Θρίλερ αγωνίας, δύο ατόμων που παλεύουν σαν τη γάτα με το ποντίκι και με φόντο τα βουνά, τις χαράδρες και τα ποτάμια της Αυστραλίας. Βασικά, μια περιπέτεια κάτι σαν το Cliffhanger (1993) το The River Wild (1994).
Από την πρώτη σεκάνς, ο Κορμακούρ του «Στα βαθιά» (The deep, 2013), μας δίνει να καταλάβουμε ότι η τραγωδία που βρίσκει την εξπέρ στην αναρρίχηση Σάρα (Σαρλίζ Θερόν) χάνοντας τον άντρα της (Έρικ Μπάνα), λίγο πριν την κορυφή του τίτλου, δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτά που θα τραβήξει λίγο καιρό αργότερα, όταν χήρα πλέον αποφασίζει να συνδυάσει rafting και climbing, κοντά στην ίδια περιοχή.
Το σενάριο μοιάζει προβλέψιμο, όταν η Σάρα φτάνει στο τελευταίο βενζινάδικο πριν την άγρια φύση και ο βενζινάς την προειδοποιεί ότι εκεί κανείς δεν πάει μόνος ή μόνη, διότι όσοι πήγαν δεν γύρισαν, όπως φαίνεται άλλωστε και από τα δεκάδες ανακοινώσεις «Εξαφανισμένων», που είναι αναρτημένες σε ειδικό πίνακα. Φυσικά, η Σάρα δεν θα τον ακούσει και φυσικά κάποιοι θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν και φυσικά κάποιος θα τη βοηθήσει... να ζήσει τον εφιάλτη της.
Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι με τι ένταση το προχωράει ο Κορμακούρ, πώς αποδίδει το ρόλο η Σαρλίζ Θερόν, η οποία πήρε μαθήματα αναρρίχησης και (κάν’ το όπως ο Κρουζ) σε πολλές σκηνές δεν δέχθηκε να αντικατασταθεί (αν και μέτρησα τέσσερις stunt-women στα credits) και πώς επέλεξε τα κάδρα ο διευθυντής φωτογραφίας Λόρενς Σερ (που ήταν υπεύθυνος και στο Joker).
Η ιστορία εξελίσσεται καθηλωτικά, η Σαρλίζ Θερόν είναι γοητευτική και συγκλονιστική και ο Τάρον Έγκερτον αρκετά εφιαλτικός, ενώ και οι δύο μαζί στις εναλλαγές «κυνηγού» και «θηράματος» έχουν τόσο καλή χημεία, που η ώρα περνάει και δεν την καταλαβαίνεις.
Συνολικά, έχουμε μια χορταστική περιπέτεια, που θα προτιμούσα να την έβλεπα σε αίθουσα με μεγάλη οθόνη.
INFO
Προβάλλεται στο Netflix
Είδος: Θρίλερ, Περιπέτεια, Δράση, 95΄
Χώρες: Καναδάς, Αυστραλία, ΗΠΑ, Ισλανδία, 2026
Σκηνοθεσία: Μπαλτάζαρ Κορμακούρ
Παίζουν: Σαρλίζ Θερόν, Τάρον Έγκερτον, Έρικ Μπάνα
Από την πρώτη σεκάνς, ο Κορμακούρ του «Στα βαθιά» (The deep, 2013), μας δίνει να καταλάβουμε ότι η τραγωδία που βρίσκει την εξπέρ στην αναρρίχηση Σάρα (Σαρλίζ Θερόν) χάνοντας τον άντρα της (Έρικ Μπάνα), λίγο πριν την κορυφή του τίτλου, δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτά που θα τραβήξει λίγο καιρό αργότερα, όταν χήρα πλέον αποφασίζει να συνδυάσει rafting και climbing, κοντά στην ίδια περιοχή.
Το σενάριο μοιάζει προβλέψιμο, όταν η Σάρα φτάνει στο τελευταίο βενζινάδικο πριν την άγρια φύση και ο βενζινάς την προειδοποιεί ότι εκεί κανείς δεν πάει μόνος ή μόνη, διότι όσοι πήγαν δεν γύρισαν, όπως φαίνεται άλλωστε και από τα δεκάδες ανακοινώσεις «Εξαφανισμένων», που είναι αναρτημένες σε ειδικό πίνακα. Φυσικά, η Σάρα δεν θα τον ακούσει και φυσικά κάποιοι θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν και φυσικά κάποιος θα τη βοηθήσει... να ζήσει τον εφιάλτη της.
Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι με τι ένταση το προχωράει ο Κορμακούρ, πώς αποδίδει το ρόλο η Σαρλίζ Θερόν, η οποία πήρε μαθήματα αναρρίχησης και (κάν’ το όπως ο Κρουζ) σε πολλές σκηνές δεν δέχθηκε να αντικατασταθεί (αν και μέτρησα τέσσερις stunt-women στα credits) και πώς επέλεξε τα κάδρα ο διευθυντής φωτογραφίας Λόρενς Σερ (που ήταν υπεύθυνος και στο Joker).
Η ιστορία εξελίσσεται καθηλωτικά, η Σαρλίζ Θερόν είναι γοητευτική και συγκλονιστική και ο Τάρον Έγκερτον αρκετά εφιαλτικός, ενώ και οι δύο μαζί στις εναλλαγές «κυνηγού» και «θηράματος» έχουν τόσο καλή χημεία, που η ώρα περνάει και δεν την καταλαβαίνεις.
Συνολικά, έχουμε μια χορταστική περιπέτεια, που θα προτιμούσα να την έβλεπα σε αίθουσα με μεγάλη οθόνη.
INFO
Προβάλλεται στο Netflix
Είδος: Θρίλερ, Περιπέτεια, Δράση, 95΄
Χώρες: Καναδάς, Αυστραλία, ΗΠΑ, Ισλανδία, 2026
Σκηνοθεσία: Μπαλτάζαρ Κορμακούρ
Παίζουν: Σαρλίζ Θερόν, Τάρον Έγκερτον, Έρικ Μπάνα