Στις 15 Σεπτεμβρίου έφυγε από τη ζωή ο Χιλιανός σκηνοθέτης Πατρίσιο Γκουζμάν Λοζάνες (1941 – 2026) ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς ντοκιμαντέρ στον κόσμο, ο οποίος έζησε όλη την ταραγμένη ιστορία της Χιλής και κατάφερε να διασώσει την ιστορική μνήμη της πατρίδας του με επιμονή, θάρρος και σεβασμό σε όσα έχουν σημασία στη ζωή. Ήταν ένας από τους πιο επιδραστικούς σκηνοθέτες μη μυθοπλασίας στη Λατινική Αμερική.
Το έργο του δεν στάθηκε απλώς στην αποτύπωση. Πρόσφερε μια ουσιαστική ανάγνωση των γεγονότων, αποκάλυψε όσα δεν είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού και έφερε στην επιφάνεια τα αίτια και τη δυναμική τους. Κυρίως όμως, ο κινηματογράφος του Γκουσμάν παρέμεινε βαθιά ανθρωποκεντρικός, καταφέρνοντας να περάσει απρόσκοπτα από το ατομικό στο συλλογικό και να θίξει ζητήματα δίχως γεωγραφικούς περιορισμούς. Από τη «Mάχη της Χιλής» και το «Σαλβαδόρ Αλιέντε» μέχρι και το «Μαργαριταρένιο Κουμπί», τα αριστουργηματικά ντοκιμαντέρ του δεν θυσίασαν ποτέ τις κινηματογραφικές τους αρετές στον βωμό ενός ιστορικού καθήκοντος.
Όπως ολοκληρώνει την ανακοίνωση του θανάτου του η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου, «πίσω στο 2013, το 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διοργάνωσε ένα μεγάλο αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του μεγάλου χρονογράφου της μνήμης της Χιλής. Τον θυμόμαστε μέσα από μια διάσημη ρήση του, που συνοψίζει τη φιλοσοφία του γύρω από την τεκμηρίωση: "Χώρα χωρίς ντοκιμαντέρ είναι σαν μια οικογένεια χωρίς φωτογραφίες"»
Στο blog μου μπορείτε να διαβάσετε για τις ταινίες της τριλογίας του «για τη δικτατορία του Πινοσέτ στη χώρα του» :