Έρωτας με την πρώτη μπουνιά - Les combattants

Υπόθεση: Περιτριγυρισμένος από την οικογένεια και τους φίλους του, ο Arnaud έχει μπροστά του ένα ήσυχο καλοκαίρι. Μέχρι που θα συναντήσει τη Madeleine, μια όμορφη και σκληροτράχηλη κοπέλα, με καλογυμνασμένο σώμα και ένα σωρό προφητείες για το τέλος του κόσμου. Εκείνος δεν έχει μεγάλες προσδοκίες, εκείνη προετοιμάζεται για το χειρότερο. Εκείνος δέχεται τα πράγματα όπως έχουν, εκείνη τσακώνεται, τρέχει, κολυμπάει και σπρώχνει τον εαυτό της στα άκρα. Αν και δεν του έχει ζητήσει τίποτα, μέχρι πού είναι διατεθειμένος να φτάσει για αυτήν; Είναι μια ιστορία αγάπης, ή επιβίωσης, ή και τα δύο.

Κριτική: Πώς γίνεται από «Οι μαχητές», ο τίτλος να γίνει στην Ελλάδα «Έρωτας με την πρώτη μπουνιά», μόνον ο διανομέας της ταινίας ξέρει.

Yogananda: Το ταξίδι της αφύπνισης - Awake: The life of Yogananda

Υπόθεση: Ένα ντοκιμαντέρ για τον Παραμαχάνσα Γιογκανάντα γνωστό γιόγκι και γκουρού που είχε γεννηθεί στην Ινδία και έδρασε στις ΗΠΑ (5/1/1893 - 7/3/1952),

Ο Γιογκανάντα μέσα από την προσωπική του ώθηση για ψυχικό διαφωτισμό και την ανάγκη του να μοιραστεί τις εμπειρίες του με ένα μεγαλύτερο σύνολο, μετά από πολύχρονη περιπλάνηση στον κόσμο της Ανατολής, έγραψε το «Η αυτοβιογραφία ενός Γιόγκι». Καταστάλαγμα της γνώσης που απέκτησε, για να διαδώσει στο κοινό ρητά και διδασκαλίες του παρελθόντος, οδηγώντας το στο μονοπάτι της αυτοπραγμάτωσης, της  πραγματοποίησης των πνευματικών, ψυχικών και σωματικών δυνατοτήτων του ανθρώπου, καθώς και την αίσθηση της πληρότητας και της εσωτερικής ισορροπίας.

Demonic House of Horror

Υπόθεση: Κατά τη διάρκεια μίας εφιαλτικής νύχτας, μια παρέα νεαρών φοιτητών δολοφονείται σε ένα εγκαταλελειμμένο, απόμερο σπίτι. Ο ντετέκτιβ Μαρκ Λιούις (Φρανκ Γκρίλο) και η ψυχολόγος Ελίζαμπεθ Κλάιν (Μαρία Μπέλο) καταφτάνουν την επόμενη μέρα στο σημείο του εγκλήματος για να ανακρίνουν τον βαθιά σοκαρισμένο επιζώντα του μακελειού που δεν άφησε άλλους επιζώντες. Τι δουλειά είχε όμως μια παρέα φοιτητών στο πιο τρομακτικό και στοιχειωμένο σπίτι της απόμερης περιοχής; Ο νεαρός τούς εξηγεί ότι η παρέα αποτελούνταν από ερασιτέχνες κυνηγούς φαντασμάτων, με έντονο ενδιαφέρον για τα υπερφυσικά φαινόμενα και τις πύλες που ενώνουν τον κάτω κόσμο με τον δικό μας. Θέλοντας να δοκιμάσουν τις δυνατότητές τους, αποφάσισαν να κάνουν μια τελετή προσέλκυσης πνευμάτων στο μυστηριώδες μέρος και να κινηματογραφήσουν την δράση, έτσι ώστε να αποδείξουν πέραν πάσης αμφιβολίας την ύπαρξη φαντασμάτων. Τα πράγματα, όμως, πήραν μια αιματηρή τροπή όταν τα πνεύματα που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά τους αποκάλυψαν τις βίαιες προθέσεις τους. Αυτό που ξεκίνησε σαν μια αθώα και ξέγνοιαστη πλάκα εξελίχθηκε σε μια βραδιά ανατριχιαστική και τελικά θανάσιμη. Κι εκείνο που έμεινε πίσω είναι ένα αρχείο που κατέγραψε η κάμερα. Ένα στοιχείο που μαρτυρά τον απόλυτο τρόμο σε μια βραδιά που χύθηκε άφθονο αίμα…

Κριτική: Ούτε δαιμονισμένο, ούτε σπίτι της φρίκης. Δεν θέλω να είμαι ρατσιστής, αλλά ούτε οι φίλοι του είδους δεν θα τρομάξουν ή θα αισθανθούν και κάποιο είδος φρίκης.

Mommy

Υπόθεση: Μια δυναμική χήρα αναγκάζεται να επωμιστεί μόνη της όλο το βάρος της ευθύνης του ταραχοποιού, υπερκινητικού και συχνά βίαιου 15χρονου γιου της. Καθώς οι δυο τους προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα ζώντας κάτω από την ίδια στέγη και παλεύοντας να ανταποκριθούν στις καθημερινές προκλήσεις και στις απρόβλεπτες ανάγκες του σπιτικού τους, που δοκιμάζουν διαρκώς τη σχέση τους, η Κάιλα, η παράξενη νεοφερμένη γειτόνισσα από το απέναντι σπίτι, προσφέρει καλοπροαίρετα τη βοήθειά της. Καθώς η παρουσία της στη ζωή τους γίνεται ολοένα και πιο έντονη, σταδιακά οι τρεις τους μοιάζουν να βρίσκουν μια νέα αίσθηση ισορροπίας, και μαζί ανακτούν τις ελπίδες τους για το μέλλον.Ένα δυνατό φιλμ για τη μητρότητα και τις σχέσεις, με υποψία μυστήριου και τρεις πολύ καλές ερμηνείες.

Κριτική: Ο έφηβος Στιβ, με τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και την υπερκινητικότητα, που κανένα ίδρυμα δεν τον δέχεται, είναι ένας χαρακτήρας δύσκολα αναγνώσιμος και οι εναλλαγές των χαρακτηριστικών στο πρόσωπο του εξαιρετικού Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, διαδέχονται η μια την άλλη με τέτοιες ταχύτητες, που στην αρχή της ταινίας νομίζεις ότι έχεις να κάνεις με θρίλερ βασισμένο σε ψυχοπαθή (αν δεν ξέρεις τον Ξαβιε Ντολάν και τους κοινωνικούς προβληματισμούς του).

1001 Γραμμάρια - 1001 Grams

Υπόθεση: Πολλοί μπορεί να μη το γνωρίζουν, αλλά σε κάθε χώρα φυλάσσεται κάτω από ειδικές συνθήκες ώστε να μην αλλοιώνεται το βάρος του, ένα πρότυπο χιλιόγραμμο, το γνωστό μας κιλό. Το πρότυπο αυτό συνιστά τη μονάδα αναφοράς και μέτρησης του βάρους. Όταν η αυστηρή, γοητευτική αλλά και μοναχική Νορβηγίδα επιστήμονας Μαρίε συμμετέχει στο τακτικό ετήσιο παγκόσμιο συνέδριο στο Παρίσι σχετικά με την ακριβή μέτρηση του πρότυπου χιλιόγραμμου, η ζωή της αποκλίνει από την κανονική της ρουτίνα. Θα αναγκαστεί λοιπόν να «ζυγίσει» με ακρίβεια τις προσωπικές της απογοητεύσεις και επιθυμίες με την ευκαιρία για αγάπη και μια διαφορετική στάσης ζωής.

Κριτική: Μετά της «Ιστορίες κουζίνας», για άλλη μια φορά ο Μπεντ Χάμερ, δίνει στη σχέση μεταξύ επιστήμης και ανθρώπινων συναισθημάτων. Αυτή τη φορά, όχι μέσα από τη μελέτη για την τυποποίηση των συσκευών κουζίνας, αλλά μέσα από την επιβεβαίωση της ακρίβειας του «επίσημου μέτρου του χιλιόγραμμου» της Νορβηγίας, το οποίο φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού σε στιβαρό χρηματοκιβώτιο.

Araya

Υπόθεση: 24 ώρες στη ζωή των εργατών σε μια  από τις πιο στέρφες περιοχές του κόσμου, όπου οι άνθρωποι από το 1500 βασίζονταν αποκλειστικά σε αυτά που τους έδινε η θάλασσα: αλάτι και ψάρια. 24 ώρες που διήρκησαν 450 χρόνια. 24 επαναλαμβανόμενες  ώρες από τη ζωή των κατοίκων της Araya. Η ζωή των Salineros πριν την έλευση της βιομηχανικής επανάστασης.

Κριτική: Η Αράγια είναι μια απομεμακρυσμένη περιοχή της νοτιοανατολικής Βενεζουέλας, σήμερα τουριστικό αξιοθέατο, με ένα τεράστιο κάστρο που είχε κτισθεί στην άκρη της ομώνυμης χερσονήσου, προς την Καραϊβική, προκειμένου να κρατάει μακριά τους πειρατές της Καραϊβικής, μιας και οι Ισπανοί πρωτοπόροι κατακτητές είχαν ανακαλύψει ότι από τα κοχύλια μπορούσαν να βγάζουν μαργαριτάρια.

Σ’ αυτόν τον ξερότοπο και αφού τα μαργαριτάρια είχαν εξαντληθεί, από το 1500 και μέχρι το 1950 περίπου, που επέλασε η… ανάπτυξη, οι λιγοστοί κάτοικοι της περιοχής ζούσαν αποκλειστικά από τα προϊόντα της θάλασσας: Τα ψάρια και το αλάτι.

Η Μαργκό Μπενασεράφ, με ωμό ρεαλισμό και με σημασία στη λεπτομέρεια, αποτυπώνει 24 ώρες

Οι Εκδικητές: H εποχή του Ultron - Avengers: Age of Ultron

Υπόθεση: Μετά την καταστροφή της S.H.I.E.L.D., ο Τόνι Σταρκ επανεκκινεί ένα πρόγραμμα με ειρηνικό σκοπό, δημιουργώντας τον Ούλτρον, ένα εξελιγμένο ρομπότ που, όμως, διακατέχεται από ιδέες μεγαλείου. Σύντομα, ο Ούλτρον θα στραφεί εναντίον της ανθρωπότητας και εναπόκειται στους Εκδικητές να σταματήσουν την πραγματοποίηση των σατανικών σχεδίων του.

Κριτική: Η επιτυχημένη συνταγή «όλοι οι ήρωες της Marvel σε ένα» συνεχίζεται. Όχι μόνο με τη συμμετοχή γνωστών και καλών ηθοποιών, αλλά και με το γνωστό μύθο (που ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια από την Μαίρη Σέλεϋ και τον Φρανκενστάιν της), που θέλει το δημιούργημα να στρέφεται κατά του δημιουργού του.

Τομέας δώδεκα

Βλέποντας προ ημερών την ταινία «Child 44» του Ντανιέλ Εσπινόζα, που είναι γυρισμένη με φόντο τη δεκαετία του ’50 την εποχή του Στάλιν και της οποίας η ιστορία επικεντρώνεται γύρω από ένα μέλος της Σοβιετικής αστυνομίας, ο οποίος προσπαθεί να διαλευκάνει υποθέσεις από δολοφονίες παιδιών, θυμήθηκα το μυθιστόρημα που είχα διαβάσει στην αρχή του 2015 με τίτλο «Τομέας δώδεκα» του William Ryan (εκδόσεις Διόπτρα).

Στην ταινία, η επιμονή του αστυνομικού είχε ως αποτέλεσμα τον υποβιβασμό του και ενώ οι έρευνες συνεχίζονταν με τη βοήθεια της συζύγου του, οι εξελίξεις οδηγούσαν σε μεγαλύτερα κυβερνητικά εμπόδια που προέρχονταν από την κορυφή της ηγεσίας του κόμματος.

Στο βιβλίο, η υπόθεση του οποίου διαδραματίζεται πάλι επί κυριαρχίας Στάλιν, έχουμε ένα διάσημο επιστήμονα που βρίσκεται νεκρός, με μια σφαίρα στο κεφάλι, σε απόσταση αναπνοής από το Κρεμλίνο και ο κεντρικός ήρωας Κόρολεφ αναλαμβάνει να βρει το δολοφόνο.

Εκλογές ή δημοψήφισμα;

Και επειδή πολλά λέγονται και άλλα τόσα γράφονται περί δημοψηφίσματος ή εκλογών κατά τον Ιούνιο (υπολόγισαν και την ημερομηνία), καλό είναι να ξέρουν οι μικρότεροι που δεν τους έχει ξανατύχει, ότι σε ένα δημοψήφισμα ο λαός καλείται να ψηφίσει με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ σε συγκεκριμένο και σαφέστατο ερώτημα, ώστε να μην μπορεί να πει αργότερα "δεν κατάλαβα", ή "άλλο νόμιζα", ή "μου φαίνεται ότι μας την έφεραν" και τέτοια σχετικά. 

Ένα δημοψήφισμα που θυμάμαι, ήταν όταν επί χούντας ο κόσμος ψήφισε αν θέλει (ναι) τη βασιλεία στη χώρα μας ή αν δεν τη θέλει (όχι). Κοφτά και ξεκάθαρα. 

Δεν ξέρω πως το φαντάζονται σήμερα ορισμένοι το ερώτημα και ούτε θα το βασανίσω. 

Αν πρόκειται όμως να διατυπωθεί με "δημιουργική ασάφεια", όπως είναι της μόδας, να μας λείπει το δημοψήφισμα. Καλύτερο, ένα σαφές και ειλικρινές προεκλογικό πρόγραμμα. 

Τώρα μάλιστα, που τους έχουμε μάθει όλους από την καλή.

Το τίμημα της δόξας - La rançon de la gloire

Υπόθεση: Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, στη μικρή Ελβετική πόλη Βέβυ. Ο 40χρονος Έντυ μόλις έχει αποφυλακιστεί και κάνει μια συμφωνία με το φίλο του τον Οσμάν: μπορεί να μένει μαζί του εφ’όσον φροντίζει την 7χρονη κόρη του, όσο η μητέρα της βρίσκεται στο νοσοκομείο. Είναι Χριστούγεννα, αλλά η φτώχεια έχει κάνει τον Έντυ πικρόχολο. Τότε είναι που ανακοινώνεται ο θάνατος του Τσάρλι Τσάπλιν, κι αποκαλύπτεται η μυθική περιουσία του. Ο Έντυ αρχίζει να ονειρεύεται κι έχει μια τρελή ιδέα: αν έκλεβε το πτώμα και ζήταγε λύτρα;

Κριτική: Δύο φίλοι, περιθωριακοί εκ των οποίων μάλιστα ο ένας, άρτι αποφυλακισμένος, θεωρούν ότι θα πιάσουν τη καλή, εάν κλέψουν το φέρετρο με τη σορό του Τσάρλι Τσάπλιν και ζητήσουν λύτρα για την επιστροφή του. Το επιχειρούν και το αποτέλεσμα είναι μια ταινία φόρος τιμής στις βωβές κωμωδίες του Τσάπλιν.

Αναρχία - Anarchy – Cymbeline

Υπόθεση: Μια μοντέρνα εκδοχή του «Κυμβελίνου», έργου του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, που απεικόνιζε την ζήλια, την αγάπη και την προδοσία στην αυλή του Βρετανού Βασιλιά.

Κριτική: Πριν αρκετά χρόνια, ο Μπαζ Λούρμαν τοποθέτησε τους ήρωες του δράματος «Ρωμαίος και Ιουλίετα» στη σύγχρονη εποχή (1996), διατηρώντας τους στίχους του Σαίξπηρ με δύο φαμίλιες, σχεδόν μαφιόζικες, που χρησιμοποιούσαν μάλιστα και φανταχτερές λιμουζίνες και περίστροφα. Επίσης, και ο Κένεθ Μπράνα το 1996 μας είχε χαρίσει τον Άμλετ του Σαίξπηρ, με ντεκόρ και κοστούμια που παρέπεμπαν σε μια εποχή κοντά στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Θέλω να πω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ένας σκηνοθέτης τολμά να αποδώσει ένα δράμα ή μια τραγωδία του Σαίξπηρ στα «καθ’ ημάς» και τολμώ να πω ότι αυτή η ταινία του Μάικλ Αλμερέιντα, μόνον με τις δυο προαναφερθείσες μπορεί να συγκριθεί. Διατηρεί το στίχο, κατά το δυνατόν, του δραματουργού, αλλά τοποθετεί την υπόθεση στη σύγχρονη εποχή. Είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση.