"Πλαστική άνοιξη" από την Στέργια

Πριν λίγες μέρες, η φίλη μου Στέργια Κάββαλου, παρουσίασε στο «Σπίρτο» (στην πλατεία Ηρώων στο Μαρούσι) την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Πλαστική άνοιξη» (εκδ. ΕΚΑΤΗ), μια συλλογή που κινείται στο σουρεαλιστικό φάσμα και με μια γραφή που εκτείνεται επέκεινα του είναι και του φαίνεσθαι, με ρυθμό γρήγορο και στακάτο, που χαρακτηρίζει την Στέργια από το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Αλτσχάιμερ Trance» (των εκδόσεων Τετράγωνο, για το οποίο ήταν υποψήφια ως πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας του περιοδικού «Διαβάζω», υποψήφια για το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας, αλλά και υποψήφια στο 1ο φεστιβάλ νέων συγγραφέων του ΕΚΕΒΙ).

Το 2014 ο νέος Πλανήτης των Πιθήκων

Την αδυναμία μου για την πρώτη ταινία "Πλανήτης των πιθήκων" την έχω εκφράσει κατατάσσοντάς την στις "100 αγαπημένες" μου.. Από το 1968 μέχρι σήμερα, έχει τρέξει πολύ νερό στο αυλάκι αυτού του είδους της επιστημονικής φαντασίας και γυρίστηκαν πολλές ταινίες με το ίδιο θέμα, όχι αξιόλογες και ίσως αποτυχημένες. Μπήκαμε έτσι στον 21ο αιώνα με την ταινία "Πλανήτης των πιθήκων: η εξέγερση" (2011) σε σκηνοθεσία Ρούπερτ Γουάιατ και με τους Τζέιμς Φράνκο, Φρίντα Πίντο, Άντι Σέρκις, Τζον Λίθγκοου, που ήταν ρημέικ της ταινίας του 1968, η οποία είχε προβληθεί με τον τίτλο "Ο άνθρωπος που γύρισε απ' το μέλλον" και όπως ανακοίνωσε η παραγωγός εταιρία και γράφω στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Αμαρυσία ο Άντι Σέρκις μετά την επιτυχημένη ταινία "Πλανήτης των πιθήκων: η εξέγερση", επιστρέφει ως Καίσαρας

Ένα καλοκαίρι (Mud)

Ο 14χρονος Έλλις, ζει σε ένα πλωτό σπίτι, στις όχθες του Μισισιπή στο Άρκανσας, με τους γονείς του, που έχουν αρχίσει να βαριούνται τη συμβίωση με μελλοντική συνέπεια το χωρισμό και ενώ το κράτος θέλει να τους πάρει το παραποτάμιο σπίτι και αυτή είναι η πρώτη ιστορία, που καθορίζει το χαρακτήρα του Έλλις.

Ένα πρωί ο Έλλις το σκάει από το σπίτι με τον καλύτερό του φίλο, Νέκμπον. Τα δύο αγόρια λαχταρούν να εξερευνήσουν μια βάρκα που είδαν ψηλά στα δέντρα, στις όχθες του Μισισιπή, απομεινάρι μιας τρομερής πλημμύρας και αμέσως, το μυαλό του διαβασμένου θεατή πηγαίνει στη γνωστή ιστορία του Μαρκ Τουέιν με τον Χωκ Φιν και τις περιπέτειές του και αυτή είναι μια άλλη ιστορία, μέσα στην ταινία, της αγνής και άδολης φιλίας.

«Προσωρινή διακοπή» του Αντρέα Καμιλλέρι

«Η έλλειψη ηθικής προκάλεσε την κρίση. Συνεπώς, είναι αναγκαίο να υπάρξει μια καινούρια αντίληψη που θα θέσει την ηθική αν όχι επάνω, τουλάχιστον στο ίδιο επίπεδο με το κέρδος. Κι αυτό πρέπει να γίνει σε όλα τα πεδία, από την οικονομία μέχρι τη βιομηχανία». 

Αυτή την εμβληματική φράση αναφέρει ο Μάουρο Ντε Μπλάζι, βιομήχανος και πρωταγωνιστής στο τελευταίο μυθιστόρημα «Προσωρινή διακοπή» του πολυδιαβασμένου Ιταλού συγγραφέα Αντρέα Καμιλλέρι. Ένα αδυσώπητο οικονομικό θρίλερ και ταυτόχρονα ένα δράμα, στο οποίο οι πρωταγωνιστές περιγράφονται με τραχύτητα, σχεδόν με ωμότητα, βασανισμένοι από αισθήματα πόθου, πάθους, μίσους, εκδίκησης και δύναμης, τα οποία καθορίζουν και τη στάση τους απέναντι στη ζωή. Μια ζωή γεμάτη απρόοπτα.

«Τα πουλιά» του Άλφρεντ Χίτσκοκ

Μία από τις καλύτερες ταινίες του «δάσκαλου» των ταινιών αγωνίας Άλφρεντ Χίτσκοκμ προβάλλεται ήδη στους κινηματογράφους, σε διανομή Seven Films.

Πρόκειται για ένα θρίλερ αγωνίας παραγωγής 1963, βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα που έγραψε το 1952 η Δάφνη Ντι Μοριέ, που με το ομώνυμο μυθιστόρημά της είχε εμπνεύσει τον Χίτσκοκ και για την ταινία «Ρεββέκα».
Πρωταγωνιστες της ταινίας «Τα πουλιά» είναι η Τίπι Χέντρεν, ο Ροντ Τέιλορ κι η Τζέσικα Τάντι. Το σενάριο έγραψε ο Έβαν Χάντερ, στον οποίο ο Χίτσκοκ ζήτησε να αναπτύξει καινούργιους χαρακτήρες και να γράψει υπόθεση, που να είναι διαφορετική από το μυθιστόρημα της Ντι Μοριέ, κρατώντας ως μοναδικό κοινό στοιχείο τις ανεξήγητες επιθέσεις των πουλιών του διηγήματος. Η ταινία δεν συνοδεύεται από μουσική υπόκρουση, ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε ηχητικά εφέ σε εναλλαγή με περιόδους σιωπής.
Ο Χίτσκοκ είχε οραματιστεί την ταινία με πρωταγωνιστές τους Γκρέις Κέλι και Κάρι Γκραντ. Η Κέλι όμως, μετά το γάμο της με τον πρίγκιπα Ρενιέ του Μονακό, είχε αποσυρθεί από τα κινηματογραφικά δρώμενα κι ο Γκραντ δεν ήταν διαθέσιμος εκείνη την περίοδο. Έτσι ο σκηνοθέτης ανέθεσε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην άσημη ακόμα τότε Τίπι Χέντρεν και στον Ροντ Τέιλορ. Κι οι δυο ηθοποιοί υπέγραψαν συμβόλαιο για μελλοντικές συνεργασίες με το σκηνοθέτη, αλλά μόνο η Χέντρεν γύρισε άλλη μια ταινία με τον Χίτσκοκ το «Μάρνι» (Marnie, 1963), με συμπρωταγωνιστή μάλιστα τον Σον Κόνερι πριν γίνει διάσημος με το ρόλο του 007.

«Persona» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Ένα ατόφιο αριστούργημα, ένα από τα ανεξίτηλα διαμάντια της 7ης τέχνης. Μια ταινία που φτιάχτηκε για να επανακαθορίσει τον κινηματογράφο σαν τέχνη, προβάλλεται από σήμερα στους κινηματογράφους σε διανομή New Star.
Πρόκειται για την ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν «Persona» την οποία ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος έχει τοποθετήσει στις δέκα καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Είναι ένα φιλμ με νοημοσύνη, ένα ψυχολογικό παιχνίδι που στο τέλος αντιστρέφει τους ρόλους, μια αλληγορική σπουδή για την ουσία της τέχνης.
Υπόθεση: Η ηθοποιός Ελίζαμπεθ Βόγκλερ, παντρεμένη και με ένα μικρό γιο, καταρρέει κατά τη διάρκεια μιας παράστασης της «Ηλέκτρας». Στη συνέχεια καταφεύγει στη σιωπή και την απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο. Η νοσοκόμα που την περιποιείται, η Άλμα, τη συνοδεύει στο παραθαλάσσιο σπίτι της γιατρού της, για να βελτιωθούν οι συνθήκες ανάρρωσής της.

Στο δρόμο (On the road)

Για να είμαι ειλικρινής, προτιμώ τα «Ημερολόγια μοτοσικλέτας», τα οποία ίσως ήταν πιο ενδιαφέροντα λόγω Τσε. Ο Βάλτερ Σάλες αυτή τη φορά καταπιάνεται με ένα πολύ δύσκολο είδος λογοτεχνίας, το οποίο μπορεί να άφησε εποχή λόγω Beat Generation, δεν παύει όμως να είναι παρωχημένο.

Έχω διαβάσει το «Στο δρόμο» (το έγραψε το 1957) του Τζακ Κερουάκ και μπορώ να πω ότι ο Σάλες δεν έχει «πιάσει» αυτό τον εσωτερικό παλμό του γραψίματος, του Κερουάκ. Αυτή την οργή και τη μέθη των νέων της εποχής εκείνης και ταυτόχρονα αυτό το συναίσθημα της «ήττας» (beatness), της «ψυχικής κούρασης» της γενιάς του, απέναντι στη ζωή και τον κόσμο, που πραγματικά επηρέασαν ακόμα και τους καλλιτέχνες των δεκαετιών 50 και 60.

Ο Σαμ Ράιλι και ο Γκάρετ Χέντλαντ στους βασικούς ρόλους του συγγραφέα (στην ταινία Σαλ) και του φίλου του Μορίαρτυ δεν είναι κακοί. Όπως, καλές είναι και η Κρίστεν Στιούαρτ, ως Μαιρηλού και η Κίρστεν Ντανστ, ως Καμίλ, αλλά δεν φτάνει.

Ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά σ’ αυτή την ταινία δρόμου, στην οποία οι ήρωες διατρέχουν την αμερικανική ενδοχώρα από ανατολή σε δύση και από βορρά προς νότο, άσκοπα, ξεφεύγοντας από το πνεύμα του Κερουάκ.

Οι αταίριαστοι (De l'autre côté du périph)

Οι μπάτσοι του Μπέβερλι Χιλ στο Παρίσι!

Ο Ομάρ Σι, από βοηθός του παραπληγικού εκατομμυριούχου στην ταινία «Οι άθικτοι», παίζει πάλι τον εαυτό του, αλλά ως αστυνομικός αυτή τη φορά, ο οποίος προέρχεται από την περιφέρεια του Παρισιού. Την περιοχή όπου ζουν οι φτωχότεροι, οι άνεργοι, οι μετανάστες και όπου όλα (ήθη και έθιμα) είναι πιο χαλαρά.

Αυτός ο large αστυνομικός, λοιπόν, αναγκάζεται να συνεργαστεί με ένα «κοστουμάτο», «κουμπωμένο», συντηρητικό, αλλά αδίστακτο στο βάθος αστυνομικό του κέντρου, που είναι πρόθυμος ακόμα και να συμβιβαστεί, προκειμένου να αναρριχηθεί στην ιεραρχία, από τη στιγμή που θα μπλέξουν με αφορμή το φόνο της συζύγου ενός μεγάλου αφεντικού.

Φυσικά και είναι αταίριαστοι, φυσικά και έχουν διαφορές και φυσικά θα τα φτιάξουν στο τέλος. Ακριβώς όπως και οι αντίστοιχοι Έντι Μέρφι και Τζατζ Ρέινχολντ στους «Μπάτσους του Μπέβερλι Χιλ», τους οποίους και επικαλούνται κάποια στιγμή.

Το σενάριο είναι προβλέψιμο, υπάρχει αρκετή δράση και γενικά έχουμε ευχάριστη ατμόσφαιρα με τη συμβολή και της μουσικής.

Ο Ομάρ Σι, ερμηνευτικά ακολουθεί τη συνταγή που τον ανέδειξε στους «Άθκτους», ενώ ο συνεταίρος του Λοράν Λαφίτ, είναι πιο φινετσάτος από τον αντίστοιχο του Μπέβερλι Χιλ. Είναι Γάλλοι βλέπετε και η φινέτσα είναι το εθνικό προϊόν τους.

Στη Γαλλία, μπορεί να ακολουθήσει και δεύτερη συνέχεια της ταινίας. Δεν μπορώ να κάνω πρόβλεψη για επιτυχημένη πορεία στις άλλες χώρες. 

Κλέφτης Ποδηλάτων (Ladri di biciclette)

Προβάλλεται από σήμερα και την έχω συμπεριλάβει στις "100 αγαπημένες" μου ταινίες. Διαβάστε ΕΔΩ για ποιό λόγο

Red 2

Με μια εντυπωσιακή διανομή ρόλων, αυτή η ταινία δεν σκοπεύει σε τίποτα άλλο από το να χαρίσει στο θεατή, και λάτρη των περιπετειών, δυο διασκεδαστικές ώρες.

Το σενάριο είναι όσο πιο ακραίο γίνεται και οι καταστάσεις δεν παύουν να είναι υπερβολικές, αλλά όλα μοιάζουν κατορθωτά από ανθρώπους, που φαίνονται ότι δεν έχουν πάρει στα σοβαρά τους ρόλους και … διασκεδάζουν. Δεν προσπαθούν δε να αποδείξουν ότι  - παρά τις ηλικίες τους - είναι νεανίες.

Ο Μπρους Γουίλις, συνεχίζει να παίζει τον «πολύ σκληρό για να πεθάνει», ρόλο που τον θέλει να προσπαθεί να αποφύγει τους μπελάδες, αλλά δεν τον αφήνουν «να αγιάσει», η Έλεν Μίρεν είναι μια φοβερή αδίστακτη και δηλητηριώδης οχιά με βιτριολικό χιούμορ, ο Τζον Μάλκοβιτς κατορθώνει να διατηρεί τη ψυχραιμία του σύμβουλου οικογενειακών σχέσεων και να τη συνδυάζει με τη σκληρότητα του ψυχρού εκτελεστή, ενώ ο Άντονι Χόπκινς, με το ύφος του Χάνιμπαλ, αυτή τη φορά θέλει να καταστρέψει με ένα υπερόπλο τον πλανήτη για δικούς του λόγους. Α, ξέχασα την Κάθριν Ζέτα Τσόουνς, στην οποία δεν μπορείς να βασιστείς. Είναι μια αγριόγατα με μορφή οικιακής γατούλας. Τέλος έχουμε και τον Μπιούν Χουν Λι, έτσι ώστε η ταινία να έχει και κάτι από πολεμικές τέχνες σε στυλ Μπρους Λι, ενώ η Μέρι Λουίζ Πάρκερ πρέπει να είναι σχιζοφρενική ως σύζυγος, αφού επιθυμεί το μπλέξιμο του άντρα της για … να τον θαυμάζει.

Ξαναδιαβάζω τα όσα έγραψα και μου μοιάζω σα κειμενογράφος της εταιρίας παραγωγής. Η αλήθεια είναι ότι διασκέδασα αφάνταστα με την ταινία, χωρίς να περιμένω μεγάλα πράγματα. Υπάρχει έντονη δράση, αρκετά εφέ και happy end.

Μια πράσινη ιστορία (A green story)

A Greek story

Μόνο με άλλες δύο ταινίες μπορώ να συγκρίνω την «Πράσινη ιστορία» και εκείνες λόγω του ιδίου, εν ευρεία εννοία,  θέματος: του Έλληνα που μεγαλουργεί στο εξωτερικό, με τον ιδρώτα του προσώπου του και με το σταυρό στο χέρι, του οικογενειάρχη, εργατικού, ηθικού και αδέκαστου.

Οι ταινίες αυτές είναι «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι» του Γιάννη Σμαραγδή και «Παπαδόπουλος και Σια», η πρώτη «εποχής» και η δεύτερη «σύγχρονη», όπως σύγχρονη είναι και η «Πράσινη ιστορία» (που την κατατάσσω δεύτερη μετά τους Παπαδόπουλους), η οποία όμως ξεκινάει από τον πόλεμο του ‘40 στην Κρήτη, όπου ο πρωταγωνιστής σε παιδική ηλικία ζει τον πόλεμο από κοντά, βλέπει την… «καλοσύνη» των Γερμανών, που επιστρέφουν τον κρατούμενό τους και ετοιμοθάνατο πατέρα του, στον παππού του για να τον θάψει στο χωριό και μετά φεύγει για τις ΗΠΑ, όπου εκμεταλλευόμενος τις ευκαιρίες (μη ξεχνάμε και το Land of Opportunity της φίλης υπερδύναμης) δημιουργεί οικογένεια και μια μεγάλη βιομηχανία οικολογικών απορρυπαντικών, που αντιστέκεται στις σειρήνες της διαφθοράς και εξαπάτησης των καταναλωτών.

Όλα ρόδινα και όλα προβλέψιμα. Ρομαντικές εικόνες, αναμνήσεις, απαλή μουσική, σκηνοθετικό ύφος επίπεδο, σενάριο πλήρες διδαγμάτων, κατάλληλο για εκπαίδευση μεταναστών και γενικά ταινία κατάλληλη για προβολή όπου ελληνισμός (Αυστραλία, Γερμανία, ΗΠΑ κλπ). Για ερμηνείες δεν συζητάμε.

Αυτή την εποχή, οι Έλληνες χρειαζόμαστε κάποιες τονωτικές ενέσεις εθνικής υπερηφάνειας, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μας τις κάνει αυτή η ταινία, μας πεθαίνει από υπερδοσολογία.

Με πιο συγκρατημένο σενάριο, καλύτερες ερμηνείες και λιγότερο πομπώδες ύφος, η ταινία θα μπορούσε να αποσπάσει το χειροκρότημα του κοινού στην Ελλάδα, χωρίς όμως ειρωνικά χαμόγελα.