγα που σιγοκαίει» του Φίλιπ Κερ

Δυο φορές αναφέρεται στο νέο μυθιστόρημα του Φίλιπ Κερ ο τίτλος του βιβλίου, αλλά με άλλο νόημα κάθε φορά. Η πρώτη φορά είναι όταν κεντρικός ήρωας, ντετέκτιβ Μπέρνι Γκούντερ, αναφέρεται στο ναζισμό που δεν λέει να σβήσει και η δεύτερη όταν αναφέρεται στο πάθος του για μια νεαρή κοπέλα, που δεν θέλει να φύγει μαζί του, διότι γι’ αυτήν -όσο και να τον αγάπησε- συνεχίζει να είναι ναζιστής.
Πάνω σ’ αυτό το καμβά κτίζεται και αυτή η ιστορία του κυνικού αστυνόμου Γκούντερ και γιατί όχι, αφού όλες οι ιστορίες του διαδραματίζονται ως επί το πλείστον στη Γερμανία των χρόνων της ναζιστικής κυριαρχίας και του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου.
Αυτή τη φορά, ο Μπέρνι φτάνει στο Μπουένος Άιρες του 1950 και εμπλέκεται στο κυνήγι ενός εγκληματία. Μια έφηβη βρέθηκε δολοφονημένη και οι συνθήκες θυμίζουν έντονα εκείνες της τελευταίας υπόθεσης που είχε αναλάβει ο Μπέρνι το 1932 ως επιθεωρητής του Τμήματος Ανθρωποκτονιών στο Βερολίνο. Μιας υπόθεσης που δεν είχε καταφέρει να διαλευκάνει. Ο αρχηγός της τοπικής αστυνομίας πιστεύει ότι ο δράστης είναι κάποιος από τους εκατοντάδες πρώην Ναζί που έχουν καταφύγει στην Αργεντινή μετά το 1945. Έτσι, ο Μπέρνι, που έχει φτάσει στο Μπουένος Άιρες ως δόκτωρ Κάρλος Χάουσνερ αρχίζει να ερευνά την υπόθεση, με δυσκολίες και εμπόδια και ο αναγνώστης ταξιδεύει μαζί του από τα αριστοκρατικά σαλόνια του προέδρου Περόν και της «φιλάνθρωπης» και λαμπερής συζύγου του Εβίτας, μέχρι τις λαμαρινουπόλεις που κρύβουν μυστικά ικανά να σκοτώσουν τον Μπέρνι, αλλά και τη νεαρή κοπέλα που τον βοηθά με αντάλλαγμα να τη βοηθήσει και εκείνος να βρει τους δικούς της.

1/8/15

Η γυναίκα στη σκάλα

Διάβασα το «Η γυναίκα στη σκάλα» ξεκινώντας από το γεγονός ότι ο συγγραφέας Μπέρνχαρντ Σλινκ, είναι εκείνος που είχε γράψει το «Διαβάζοντας στη Χάννα», το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία του Στίβεν Ντάλτρι με τίτλο «Σφραγισμένα χείλη» (The Reader) και για το οποίο η Κέιτ Γουίνσλετ κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου.
Η ταινία εκείνη με είχε συνεπάρει όχι μόνο τόσο από τις ερμηνείες, με πρώτη εκείνη της Γουίνσλετ, όσο και για το σενάριο που είχε βασιστεί στο βιβλίο του. Με αυτό το σκεπτικό και με δεδομένη την ικανότητα του συγγραφέα να διεισδύει στους χαρακτήρες του έργου του, κάτι που είχε σεβαστεί και είχε επιτύχει και ο σκηνοθέτης της ταινίας, διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το βιβλίο και δεν βγήκα χαμένος.
Η υπόθεση της «Γυναίκας στη σκάλα» αφορά στις σχέσεις τεσσάρων προσώπων, μιας γυναίκας και τριών ανδρών, τους οποίους συνδέει ένας πίνακας, που αναπαριστά μια γυμνή γυναίκα να κατεβαίνει μια εσωτερική σκάλα ενός σπιτιού.