«Ο φόβος του θανάτου, η ματαιοδοξία της αιώνιας νεότητας, αλλά και η αγωνία και η ελπίδα ασθενών και συγγενών μπροστά σε σοβαρά ή ανίατα νοσήματα, δεν μπορεί να αποτελούν αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης», αναφέρει μεταξύ άλλων σε ανακοίνωσή του ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος με αφορμή όσα αποκαλύπτονται στα μέσα ενημέρωσης για το θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη και ξεπερνώντας την τραγωδία αυτή, σκέφτηκα ότι τα θέματα που αναφέρονται στην προαναφερθείσα φράση, δυνητικά αποτελούν αντικείμενα εμπορικής εκμετάλλευσης… στη βιομηχανία του κινηματογράφου.
Επί του προκειμένου, η 7η Τέχνη έκανε ό,τι μπορούσε για να αναδείξει και προετοιμάσει το κοινό της, να αποφεύγει τις παγίδες των Σειρήνων του είδους, ώστε να μην πέφτει θύμα όσων προσπαθούν να παραπλανήσουν τους ματαιόδοξους και τις ματαιόδοξες.
Για παράδειγμα, όλοι είδαμε στην ταινία «The Substance» (Το Ελιξήριο της Νιότης, 2024) τι έπαθε η φουκαριάρα η Ελίζαμπεθ, όταν το αφεντικό της με ελεεινό τρόπο τής είπε ότι άρχισε να γερνάει και δεν παρουσιάζει καλή εικόνα στην τηλεοπτική εκπομπή ευεξίας που πρωταγωνιστούσε. Η αφελής και ματαιόδοξη Ελίζαμπεθ, το πήρε τόσο κατάκαρδα, που αντί να τον καταγγείλει για φραστική κακοποίηση, ώστε να πετύχει μια καλή αποζημίωση και εμείς να δούμε ένα ωραίο δικαστικό δράμα, άκουσε την πρώτη διαφήμιση που πούλαγε στη μαύρη αγορά ελιξήριο για αιώνια νεότητα και το αγόρασε με τη σύριγγα και τις οδηγίες χρήσης, που όμως έθεταν αυστηρές προθεσμίες στη λήψη του, χωρίς όμως να αναφέρουν λεπτομερώς τις φρικιαστικές -και αηδιαστικές για το κοινό- παρενέργειες.
Έτσι, η Ελίζαμπεθ (Χρυσή Σφαίρα Ερμηνείας στη Ντέμι Μουρ) τράβηξε τα πάνδεινα από τις σωματικές της παραμορφώσεις (Όσκαρ στο Τμήμα Μακιγιάζ) σε μια ταινία επιτομή του body horror (Βραβείο Σεναρίου στις Κάννες), της οποίας το ηθικό δίδαγμα λίγοι έπιασαν και οπωσδήποτε όχι εκείνοι που έτρεχαν στο Κολωνάκι να βρουν εναλλακτικούς, ολιστικούς και κβαντικούς ιατρούς. Αυτοί υποψιάζομαι ότι δεν θα πηγαίνουν καν στον κινηματογράφο. Το ηθικό δίδαγμα; Δυστυχία, φίλες και φίλοι μου. Διότι διαρκής ευεξία, αιώνια νεότητα, αναστροφή του χρόνου και άλλα τέτοια, είναι κινηματογραφικά κόλπα.
Και αν σας τρομάζουν οι ταινίες σωματικού πόνου και φρίκης, καλύτερα να δείτε στη «Συνέντευξη με έναν βρικόλακα» (1994) τον Μπραντ Πιτ που είναι όμορφος και αγέραστος, να αφηγείται σε έναν δημοσιογράφο του 20ού αιώνα (τον ωραίο Κρίστιαν Σλέιτερ), την ιστορία της δύστυχης ζωής του που χρονολογείται από τα τέλη του 1700, όταν τον είχε δαγκώσει ο βρικόλακας Λεστάτ (ο επίσης όμορφος Τομ Κρουζ). Το δε «Cocoon» (1985), με την παρέα των ηλικιωμένων στον οίκο ευγηρίας, που κολυμπούν στην πισίνα και αποκτούν ξαφνικά ζωντάνια και ενέργεια νεαρών εφήβων, ας μη παρασυρόμαστε, είναι μια σάτιρα φαντασίας.
Το θέμα της άρνησης των γηρατειών, έχει εμπνεύσει πολλές ταινίες, στις οποίες οι κεντρικοί χαρακτήρες κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να ξανανιώσουν ή να παραμείνουν νέοι για πάντα και δεν θα ξεχειλώσω το αφιέρωμα παραθέτοντας τίτλους, για να μη σας κουράσω. Το ρεκόρ πάντως, των μεταφορών στο σινεμά (από το 1945 μέχρι σήμερα) κατέχει το εμβληματικό μυθιστόρημα «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ, στο οποίο ο Ντόριαν παραμένει νέος ενώ το πορτραίτο του σαπίζει σταδιακά και το κρύβει στη σοφίτα. Τραγικό. Να βλέπετε τους φίλους και τις φίλες σας να γερνούν και να πεθαίνουν κι εσείς να υποχρεώνεστε να τους ανανεώνετε! Για σκεφτείτε το.
Κλείνω το σημείωμά μου για τη βιομηχανία του κινηματογράφου και την αλληλεπίδρασή της με το κοινωνικό γίγνεσθαι, αναφέροντας κάτι που διάβασα και μου άρεσε. Σε ένα άρθρο της στο Protagon.gr, η κ. Δέσποινα Κουκλάκη με αφορμή την τραγωδία Μαζωνάκη και εκφράζοντας τον προβληματισμό της εάν «αρκεί μια άδεια ιατρείου για να εγγυηθεί την ασφάλεια των ασθενών και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών», χρησιμοποίησε έναν τίτλο κατά το ήμισυ κινηματογραφικό: «Άδεια ιατρείου, ή License to kill;» (*)
=======================================
(*) License to Kill, ο τίτλος της 16ης ταινίας του Τζέιμς Μποντ που ερμηνεύεται: Άδεια να Σκοτώνει