Μάνατζερ έχουμε, ηγέτες δεν έχουμε

Το καλοκαίρι του 2005 είχα μιλήσει με τον καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Δημήτρη Μπουραντά με αφορμή το βιβλίο του «Ηγεσία: Ο δρόμος της διαρκούς επιτυχίας». Η συνέντευξη, είχε δημοσιευτεί στην Αμαρυσία στις 18 Ιουλίου 2005 με τίτλο: «Μάνατζερ έχουμε, ηγέτες δεν έχουμε».

Τελειώνοντας τη συνέντευξη, της οποίας το κύριο θέμα συζήτησης ήταν το γεγονός ότι στη χώρα μας, ενώ έχουμε πληθώρα από μάνατζερ, έχουμε ελάχιστους ηγέτες, γεγονός που δεν εξασφαλίζει την επιτυχία στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, αλλά και στους δημόσιους φορείς που χρειάζονται μια σοβαρή, στιβαρή και υπεύθυνη διοίκηση, δύο πράγματα, μου έμειναν στη μνήμη από αυτά που είχε πει τότε, πριν εννέα χρόνια σχεδόν.

Το πρώτο, ήταν ότι στην Ελλάδα «ζούμε σε μια κατάσταση ευμάρειας και εφησυχασμού, καταναλώνοντας τα χρήματα των προηγούμενων γενεών, των επόμενων γενεών (δανεισμός) και αυτά που απολαμβάνουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Έτσι ακριβώς είχε διατυπώσει τη φράση, που με είχε στοιχειώσει από τότε και σαν λογική συνέπεια, σε κάθε μου συζήτηση τόνιζα ότι όπως πάμε, αργά ή γρήγορα θα πτωχεύσουμε, μιας και ποτέ δεν παρήγαμε περισσότερα από όσα καταναλώναμε. 

Το δεύτερο ήταν, η συμβουλή που του ζήτησα και έδωσε, ώστε οι μάνατζερ να πετύχουν και ως ηγέτες για να μπορούν να προσφέρουν ωφέλιμα αποτελέσματα στο χώρο που ασκούν διοίκηση. Να τι μου είχε πει:

«Πρώτον, τα στελέχη πρέπει να βλέπουν και το δέντρο και το δάσος ταυτόχρονα, από πολλές γωνίες για να μπορούν να κατανοούν και να διαχειρίζονται τα αίτια και όχι τα συμπτώματα των προβλημάτων.

Δεύτερον, να σκέφτονται «έξω από το κουτί» χωρίς στερεότυπα.

Τρίτον, να αλλάξουν, πριν αναγκαστούν γι αυτό.

Τέταρτον, να πορεύονται με όραμα, αξίες, αρχές, ακεραιότητα και ταπεινότητα.

Πέμπτον, να παρακολουθούν τον κόσμο, να ταξιδεύουν, να συγκρίνονται με τους καλύτερους, να μη συμβιβάζονται με τη μετριότητα και να έχουν τη φιλοδοξία να αφήσουν κληρονομιά έναν καλύτερο κόσμο και

έκτον, να μεταχειρίζονται τους ανθρώπους με ευαισθησία και αξιοπρέπεια, να νοιάζονται γι αυτούς, να τους σέβονται, να τους αγαπούν, να μιλούν στην ψυχή, την καρδιά και το μυαλό τους.

Να κατανοήσουν, δηλαδή, την έννοια της ηγεσίας και να την ασκούν αποτελεσματικά, τόσο στην επαγγελματική, όσο και στην προσωπική τους ζωή».

Αιωνιότητα - Byzantium

Η φιλολογία των βρικολάκων στον κινηματογράφο, έχει περάσει πολλά στάδια από την εποχή του «Δράκουλα» (1966) του Τέρενς Φίσερ με τον Κρίστοφερ Λι (που προχθές κιόλας τον θυμήθηκε η New Star και τον κυκλοφόρησε σε ειδικό αφιέρωμα). 

Το πρώτο στάδιο, ήταν οι φοβεροί και τρομεροί βρικόλακες (τύπου Κρίστοφερ Λι) που κυκλοφορούσαν μόνο νύχτα σε πύργους και σε ορεινά απλησίαστα χωριά και στη θέα του σταυρού πανικοβάλλονταν. 

Το δεύτερο, ήταν οι βρικόλακες, οι οποίοι σύμφωνα με τη «Συνέντευξη με ένα βρικόλακα» (1994), κυκλοφορούν πλέον και στις πόλεις, ταξιδεύουν ανά τον κόσμο και συμμετέχουν με το δικό τους τρόπο στα ανθρώπινα, θνητά δρώμενα και το τρίτο στάδιο (που ήρθε σαν συνέπεια του δεύτερου), που ξεκίνησε με το Twilight κατά το οποίο νεαροί, γοητευτικοί βρικόλακες κυκλοφορούν και κατά τη διάρκεια της ημέρας και ερωτεύονται θνητές ή το αντίστροφο.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω, λοιπόν, η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω, γι’ αυτή την ταινία, είναι ότι ο Νιλ Τζόρνταν, έχοντας κάνει επιτυχία με τη «Συνέντευξη με ένα βρικόλακα», που άλλαξε όσα γνωρίζαμε για τους βρικόλακες, αποφάσισε να επιστρέψει στην πιάτσα συμβιβασμένος με το νέο πιασάρικο προϊόν.

Η αόρατη γυναίκα – The invisible woman

Αυθεντική ατμόσφαιρα και λιτές ερμηνείες χαρακτηρίζουν τη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Ραλφ Φάινς, ο οποίος διαπραγματεύεται τον έρωτα του διάσημου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς (που τον υποδύεται συγκρατημένα και εκλεπτυσμένα ο ίδιος), με μια κατά πολλά χρόνια μικρότερή του κοπέλα, η οποία όμως βρίσκεται μπροστά από την εποχή της, πράγμα που κάποια στιγμή εκφράζει με ανησυχία και η μητέρα της (αρκετά καλή η Κριστίν Σκοτ Τόμας).
Ο έρωτάς τους περιγράφεται με διακριτικότητα και σεβασμό, τόσο προς το συγγραφέα, όσο και προς την κοινωνία της εποχής και αξιοσημείωτες για την ταινία είναι οι εκκωφαντικές σιωπές των ερωτευμένων, του Ραλφ Φάινς από τη μια και της Φελίσιτι Τζόουνς από την άλλη.

Ο έρωτας είναι το τέλειο έγκλημα – L’ amour est un crime parfait

Λαμβανομένου υπόψη του κανόνα (με εξαιρέσεις πάντα) ότι οι γυναίκες «πέφτουν» με τα ωραία λόγια, τότε δικαιολογημένα ο ήρωας της ταινίας, ως καθηγητής λογοτεχνίας έχει πολλές πιθανότητες να γοητεύει τις νεαρές μαθήτριές του. Αυτό και συμβαίνει. Μέχρι τη στιγμή που μια από αυτές του «μένει» στο κρεβάτι από άγνωστη στους θεατές αιτία. Ο φίλος μας την εξαφανίζει σε ένα βάραθρο, μιας και είναι μόνιμος κάτοικος μονοκατοικίας σε μεγάλο υψόμετρο. Μόνο που δεν ησυχάζει.

Πέρα από τη λογική – A perdre la raison

Η μεταμόρφωση μιας όμορφης νέας, από ερωτευμένη κοπέλα σε σύγχρονη Μήδεια, εξαιτίας της αυξανόμενης ασφυξίας λόγω του γάμου, της μητρότητας και ενός τρόπου ζωής που την υποχρεώνει να κάτω από την ίδια στέγη, με τον άντρα της, τον -ας τον αποκαλέσουμε «πεθερό»- και τα τέσσερα παιδιά της.

Αρχικά, τη βλέπουμε να φλερτάρει με το νεαρό Μαροκινό, που είναι προστατευόμενος του Αντρέ Πιγκέτ ενός αρκετά εύπορου γιατρού. Στη συνέχεια, με έμμεση προτροπή του γιατρού, που τα θέλει όλα δικά του (εκπληκτικός ηθοποιός ο Νιλς Άρεστρουπ), παντρεύεται τον Μαροκινό

300: Η άνοδος της αυτοκρατορίας - 300: Rise of an empire

Πάρα πολύ καλή απόδοση του κόμικ του Φρανκ Μίλερ, η οποία ξεκινά λίγο πριν από εκεί που άρχιζε η προηγούμενη ταινία «300».του Ζακ Σνάιντερ, που εδώ είναι παραγωγός.

Με σεβασμό στην αρχική οπτικοποίηση του Σνάιντερ, ο σκηνοθέτης Νόαμ Μούρο, έχει δημιουργήσει μια ενδιαφέρουσα για τους φίλους του είδους ταινία, στην οποία πέραν της δράσης και της αγριότητας των μαχών, προβάλλονται τα ιδανικά των αρχαίων Ελλήνων, περί φιλίας, πίστης, αφοσίωσης, γενναιότητας και υπεράσπισης της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Μαύρη αυγή

Αν και γεμάτο «μαύρες σκέψεις», το μυθιστόρημα «Μαύρη Αυγή» του Θ. Δραγούμη που τελείωσα πρόσφατα και αποτελεί το δεύτερο της τριλογίας του Εμφύλιου (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός), δεν παύει να συναρπάζει τον ήδη προβληματισμένο αναγνώστη και είναι αφιερωμένο στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

Ελλάδα. Αυτοκτονίες πολιτών, συγκρούσεις στους δρόμους και πυρπολημένες τράπεζες. Ανεργία, εξαθλίωση και ουρές για συσσίτια. Την ίδια στιγμή: ένα υψηλόβαθμο στέλεχος μιας ελληνικής πολυεθνικής εταιρείας εκτελείται με 45άρι στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, μια επιφανής δικηγόρος offshore εταιρειών φουντάρει στη θάλασσα του Φαλήρου, ένας φασίστας κομματιάζεται μπροστά στα γραφεία μιας πολυεθνικής κι ένας επαναστάτης αριστεριστής θερίζεται μέσα στη γιάφκα του με πέντε διατρητικές σφαίρες. 

Δράκουλας ο άρχων του σκότους (1966)

Με αυτήν άρχισαν όλα και αυτή την ταινία επαναφέρει στην κυκλοφορία η New Star, σε ένα μεταμεσονύκτιο αφιέρωμα που θα πραγματοποιηθεί απόψε, αύριο και μεθαύριο στον κινηματογράφο «Αλεξάνδρα New Star Art Cinema»

Πρόκειται για την ταινία «Δράκουλας, ο άρχων του σκότους» του 1966 με πρωταγωνιστή τον Κρίστοφερ Λι, που καθιερώθηκε ως original persona στο ρόλο αυτό και κανείς δεν μπόρεσε να τον αντικαταστήσει μέχρι σήμερα. Μία από τις καλύτερες ταινίες που καθόρισε την εξέλιξη του κινηματογράφου του φανταστικού με την αριστοτεχνική χρήση φωτογραφίας, σκηνικών, ερμηνειών και καθιερώθηκαν σαν ένα αυτοτελές, άμεσα αναγνωρίσιμο κεφάλαιο στην ιστορία του σινεμά, με την υπογραφή της Hammer Films να αποτελεί σφραγίδα ποιότητας.

Ο Μάρτιν Σκορτσέζε έχει πει χαρακτηριστικά: «Στα νιάτα μου πήγαινα συνέχεια σινεμά με την παλιοπαρέα. Όταν βλέπαμε το σήμα της HAMMER, ξέραμε πως η ταινία ήταν πολύ σπέσιαλ... Πως θα ζούσαμε μια ανεπανάληπτη εμπειρία, συνήθως σοκαριστική...» 

Στοιχεία της ταινίας 

Η ιστορία ξεκινάει με τις τελευταίες σκηνές, δείχνοντας το θάνατο του Δράκουλα στα χέρια του Δρ Βαν Χέλσινγκ (τον υποδύεται ο Πίτερ Κάσινγκ) και συνοδεύεται από την εξής αφήγηση :

Το πέρασμα

Εφιαλτικό και γλυκό. Αποκρουστικό και ελκυστικό, ταυτόχρονα. «Το πέρασμα», είναι επιστημονική φαντασία και ηρωική φαντασία ταυτόχρονα. Με μια αφήγηση σφιχτή, περιγραφική και μια διεισδυτικότητα στους χαρακτήρες, που θυμίζει Στίβεν Κινγκ, το μυθιστόρημα αυτό δεν το αφήνεις από τα χέρια σου παρά μόνον όταν το έχεις τελειώσει. Και τότε ακόμα, οι εικόνες που έχειος σχηματίσει σε στοιχειώνουν. Πρέπει η επιστήμη να προχωράει σε τόσο βάθος; Είναι δυνατόν να γίνονται τέτοια πειράματα; (...)

Αρχικά, το αδιανόητο: η παραβίαση των συστημάτων ασφαλείας σε μία μυστική εγκατάσταση της αμερικανικής κυβέρνησης απελευθερώνει το τερατώδες αποτέλεσμα ενός ανατριχιαστικού στρατιωτικού πειράματος. Ύστερα, η φρίκη: μία νύχτα χάους και μακελειού δίνει τη θέση της στην ανατολή ενός έθνους, και τελικά ενός κόσμου, για πάντα αλλαγμένου. Το μόνο που απομένει στους επιζήσαντες είναι ο μακρύς αγώνας μπροστά τους και ένα μέλλον όπου κυβερνά ο φόβος: ένα μέλλον κατακλυσμένο από σκοτάδι και από θάνατο (...)

Philomena

Η Φιλομένα μια μικροαστή, συνταξιούχος και θρησκευόμενη νοσοκόμα που όταν ήταν 14 ετών σε μοναστήρι, της πήραν το παιδί της (ως «καρπό αμαρτίας») βάζει σκοπό στη ζωή της να το βρει. Σ’ αυτό θα προσπαθήσει να τη βοηθήσει ένας μεσοαστός, κυνικός, εκλεπτυσμένος και μορφωμένος δημοσιογράφος (πρώην εργαζόμενος για το BBC). Οι διαφορές μεταξύ τους τεράστιες, αλλά ο κοινός σκοπός τους (για τον καθένα με διαφορετικά κριτήρια) θα τους φέρει κοντά και θα τους γίνει μάθημα: η Φιλομένα θα ζήσει από κοντά τους τρόπους, τους οποίους χρησιμοποιεί η δημοσιογραφία για να δημιουργεί και να συντηρεί θέματα και ο Σίξσμιθ, ο πρώην δημοσιογράφος, θα καταλάβει πως διαμορφώνονται και εξελίσσονται οι χαρακτήρες των θρησκευόμενων ανθρώπων, οι οποίοι έχουν και αυτοί δικαίωμα να είναι σκληροί κάποτε, ή και κυνικοί. Πέραν από το γεγονός ότι μπορεί να διαθέτουν και βιτριολικό χιούμορ.

Η Τζούντι Ντεντς κλέβει την παράσταση ως Φιλομένα, μια τρυφερή ηλικιωμένη γυναίκα

Non-Stop

Με την εκκίνηση, υποψιάζεσαι ότι έχεις να κάνεις με άλλη μια περιπέτεια τύπου Airport. Γιατί; Πρώτον, ο Λιαμ Νίσον έχει αρχίσει τώρα στα γεράματα να το παίζει matcho και να μπλέκει σε περιπέτειες που χρειάζονται γερά κότσια, δεύτερον, υποδύεται έναν πρώην αλκοολικό «αστυνομικό ασφάλειας πτήσεων» και είναι υπεύθυνος της πτήσης που παρακολουθούμε και τρίτον, ο φακός εστιάζει σε πρόσωπα και χειρονομίες που παρακολουθεί -παρ’ ότι πιωμένος- πριν την απογείωση και σε προδιαθέτει ότι κάτι μεγάλο θα συμβεί.

Δεν είναι λοιπόν, μια απλή περιπέτεια, όπως όλες όσες έχουμε δει. Ξέχωρα από το γεγονός, ότι μετά την ταινία Snakes on the plane, όλες οι άλλες φαντάζουν αριστουργήματα.

Αυτή εδώ, διαθέτει επιπλέον και τη Τζούλιαν Μουρ, που δεν μπορείς να καταλάβεις τι ρόλο παίζει,