Σιωπή - Silence

Η ταινία βασίζεται στο βραβευμένο μυθιστόρημα που έγραψε το 1966 ο Σιουσάκου Έντο (κυκλοφορεί στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτης, με πρόλογο του Μάρτιν Σκορτσέζε) και εξετάζει το πνευματικό και θρησκευτικό ερώτημα περί της σιωπής του Θεού μπροστά στον ανθρώπινο πόνο.

Πάνω σ’ αυτό τον καμβά, ο Σκορτσέζε έγραψε μαζί με τον Τζέι Κοκς («Συμμορίες της Νέας Υόρκης» και «Τα χρόνια της αθωότητας») ένα πυκνό σενάριο στο οποίο θίγονται θέματα όπως η θρησκεία, η πίστη, ο δογματισμός, η δύναμη της εξουσίας να εκβιάζει την πίστη και η δύναμη της ψυχής να αντιστέκεται. Ταυτόχρονα, εξετάζει τις πολιτισμικές διαφορές μεταξύ των λαών και πως αυτές επιδρούν επί των θρησκειών και επηρεάζουν την πίστη και τέλος, εμβαθύνοντας στους χαρακτήρες μας δείχνει τις εσωτερικές συγκρούσεις από τα διλλήματα που θέτει η ορθολογική, πρακτική σκέψη απέναντι στη θρησκεία και την πίστη. Είναι χαρακτηριστική η σκηνή με τη φράση «Κάνε το, είναι μια τυπική διαδικασία», που λένε οι γιαπωνέζοι προς τους χριστιανούς προκειμένου να αποκηρύξουν την πίστη τους και να αποφύγουν τα βασανιστήρια.

Νυκτόβια πλάσματα – Nocturnal Animals

Μια ταινία θρίλερ και βίας μέσα σε μια ταινία έρωτα και εκδίκησης είναι τα «Νυκτόβια πλάσματα» του Τομ Φορντ, που έθεσε τις βάσεις για τρεις υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες 2017 (Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Β’ Αντρικού Ρόλου).

Η Σούζαν, κεντρική ηρωίδα του φιλμ, σε μια στιγμή μοναξιάς διαβάζει το βιβλίο που της έχει στείλει ο πρώην άντρας της Έντουαρντ με τίτλο «Νυκτόβια πλάσματα», το οποίο διαθέτει μπόλικο suspense και βία και σ’ αυτό «βλέπει» τον εαυτό της να υποφέρει, αλλά και άλλα πράγματα που τη σοκάρουν. Είναι η εκδίκηση του πρώην της, επειδή πριν 19 χρόνια τον είχε εγκαταλείψει και είχε περάσει κι αυτός δύσκολες ώρες. 

Τα αποτελέσματα της συμπεριφοράς των δύο αυτών ανθρώπων (του συγγραφέα και της αναγνώστριας) οπτικοποιεί έξυπνα και με κοφτό, πυκνό μοντάζ ο Τομ Φορντ και ο θεατής παρακολουθεί πλέον δύο ταινίες: μια με τις περιπέτειες του βιβλίου που διαβάζει η ηρωίδα και μια με τις ψυχολογικές επιπτώσεις της ως αναγνώστριας, η οποία μάλιστα βιώνει και ένα δυστυχισμένο δεύτερο γάμο.

Paterson

Η ταινία του Τζιμ Τζάρμους παρατηρεί σιωπηρά τους θριάμβους και τις ήττες της καθημερινής ζωής, όπως και την ποίηση που κρύβεται στις πιο μικρές λεπτομέρειες. (Κριτική του myfilm.gr)

Ταινία Έναρξης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2016

Επίσημη πρεμιέρα - συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών 2016

Οι 10 καλύτερες ταινίες του 2016

Μερικές ήσαν των 5 αστέρων, άλλες των 4. Δεν παύουν όμως να είναι οι κατά τη γνώμη μου καλύτερες του 2016, η κάθε μια στο είδος της. 

Επισκεφτείτε τις αναρτήσεις τους και διαβάστε για ποιό λόγο.

Η επιστροφή
Όλα στο φως

Βικτόρια

Η ελιά

Cafe Society

Η αποφοίτηση

Toni Erdmann

Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ

Εξομολογήσεις

Η άφιξη

Η καταγγελία

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτού του βιβλίου είναι το τελευταίο του κεφάλαιο το οποίο αναφέρεται στο συγγραφέα Bandi (ψευδώνυμο που σημαίνει «πυγολαμπίδα»), που είναι μέλος της Ομοσπονδίας Συγγραφέων της Βόρειας Κορέας και ζει ακόμα εκεί και ο οποίος αφού έζησε το φοβερό λιμό που έπληξε τη χώρα του στη δεκαετία του 1990, έγινε έντονος επικριτής του καθεστώτος. Παράλληλα, περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο φυγαδεύτηκαν τα χειρόγραφά του από τη Βόρειο Κορέα. Χειρόγραφα που περιείχαν μια σειρά διηγημάτων, όχι με λιγότερο ενδιαφέρον από τον επίλογο, τα οποία είναι συγκλονιστικά στην απλότητά τους και στην ειρωνεία που περιέχουν. Δεν θυμάμαι ποιος έχει πει ότι, η ειρωνεία είναι το δυνατότερο όπλο απέναντι σε μια εξουσία, όταν όλα τα άλλα δεν βρίσκουν απήχηση. 

Το Σινικό Τείχος – The Great Wall

Ο Ζαν Γιμού κάνει μια ταινία για το Μέγα Σινικό Τείχος αναφερόμενος σε έναν από τους θρύλους, που υποτίθεται ότι δικαιολογούν αυτό το τεράστιο κατασκεύασμα, για το οποίο γράφτηκε ότι είναι το μόνο ανθρώπινο κατασκεύασμα που είναι ορατό από τη Σελήνη. 

Η ιστορικοί λένε ότι κατασκευάστηκε για την απόκρουση επιδρομών από Μογγολικές και Τουρκικές φυλές, αλλά ο Ζαν Γιμού είναι ο πρώτος στο σινεμά που με εντυπωσιακές ψηφιακές απεικονίσεις μας λέει ότι κτίστηκε για να αποκρούει κάτι τέρατα περίπου σαν το Άλιεν, που επιτίθονταν στην Κίνα κάθε 60 χρόνια. 

Η χορεύτρια – La danseuse

Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζιοβάνι Λίστα, «Η χορεύτρια» είναι ένα όχι απόλυτα βιογραφικό δράμα σε σενάριο και σκηνοθεσία της Στεφανί Ντι Τζιούστο, η οποία δεν μπόρεσε να αποδώσει το βάθος του χαρακτήρα της αμερικανίδας Μαρί Λουίζ Φούλερ, που ξεκίνησε από τα ράντσα της Άγριας Δύσης και έφτασε στο Παρίσι της Μπελ Επόκ με το πάθος να αναδειχθεί ως χορεύτρια στριφογυρίζοντας και δημιουργώντας οπτικά εφέ με το πολύπτυχο φόρεμά της κάτω από εκτυφλωτικούς προβολείς.

Passengers

Ο Τζιμ Πρέστον, μηχανολόγος μηχανικός που τον υποδύεται ο Κρις Πρατ (Φύλακες του Γαλαξία) ξυπνάει μόνον αυτός μεταξύ 5.000 επιβατών και 259 μελών πληρώματος σε ένα τεράστιο διαστημόπλοιο, που κάνει ένα ταξίδι συνολικής διάρκειας 120 ετών προς μια μακρινή αποικία και διαπιστώνει ότι έχει ξυπνήσει 90 χρόνια νωρίτερα! Δυστυχία. Προσπαθεί να επανέλθει στην ύπνωση, αλλά δεν μπορεί και στη συνέχεια επί ένα χρόνο προσπαθεί να μπει στο χώρο διακυβέρνησης του σκάφους πράγμα επίσης αδύνατο. Μόνη του συντροφιά, ο Άρθουρ ένας μπάρμαν-ρομπότ (που το υποδύεται απολαυστικά ο Μάικλ Σιν).

Η εξέλιξη του μιούζικαλ στην Ελλάδα

La La Land

Ένα μιούζικαλ που ξεπηδά μέσα από τα παραδοσιακά της εποχής του «χρυσού» Χόλιγουντ, τότε που ο Φρεν Αστέρ και η Τζίτζερ Ρότζερς χόρευαν ανάμεσα σε πολυπληθή μπαλέτα, σε τεράστιες αίθουσες, πισίνες, ή ακόμα και στο ταβάνι. Ένα σύγχρονο μιούζικαλ-τόλμημα, που προσπαθεί να καθιερώσει τη μουσική τζαζ σε ηλικίες που την αντιμετωπίζουν ως ιστορικό γεγονός. 

Με εικόνες και χρώματα που παραπέμπουν σε χολιγουντιανές παραγωγές των δεκαετιών του ’50 και του ’60 που ίσως και να μας έπειθαν εάν οι ήρωες δεν χρησιμοποιούσαν κινητά τηλέφωνα, ο Ντάμιεν Σαζέλ (Whiplash), καταφέρνει να χαρίζει δυο ευχάριστες ώρες, με δυο εξαιρετικές ερμηνείες από τον Ράιαν Γκόσλινγκ και την Έμα Στόουν, που ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους στην υποκριτική, το τραγούδι και το χορό και με ένα ενδιαφέρον και ανατρεπτικό σενάριο.

Κρυφή ομορφιά – Collateral beauty

Η ιδέα του σεναρίου δεν είναι κακή. Θυμίζει λίγο τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Ντίκενς, μόνο που εδώ τον κεντρικό ήρωα τον επισκέπτονται ο Θάνατος, ο Χρόνος και η Αγάπη. Το σενάριο έχει ενδιαφέρον και σε κρατάει θίγοντας τρία δυνατά θέματα. Επίσης, υπάρχει μια συνωμοσία για καλό σκοπό, η οποία όμως μπορεί να γυρίσει μπούμεραγκ και να κάνει χειρότερη την κατάσταση αυτού που προσπαθούν να σώσουν. Άρα διαθέτει suspense. Οι ερμηνείες είναι από καλές έως πολύ καλές. Τι συμβαίνει όμως;