Το μυθιστόρημα «Λούλα» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, που γράφτηκε το 1997 και τον Φεβρουάριο ανεβαίνει ως θεατρική παράσταση από την ομάδα Elephas Tiliensis στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, το είχα διαβάσει μόλις κυκλοφόρησε και προ ημερών το «ξεπέταξα» πάλι για να θυμηθώ, την περιπέτεια αυτής της όμορφης εικοσάχρονης φοιτήτριας της Φιλοσοφικής Αθηνών, η οποία προσπαθούσε να έρθει σε οργασμό και δεν μπορούσε.
Όμορφη, σεμνότυφη και ανασφαλής εφαρμόζει όλες τις συμβουλές του φίλου της και της συγκατοίκου της, αυνανίζεται αφού προηγουμένως έχει δοκιμάσει κάθε ποτό και βαρβιτουρικό, αλλά και πάλι δεν τα καταφέρνει να φτάσει στο αποκορύφωμα της ηδονής. Μια ωραία μέρα όμως, στη ζωή της μπαίνει ένας άνθρωπος, ο οποίος θα την μυήσει στον κόσμο της ηδονής και των παραισθήσεων, που κρύβεται στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί που κυκλοφορούσε η Λούλα, αλλά δεν το έβλεπε. Αυτός ο άνθρωπος υπάρχει στην πραγματικότητα ή είναι προϊόν της φαντασίας της που τη βοηθά να εκτονωθεί; Είναι φυσιολογικός, ή ένας βρικόλακας, που κυκλοφορεί μέρα-μεσημέρι στους κεντρικούς δρόμους μιας Αθήνας, η οποία οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην παρακμή; Τι ακριβώς συμβαίνει στη Λούλα και που την οδηγεί αυτή η εμμονή της για τον οργασμό; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέτει το βιβλίο και ο αναγνώστης καλείται να ανακαλύψει μέσα από τις σελίδες του.








