Ανθρώπινη ροή - Human flow

Ο σκηνοθέτης Άι Γουέι Γουέι υποστηρίζει ότι η κρίση δεν αφορά μόνο το συντριπτικό αριθμό προσφύγων, αλλά την πρόκληση να κοιτάξουμε αλλού όταν οι καιροί μας ζητούν να συμμετέχουμε. Ξεκίνησε ένα ταξίδι για να μπει στις καθημερινές ζωές των ανθρώπων αυτών σε κάθε γωνιά του πλανήτη.  Το αποτέλεσμα είναι μια κινηματογραφική εμπειρία που προκαλεί βαθιά συναισθήματα. Γυρισμένη σε 23 χώρες, η Ανθρώπινη Ροή μας προσκαλεί να αναρωτηθούμε πως είναι να ζεις τη ζωή στις πιο ακραίες των συνθηκών και τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό.

Αόρατη κλωστή - Phantom thread

H νέα ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον (που μας είχε χαρίσει τις επιτυχίες «Μανόλια» και «Θα Χυθεί Αίμα») με τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις που δήλωσε ότι παίζει τον τελευταίο ρόλο της καριέρας του, είναι μια απροσδόκητη ερωτική ιστορία, την οποία ο σκηνοθέτης αναπτύσσει με έναν –επίσης- απροσδόκητα αργό ρυθμό. 

Ο άνδρας που έριξε τον Λευκό Οίκο - Mark Felt: The man who brought down the White House

Οι παλαιότεροι, που έχουν ζήσει τα χρόνια που ο Νίξον παρακολουθούσε κρυφά τις συνεδριάσεις του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ και η δράση του αυτή αποκαλύφθηκε από δύο δημοσιογράφους της εφημερίδας Washington Post, θα βρουν σ’ αυτή την ταινία του Πίτερ Λάντσμαν νέα ιστορικά στοιχεία που της δίνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 

«Ο αναρχικός των δύο κόσμων» της Ούρσουλα Λε Γκεν

Κάτω από την πίεση δύο προσωπικών θεμάτων που με αποσυντόνισαν, δεν πήρα είδηση ότι πριν λίγες μέρες πέθανε μια μεγάλη συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, η οποία συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες σύγχρονες δημιουργούς. Αναφέρομαι στην Ούρσουλα Λε Γκεν (21 Οκτωβρίου 1929 – 22 Ιανουαρίου 2018), της οποίας το έργο αποτελεί συγχρόνως και κοινωνικοπολιτικό σχόλιο ενώ στο επίκεντρο των προβληματισμών της, βρισκόταν από το 1966, το κοινωνικό φύλο, ο σεξισμός, ο φεμινισμός, η πολιτιστική αποξένωση και οι κοινωνικές δομές.

The disaster artist

Βασισμένο στο βιβλίο των Γκρεγκ Σεστέρο και Τομ Μπίσελ «The Disaster Artist: My Life Inside the Room, The Greatest Bad Movie Ever Made» (Ο καλλιτέχνης της καταστροφής: Η ζωή μου στο The Room, στην καλύτερη κακή ταινία που έγινε ποτέ) το φιλμ είναι αφιερωμένο ουσιαστικά σε αυτούς που ονειρεύονται απεριόριστα και στην πραγμάτωση του ονείρου τους δε διστάζουν παρά το γεγονός ότι αυτό δεν είναι και ό,τι καλύτερο και προκαλεί τη χλεύη του κόσμου.

1968

Ο Τάσος Μπουλμέτης, που έχει καθιερωθεί πλέον ως ο σκηνοθέτης του νοσταλγικού σινεμά (ΠΟΛΙΤΙΚΗ κουζίνα, Νοτιάς) εμπνέεται αυτή τη φορά από τον επικό αγώνα και τη νίκη της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπολιτών (ΑΕΚ) εναντίον της Σλάβια Πράγας τον Απρίλιο του 1968, μεσούσης της χούντας των συνταγματαρχών, που είχε διεξαχθεί στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο. 

Εγώ, η Τόνια – I, Tonya

Ουσιαστικά η ταινία του Κρεγκ Γκιλέσπι μελετά με ένα τρόπο σχεδόν ντοκιμαντερίστικο και ταυτόχρονα καταπιεστικό, την αυτοκαταστροφική διάθεση των ανθρώπων που δεν ξέρουν, δεν θέλουν ή δεν μπορούν να κάνουν κάποιους συμβιβασμούς για να πάνε μπροστά.

Ένας ακέραιος άνθρωπος - A man of integrity

Όπως και στις προηγούμενες ταινίες του (The Twilight, που παρουσιάστηκε σε πολλά φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων του Λοκάρνο και του Μόντρεαλ και η Iron Island, προβλήθηκε το 2005 στο «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών» του Φεστιβάλ Καννών), έτσι και στον «Ακέραιο άνθρωπο» ο Ρασούλοφ (που το 2010, συνελήφθη και κατηγορήθηκε «για εχθρικές πράξεις και προπαγάνδα ενάντια στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν») ασκεί μια σκληρή κριτική στην ιρανική κοινωνία όπου, όπως καταγγέλλει μέσα από την ταινία, η πολιτική, τα χρήματα και η δύναμη είναι αλληλένδετα.

Ο Λαβύρινθος: Η τελική δοκιμασία - Maze Runner: The death cure

Η best-seller τριλογία του Τζέιμς Ντάσνερ συνεχίζεται με τον ίδιο σκηνοθέτη, τον Ουές Μπολ ο οποίος θεώρησε σκόπιμο να μην ακολουθήσει ακριβώς το μυθιστόρημα και είχε προετοιμάσει το κινηματογραφικό κοινό ήδη από τη δεύτερη ταινία φέρνοντας την εξέγερση λίγο νωρίτερα. 

Η πιο σκοτεινή ώρα – Darkest hour

Ο σκηνοθέτης Τζο Ράιτ («Περηφάνια και Προκατάληψη», «Εξιλέωση» και «Άννα Καρένινα») έχει γυρίσει μια ταινία που αφορά όλον τον κόσμο κι όχι μόνο το βρετανικό κοινό, η οποία αναδεικνύει την έννοια του πραγματικού ηγέτη, κάνοντάς την έτσι δραματικά επίκαιρη, σε μια εποχή που οι πραγματικοί ηγέτες σπανίζουν.

Τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι - Three billboards outside Ebbing, Missouri

Η Φράνσις Μακ Ντορμαντ, σ’ αυτή την ταινία παρουσιάζεται ως μία μοντέρνα, γυναικεία παραλλαγή του κλασικού ήρωα των γουέστερν. Αυτού, που έρχεται περπατώντας στη μέση του δρόμου, τραβάει το περίστροφο του και τους διαλύει όλους «αν και είναι σημαντικό, πιστεύω, πως το μόνο όπλο που χρησιμοποιεί ποτέ η Μίλντρεντ, είναι η εξυπνάδα της», όπως λέει και η ίδια.