Το τίμημα της δόξας - La rançon de la gloire

Υπόθεση: Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, στη μικρή Ελβετική πόλη Βέβυ. Ο 40χρονος Έντυ μόλις έχει αποφυλακιστεί και κάνει μια συμφωνία με το φίλο του τον Οσμάν: μπορεί να μένει μαζί του εφ’όσον φροντίζει την 7χρονη κόρη του, όσο η μητέρα της βρίσκεται στο νοσοκομείο. Είναι Χριστούγεννα, αλλά η φτώχεια έχει κάνει τον Έντυ πικρόχολο. Τότε είναι που ανακοινώνεται ο θάνατος του Τσάρλι Τσάπλιν, κι αποκαλύπτεται η μυθική περιουσία του. Ο Έντυ αρχίζει να ονειρεύεται κι έχει μια τρελή ιδέα: αν έκλεβε το πτώμα και ζήταγε λύτρα;

Κριτική: Δύο φίλοι, περιθωριακοί εκ των οποίων μάλιστα ο ένας, άρτι αποφυλακισμένος, θεωρούν ότι θα πιάσουν τη καλή, εάν κλέψουν το φέρετρο με τη σορό του Τσάρλι Τσάπλιν και ζητήσουν λύτρα για την επιστροφή του. Το επιχειρούν και το αποτέλεσμα είναι μια ταινία φόρος τιμής στις βωβές κωμωδίες του Τσάπλιν.

Αναρχία - Anarchy – Cymbeline

Υπόθεση: Μια μοντέρνα εκδοχή του «Κυμβελίνου», έργου του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, που απεικόνιζε την ζήλια, την αγάπη και την προδοσία στην αυλή του Βρετανού Βασιλιά.

Κριτική: Πριν αρκετά χρόνια, ο Μπαζ Λούρμαν τοποθέτησε τους ήρωες του δράματος «Ρωμαίος και Ιουλίετα» στη σύγχρονη εποχή (1996), διατηρώντας τους στίχους του Σαίξπηρ με δύο φαμίλιες, σχεδόν μαφιόζικες, που χρησιμοποιούσαν μάλιστα και φανταχτερές λιμουζίνες και περίστροφα. Επίσης, και ο Κένεθ Μπράνα το 1996 μας είχε χαρίσει τον Άμλετ του Σαίξπηρ, με ντεκόρ και κοστούμια που παρέπεμπαν σε μια εποχή κοντά στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Θέλω να πω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ένας σκηνοθέτης τολμά να αποδώσει ένα δράμα ή μια τραγωδία του Σαίξπηρ στα «καθ’ ημάς» και τολμώ να πω ότι αυτή η ταινία του Μάικλ Αλμερέιντα, μόνον με τις δυο προαναφερθείσες μπορεί να συγκριθεί. Διατηρεί το στίχο, κατά το δυνατόν, του δραματουργού, αλλά τοποθετεί την υπόθεση στη σύγχρονη εποχή. Είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση.

Πρωταθλητές με ψυχή - McFarland, USA

Υπόθεση: 1987. Ο προπονητής Jim White (Kevin Costner) αναλαμβάνει τη σχολική ομάδα στίβου της McFarland, μιας μικρής καλιφορνέζικης πόλης, όπου ζουν κυρίως Λατινοαμερικανοί. Επαγγελματικά δεν έχει άλλη επιλογή από το να τα καταφέρει σε μια κοινότητα που δεν έχει καμία σχέση με ό,τι ήξερε μέχρι τότε. Οι καταπληκτικές επιδόσεις των αγοριών, αλλά και η αλληλεγγύη μεταξύ τους, τον εντυπωσιάζουν και ο προπονητής White θα βάλει τα δυνατά του και θα καταφέρει να απογειώσει την ομάδα. Στην πορεία, ο Jim και η οικογένεια του θα ανακαλύψουν ότι αυτή η μικρή και τόσο διαφορετική κοινότητα είναι το σπίτι που πάντα έψαχναν.

Κριτική: Τυπική και κλασσικά οικογενειακή ταινία με κεντρικό μήνυμα τη δύναμη της θέλησης, με τον Κέβιν Κόστνερ στο ρόλο του τυπικού, επίσης, ενσαρκωτή του αμερικανικού ονείρου.

Ο χορός της πραγματικότητας - La danza de la realidad

Υπόθεση: Ένα αγόρι γεννιέται το 1929 στην Τοπκαπίλα, μια μικρή παραλιακή πόλη στην άκρη της Χιλιανής ερήμου. Μεγαλώνοντας μέσα σε μια ξεριζωμένη οικογένεια, το αγόρι θα γνωρίσει από νωρίς τη γοητευτική γραμμή ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα και θα επιλέξει να ζήσει ακριβώς εκεί. Το αγόρι το λένε Αλεχάντρο Xοντορόφσκι και, προχωρώντας, θα γίνει σπουδαίος σκηνοθέτης. O θρυλικός δημιουργός cult αριστουργημάτων όπως το «Santa Sangre» ή το «El Topo» κάνει την πρώτη του ταινία μετά το «Rainbow Thief» του 1990, τη λανσάρει στο Φεστιβάλ Καννών και τη βαφτίζει αυτοβιογραφική – παρότι είναι γεννημένη μέσα από την πιο δημιουργική, φελινική φαντασία του. Οποιος έχει, έστω μια φορά, βυθιστεί στο μαγικό, ονειρικό σύμπαν του σπουδαίου Χιλιανού μαέστρου, θα ενθουσιαστεί μ’ αυτήν την ευκαιρία να ξανακάνει το παραμυθένιο ταξίδι. Οι υπόλοιποι, απλώς θα γνωρίσουν μια ιδιοφυία 

Κριτική: Σουρεαλισμός και πολιτική-θρησκεία-οικογένεια, πασπαλισμένα με ολίγη από φιλοσοφία και μυστικισμό. Αυτός είναι ο κόσμος του Αλεχάντρο Xοντορόφσκι. Τελεία και παύλα και «ή το παίρνεις ή το αφήνεις». Δεν υπάρχουν μέσες λύσεις. Άλλωστε, «οι ταινίες είναι μια ψευδαίσθηση, αλλά πρέπει να είναι η πιο όμορφη ψευδαίσθηση», όπως λέει και ο ίδιος.

Η δεύτερη αλήθεια - A second chance

Υπόθεση: O Andreas και ο Simon είναι συνάδελφοι αστυνομικοί και στενοί φίλοι, παρ’όλο που κάνουν τελείως διαφορετική ζωή. Ο Andreas έχει σύζυγο και παιδί, ενώ ο πρόσφατα χωρισμένος Simon περνάει τον χρόνο του μεθώντας σε ένα strip club. Όλα αλλάζουν όταν οι δυο τους κάνουν έφοδο στο σπίτι ενός ζευγαριού τοξικομανών. Εκεί θα βρουν ένα μωρό κλειδωμένο σε μια ντουλάπα που κλαίει και είναι μέσα στις ακαθαρσίες. Ένα τραγικό συμβάν που θα ακολουθήσει και θα ταράξει τις ισορροπίες στην οικογένεια του Andreas, θα είναι η αφετηρία μιας αλυσίδας λανθασμένων αντιδράσεων που θα έχουν απροσδόκητη κατάληξη.

Κριτική: Δεν κατάλαβα γιατί θα έπρεπε η «δεύτερη ευκαιρία» του πραγματικού τίτλου της ταινίας, να γίνει στα ελληνικά «δεύτερη αλήθεια». Κατάλαβα όμως τα ηθικά διλλήματα που θέτει η Σουζάνα Μπίερ, της οποίας αυτή η ταινία στηρίζεται πάνω στη συμπεριφορά των ανθρώπων και ιδιαίτερα εκείνων που από επιπολαιότητα ή αδιαφορία για τις συνέπειες, παίρνουν μια σημαντική απόφαση χωρίς να μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος.

Παραμονεύοντας – Lurk

Υπόθεση: Η κυβέρνηση παραιτείται κάτω από το βάρος μεγάλων σκανδάλων διαφθοράς και η Αν, σύζυγος και κόρη μεγαλογιατρών, είναι μόνη στην απομονωμένη βίλα της όταν κάποιος εισβάλλει μέσα. Ζει τον απόλυτο φόβο κυνηγημένη από τον περίεργο και βίαιο αυτό άντρα και για να σωθεί, πρέπει να παλέψει άγρια μαζί του, αλλά και να έρθει αντιμέτωπη με όσα ήξερε για την ζωή της μέχρι τότε! Το «Lurk» είναι ένα αγγλόφωνο ψυχολογικό θρίλερ που διαδραματίζεται στην Ελλάδα του σήμερα.

Κριτική: Επειδή έχω λατρεία με τον Χίτσκοκ (έχω δει περίπου 50 από τις 65 αν θυμάμαι καλά ταινίες του), τολμώ να πω ότι βλέποντάς τες, όχι μόνον μου «ήταν συναρπαστικό να προσπαθώ να ανακαλύψω τον ένοχο ή να ξεχωρίζω τον κρυμμένο κακό», αλλά μου έχει γίνει και εύκολο να μπορώ να διακρίνω από την αρχή μιας ταινίας, αν θα δω ένα σωστό θρίλερ ή όχι.

Child 44

Υπόθεση: Γυρισμένο με φόντο τη δεκαετία του ’50 την εποχή του Στάλιν, η ιστορία επικεντρώνεται γύρω από ένα μέλος της Σοβιετικής αστυνομίας, ο οποίος προσπαθεί να διαλευκάνει υποθέσεις από δολοφονίες παιδιών. Η επιμονή του θα έχει ως αποτέλεσμα τον υποβιβασμό του και ενώ οι έρευνες συνεχίζονται με τη βοήθεια της συζύγου του, οι εξελίξεις οδηγούν σε μεγαλύτερα κυβερνητικά εμπόδια - μια υπόθεση που αρχίζει να συνδέεται με την κορυφή της ηγεσίας του κόμματος.

Κριτική:

Τα δικά μας παιδιά - The dinner

Υπόθεση: Δύο εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους αδέρφια με διαφορετικές επιλογές ζωής, ο Μάσιμο ένας μοντέρνος δικηγόρος και ο Πάολο ένας παιδίατρος,είναι συνεχώς σε σύγκρουση. Παρόλα αυτά, προς σεβασμό στην παράδοση, μια φορά το μήνα συναντιούνται σε ένα πολυτελές εστιατόριο, μαζί με τις γυναίκες τους. Οι συζητήσεις τους είναι πάντα αδιάφορες: το φρουτώδες άρωμα του κρασιού, η πιο πρόσφατη γαλλική ταινία που βγήκε στους κινηματογράφους, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και οτιδήποτε είναι στην επικαιρότητα. 

Η ισορροπία των σχέσεών τους κλονίζεται όταν υποψιάζονται ότι τα παιδιά τους έχουν εμπλακεί σε ένα θανατηφόρο ατύχημα. Πώς οι δύο άνδρες, οι δύο διαφορετικές οικογένειες θα αντιμετωπίσουν το τραγικό γεγονός που τους εμπλέκει τόσο βαθιά;

Κριτική: Βασισμένη στο best-seller του Ολλανδού Herman Koch «Tο Δείπνο» (που αυτή την εποχή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ), η ταινία   πραγματεύεται θέματα όπως οι ενδοοικογενειακές σχέσεις, η εφηβική βία, η αποξένωση και η ατομική ευθύνη, παρακολουθώντας τη ζωή δύο βολεμένων ζευγαριών, τα οποία θεωρούν αυτονόητο ότι αφού «τα έχουν όλα», θα πρέπει και τα παιδιά τους να έχουν άψογους χαρακτήρες.

Τα κορίτσια - Girlhood

Υπόθεση: Καταπιεσμένη από το οικογενειακό της περιβάλλον, το αβέβαιο μέλλον της στο σχολείο και από τον άγραφο νόμο που έχουν επιβάλλει τα αγόρια στη γειτονιά, η 16χρονη Μαριέμ αποφασίζει να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή όταν συναντά μια παρέα από τρία ανεξάρτητα κορίτσια. Αλλάζει το όνομά της, τον τρόπο ντυσίματός της, και παρατάει το σχολείο προκειμένου να γίνει αποδεκτή από τη συμμορία, ελπίζοντας ότι αυτός θα είναι ο δρόμος προς την ελευθερία.

Κριτική: Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία Σελίν Σιαμά (οι δυο προηγούμενες ήταν  τα «Νούφαρα» και το «Αγοροκόριτσο»), διαπραγματεύεται όπως και οι προηγούμενες μια σειρά από άγουρους χαρακτήρες σε αναζήτηση ταυτότητας. Μόνον που αυτή τη φορά εκτυλίσσεται στα εργατικά προάστια του Παρισιού, όπου μια παρέα τεσσάρων κοριτσιών προσπαθεί να «επιβιώσει», τόσο μέσα σε ένα αφιλόξενο αγορίστικο περιβάλλον, όσο και μέσα από τις σχέσεις της με άλλες παρέες κοριτσιών.

Η καινούργια φιλενάδα - Une nouvelle amie

Υπόθεση: Μετά το θάνατο της καλύτερής της φίλης, η Κλαιρ πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη, ώσπου μια καινούργια φιλενάδα, που κρατά ένα εντελώς ασυνήθιστο μυστικό, μπαίνει στη ζωή της. 

Η νέα αυτή σχέση την οδηγεί σε πολλές αναπάντεχες ανακαλύψεις που ενώ αρχικά την σοκάρουν, ταυτόχρονα της ανοίγουν νέους ορίζοντες και τελικά την οδηγούν στο να ξαναβρεί το κέφι της για ζωή μέσα από μια νέα μεταμορφωμένη προσωπικότητα.

Κριτική: Τι κριτική μπορεί να γράψει κανείς γι’ αυτή την ταινία, χωρίς να αποκαλύψει το μυστήριο που δημιουργεί η υπόθεση όπως την έχει γράψει ο διανομέας της ταινίας και την οποία έχει ήδη διαβάσει ο αναγνώστης;

Η υπόσχεση - The Color of Time / Tar

Υπόθεση: Την ώρα που ο C K οδηγεί προς το χώρο που θα γίνει η ανάγνωση του στη Νέα Υόρκη, θυμάται κεντρικές στιγμές της ζωής του ερχόμαστε να βιώσουμε και να κατανοήσουμε τόσο τη σχέση του με την αγάπη και την απώλεια, όσο και το πώς βρήκε την κλίση του ως ποιητής μέσα από τις γυναίκες της ζωής του. Η ταινία μας ταξιδεύει πέρα δώθε μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, με την χαρακτηριστική αφήγηση του C K Williams και πολύ όμορφα voice-overs με αφήγηση των ποιημάτων, αναβιώνοντας την εμπειρία της μνήμης και διερευνώντας πώς τα θραύσματα της ζωής του ο άνθρωπος μπορεί να τα μετατραπεί σε ποιητική έκφραση : την στοργική σχέση του με τη μητέρα του την πρώτη σεξουαλική εμπειρία του ως έφηβος, τον πρώτο του έρωτα και τον αγώνα για τη διατήρηση μιας μορφής αθωότητας και κατάπληξη, την ασθένεια και την απώλεια ενός στενού φίλου, και τελικά τη ζωή του μαζί με την Catherine.

Κριτική: Δεν μπόρεσα να καταλάβω ποιος ήταν ο στόχος αυτής της ταινίας. Εκτός βέβαια από το ότι