Ραντεβού εκεί ψηλά - Au revoir là-haut

Μια συγκλονιστική ταινία για τα ψυχικά τραύματα που αφήνει ο πόλεμος, για τον θάνατο, τη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και τη χειραγώγηση. Η ταινία είναι βασισμένη μυθιστόρημα του Πέρ Λεμέτρ «Καλή αντάμωση εκεί ψηλά», που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Μίνωας, ενώ ο Αλμπέρ Ντιποντέλ που γράφει το σενάριο και σκηνοθετεί την ταινία, κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μαρία Μαγδαληνή – Mary Magdalene

Μια ταινία με γυναικεία ματιά πάνω στην ιστορία του Χριστού. Ένα φιλμ από την οπτική γωνία μιας γυναίκας, η οποία ακολουθούσε τον Ιησού και ήταν μαζί του, παρούσα ακόμα και στη Σταύρωση, όσο και στην Ανάσταση. 

Δεν ήσουν ποτέ εδώ - You were never really here

Πρόκειται για την ταινία, που μοιράστηκε στο Φεστιβάλ των Κανών το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου μαζί με το «Ο θάνατος του ιερού ελαφιού» του Λάνθιμου (συμπληρωματικά αναφέρεται ότι και ο Γιοακίν Φοίνιξ που πρωταγωνιστεί, κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Αντρικού Ρόλου στο ίδιο Φεστιβάλ).

Η συμμορία του τυφώνα - The hurricane heist

Ένα σενάριο, που συνδυάζει «ληστεία τραπέζης με τη μεγαλύτερη μπάζα του αιώνα» και «ταινία καταστροφής με το χειρότερο τυφώνα όλων των εποχών». Δεν υπάρχει. Η ιδέα αυτή με ξεπερνάει.

Pacific Rιm: Εξέγερση - Pacific Rim: Uprising

Και να σκεφτεί κανείς, ότι την πρώτη ταινία της σειράς Pacific Rim με τον ελληνικό τίτλο «Το δαχτυλίδι της φωτιάς» (2013) την είχε σκηνοθετήσει ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο και δεν ήταν ό,τι καλύτερο. Μάλλον η χειρότερή του και θα έπρεπε να μη την είχε αναλάβει. Γνώμη μου.

«2666» του Ρομπέρτο Μπολάνιο

Είχα να διαβάσω τέτοιο μυθιστόρημα από την εποχή του «Οδυσσέα» του Τζαίημς Τζόυς (1990, εκδ. Κέδρος). Το «2666» του Ρομπέρτο Μπολάνιο (μια εξαιρετικά επιμελημένη έκδοση του εκδοτικού οίκου ΑΓΡΑ, σε μετάφραση Κρίτωνα Ηλιόπουλου - 2011) είναι ένα χειμαρρώδες μυθιστόρημα, το οποίο αποτελείται από πέντε μέρη, τα οποία παραλίγο να τα διαβάζαμε ως πέντε ανεξάρτητα μυθιστορήματα, όπως τα φανταζόταν ο συγγραφέας μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του, προκειμένου να αποκαταστήσει οικονομικά κληρονόμους και εκδότες. Τελικά μετά το θάνατό του

Πρόσωπα & ιστορίες - Visages Villages

Η Ανιές Βαρντά της πάλαι ποτέ Νουβέλ Βαγκ, ακόμα και στα 89 της παραδίδει μαθήματα κινηματογράφου, αυτή τη φορά μάλιστα σε συνεργασία με το διάσημο εικαστικό (της street art και του graffiti) και φωτογράφο JR, του οποίου το έργο συνδυάζει την τέχνη με τη δράση και ασχολείται με τη δέσμευση, την ελευθερία, την ταυτότητα και τα όρια.

Το ντοκιμαντέρ τους με τίτλο «Πρόσωπα & ιστορίες», ουσιαστικά βασίζεται στο Inside Out Project του JR, το οποίο είναι συμμετοχικό και στηρίζεται σε ιστορίες προσώπων, που δέχονται να φωτογραφηθούν και τα πορτρέτα τους να αναρτηθούν ως γιγαντοαφίσες σε τεράστιες δημόσιες επιφάνειες, με τη δική τους μάλιστα βοήθεια.

Ο θεριστής - Le semeur

Η ταινία βασίστηκε στο βιβλίο «L' homme semence» της Violette Ailhaud, η οποία το  έγραψε σε ηλικία 84 ετών το 1919, όταν για δεύτερη φορά σε 70 χρόνια, το χωριό της έχασε όλους τους άντρες του. Η Violette Ailhaud στη διαθήκη της έγραφε, να δημοσιευτεί το βιβλίο το 1952, εκατό ακριβώς χρόνια από το χειμώνα που έζησε την ιστορία της με το Θεριστή, όπως και έγινε.

Μετά τον χωρισμό - Jusqu’ a la garde

Ένα δράμα διαζυγίου, κάτι μεταξύ «Κράμερ εναντίον Κράμερ» του Ρόμπερτ Μπέντον και «Λάμψης» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, αλλά χωρίς τη χαρακτηριστική ένταση των προαναφερθέντων σκηνοθετών. Ίσως διότι δεν θέλει να είναι μόνον ένα σχόλιο πάνω στις οικογενειακές σχέσεις, αλλά ούτε και σκέτο θρίλερ. 

Ένας ξένος στην πόλη - Gringo

Διασκεδαστική, μαύρη κωμωδία πάνω στο μύθο του αγνού και τυπικού εργαζόμενου και οικογενειάρχη, ο οποίος εκεί που όλα φαίνονται να του πηγαίνουν καλά, βρίσκεται να τον κοροϊδεύει και να του σκάβει το λάκκο ο καλύτερός του φίλος και εργοδότης. Θα βρεθεί, έτσι στο Μεξικό, όπου αντί να διεκπεραιώσει μια δουλειά για τη φαρμακευτική εταιρεία του, θα μπλέξει άσχημα.

Μούσα – Muse

Μεσαιωνικοί πύργοι τουριστικού ενδιαφέροντος, με πόρτες και παράθυρα που τρίζουν, σκοτεινή φωτογραφία, απειλητικές σκιές, μουντός καιρός και γενικά μια κλασσική, παραδοσιακή ατμόσφαιρα μυστηρίου και τρόμου επενδύει μια ιστορία, από την οποία προκύπτει ότι ο τρόμος μπορεί κάλλιστα να προέλθει από τις Μούσες, ακόμα και από… την ποίηση. Ανάμεσα στους ποιητές και ο δικός μας Καβάφης, χωρίς όμως να αναφέρονται κάποιοι στίχοι του.