Kingsman Η Μυστική Υπηρεσία - Kingsman The Secret Service

Υπόθεση: Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας μυστικής οργάνωσης κατασκόπων (Kingsman), η οποία αναλαμβάνει να εκπαιδεύσει ένα ακατέργαστο αλλά πολλά υποσχόμενο παιδί του δρόμου, τη στιγμή κατά την οποία μια παγκόσμια απειλή αναδύεται, από μια διεστραμμένη ιδιοφυΐα σε θέματα υψηλής τεχνολογίας.

Κριτική: Παρακολουθώντας την ταινία δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ μια παρόμοια, το «Καζίνο Ρουαγιάλ» του 1967, η οποία προσπαθούσε να σατιρίσει τις ταινίες του Τζέιμς Μποντ που είχαν κυκλοφορήσει μέχρι τότε (Δρ. Νο, Από τη Ρωσία Με Αγάπη, Χρυσοδάκτυλος, Επιχείρηση Κεραυνός και Ζεις Μονάχα Δυο Φορές, αν θυμάμαι καλά). Το αποτέλεσμα ήταν μια μπαλαφάρα μεγάλης διαρκείας, με την οποία χαμογελούσαμε αμήχανα όταν τη βλέπαμε, με ιδιαίτερη περιέργεια μάλιστα, επειδή συμμετείχαν και ηθοποιοί  που είχαν παίξει στις ταινίες του Μποντ (όπως π.χ. η Ούρσουλα Άντρες, που ήταν άγνωστη μέχρι το Δρ. Νο) και ουσιαστικά σάρκαζαν τους εαυτούς τους, που είχαν δεχθεί να παίξουν σε τέτοια ταινία.

Selma

Υπόθεση: Την άνοιξη του 1965, μια σειρά από δραματικά γεγονότα άλλαξαν την πορεία της Αμερικής και τη σύγχρονη αντίληψη σχετικά με τα δικαιώματα των πολιτών. Θαρραλέοι διαδηλωτές, όπως ο Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, προσπάθησαν αρκετές φορές να προβούν σε ειρηνική πομπή από την πόλη Σέλμα έως το Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα διεκδικώντας το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα της ψήφου. Οι συγκλονιστικές αντιπαραθέσεις, η θριαμβευτική πορεία και η ψήφιση του νόμου περί δικαιωμάτων το 1965, είναι πλέον ένα ανεξίτηλο μέρος της Ιστορίας. Η ανθρώπινη ιστορία όμως της Selma - από τις πολιτικές μάχες στις αίθουσες της εξουσίας μέχρι την πίστη των ανθρώπων και τους αγώνες που έδωσε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ - δεν είχε προβληθεί ποτέ στη μεγάλη οθόνη.

Κριτική: Εστιασμένη σε ένα συγκεκριμένο, αλλά και μεγαλειώδες περιστατικό της ζωής του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, η ταινία αυτή της Άβα Ντιβερνέ, παρακολουθεί με ντοκιμαντερίστικο τρόπο,

Το πεπρωμένο της Τζούπιτερ - Jupiter ascending

Υπόθεση: Από τους δρόμους του Σικάγο σε απομακρυσμένους γαλαξίες, η ταινία «Το Πεπρωμένο της Τζούπιτερ» θα μας διηγηθεί την ιστορία της Τζούπιτερ Τζόουν. Την ημέρα που γεννήθηκε, τα αστέρια έδειχναν ότι προορίζεται για μεγάλα πράγματα. Ενήλικη πλέον, η Τζούπιτερ ονειρεύεται μεν τα αστέρια, ξυπνάει δε στην πεζή πραγματικότητα μιας καθαρίστριας σπιτιών με ένα σερί άτυχων περιστατικών. Μόνο όταν ο Κέιν, ένας γενετικά τροποποιημένος πρώην στρατιωτικός κυνηγός, φτάνει στη Γη για να την εντοπίσει, αρχίζει να αντιλαμβάνεται τι της επιφυλάσσει η μοίρα. Η γενετική της υπογραφή την έχει χαρακτηρίσει ως την κληρονόμο μιας σπουδαίας κληρονομιάς που μπορεί να αλλάξει την ισορροπία στο σύμπαν.

Κριτική: Τα αδέρφια Γουατσόφσκι έχουν μια εμμονή με τα παράλληλα σύμπαντα και το έδειξαν από την πετυχημένη τριλογία του Matrix, από την οποία το πρώτο με είχε ενθουσιάσει.

Χειμέρια νάρκη – Winter sleep

Υπόθεση: Ο Αϊντίν, πρώην ηθοποιός, λειτουργεί ένα μικρό ξενοδοχείο στην κεντρική Ανατολία με τη νεαρή γυναίκα του, Νιχάλ, με την οποία έχει μια θυελλώδη σχέση, και με την αδελφή του, Νετζλά, η οποία υποφέρει λόγω του πρόσφατου διαζυγίου της. Πάμπλουτος, δεν έχει επαφή καθόλου με την πραγματική ζωή και τις δυσκολίες των ανθρώπων γύρω του, καθώς είναι κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους του ξενοδοχείου του και οι μόνοι άνθρωποι τους οποίους συναναστρέφεται είναι η γυναίκα του και η αδελφή του.

Κριτική: Βαδίζοντας στα χνάρια του δικού μας Θ. Αγγελόπουλου ο σκηνοθέτης Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν αποπειράται μια λυρική ταινία, διαρκείας 3 ωρών και 15 λεπτών, με κεντρικό ήρωα τον Αϊντίν, έναν ηθοποιό που έχει αποσυρθεί στο απομονωμένο ξενοδοχείο του, απολαμβάνοντας τη μοναξιά του και τα πλούτη του και αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει γύρω του. Απασχόλησή του, η ολοκλήρωση μιας μελέτης για την ιστορία του τουρκικού θεάτρου και η γραφή άρθρων για ένα ασήμαντο τοπικό έντυπο.

Το μυστικό της ευτυχίας - Hector and the search for happiness

Υπόθεση: Ο Hector είναι ένας εκκεντρικός, αν και ακαταμάχητος, ψυχίατρος που ζει στο Λονδίνο. Ο ίδιος, όπως άλλωστε και οι ανικανοποίητοι ασθενείς του, περνάει υπαρξιακή κρίση. Τίποτα δεν είναι αρκετά καλό. Μία μέρα, οπλισμένος με πολύ κουράγιο και παιδική περιέργεια, θα αποδράσει από την ήρεμη και προστατευμένη ζωή του για μια παγκόσμια αναζήτηση της ευτυχίας. Κάπως έτσι ξεκινά ένα πολύχρωμο, εξωτικό, επικίνδυνο και ανεξέλεγκτο ταξίδι.

Κριτική: Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Φρανσουά Λελόρντ «Το ταξίδι του Έκτορα ή η αναζήτηση της ευτυχίας», η ταινία με δυο λόγια είναι ένας οπτικοποιημένος Πάολο Κοέλιο και μάλιστα με αριθμημένα κεφάλαια, ώστε να μην μπερδεύεται ο (προς παρηγοριά) θεατής, ο οποίος παρακολουθεί το ταξίδι ενός πάμπλουτου ψυχιάτρου από την Αγγλία, στην Ασία, την Αφρική και την Καλιφόρνια προς αναζήτηση της ευτυχίας.

Ο κύριος Μερσέντες

Θα μπορούσε να είναι ένα τυπικό αστυνομικό μυθιστόρημα, με έναν ψυχωτικό δολοφόνο, που κουβαλάει τραύματα από την παιδική του ηλικία. Δεν είναι όμως, επειδή είναι γραμμένο από το δάσκαλο της δημιουργικής γραφής, όπως συνηθίζω να αποκαλώ τον Στίβεν Κινγκ. Αναφέρομαι στο «Ο κύριος Μερσέντες» (εκδ. Bell), που τελείωσα προ ημερών και είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο για να γίνει σενάριο κινηματογραφικής ταινίας (όπως άλλωστε όλα τα τελευταία του Κινγκ) και μάλιστα ταινίας επίκαιρης, αφού η υπόθεση διαδραματίζεται στη σύγχρονη και χτυπημένη από την οικονομική κρίση Αμερική και ξεκινάει με έναν τρελό, ο οποίος οδηγώντας μια Μερσεντές ορμά σε μια ουρά ανέργων, που περιμένουν να πιάσουν δουλειά σε σουπερμάρκετ, σκοτώνει αρκετούς και πριν τον ανακαλύψει η αστυνομία, στέλνει επιστολή στον πρώην αστυνομικό Μπιλ Χότζες, ότι πρόκειται να ξαναχτυπήσει.

Ο Στίβεν Κινγκ πλέκει με μαεστρία το σενάριό του. Πλάθει έναν δολοφόνο με οιδιπόδειο σύμπλεγμα, πλήρως εξαρτώμενο από τη μητέρα του και ταυτόχρονα εξαιρετικό χρήστη ηλεκτρονικών συσκευών και απόλυτα εξοικειωμένο με τη χρήση του ίντερνετ, το οποίο εκμεταλλεύεται πολλαπλώς. Τόσο, για να ενημερώνεται και να μελετά ώστε να τελειοποιεί την εγκληματική του δραστηριότητα, όσο και για να χρησιμοποιεί τα κοινωνικά δίκτυα εις βάρος των άλλων χρηστών.

Η θεωρία των πάντων – The theory of everything

Υπόθεση: Ακολουθούμε τα βήματα του Στίβεν Χόκινγκ από το 1963, τότε που σπουδάζει στο Κέιμπριτζ, όπου γνωρίζει και ερωτεύεται τη συμφοιτήτρια και μετέπειτα σύζυγό του Τζέιν Γουάιντ, μέχρι τη συνεχιζόμενη, από τα 21 του χρόνια έως και σήμερα μάχη του, μετά τη διάγνωσή του με τη Νόσο του Κινητικού Νευρώνα, που τον καθήλωσε σε αναπηρικό καροτσάκι, επιτρέποντάς του την επικοινωνία μόνο μέσω συσκευής ομιλίας. Παράλληλα, παρακολουθούμε τις καινοτόμες και αιχμηρές απόψεις του, για τη Φυσική και κυρίως την πρωτοποριακή έρευνά του, που προκάλεσε το θαυμασμό των καθηγητών του και τελικά οδήγησε στην ρηξικέλευθη θεωρία του για το σύμπαν. Ταυτόχρονα, βλέπουμε και τη γεμάτη αγάπη, περίπλοκη σχέση του με τη γυναίκα που τον στήριξε σε όλα τα πρώτα δύσκολα χρόνια προκειμένου εκείνος να συνεχίσει να ψάχνει την μια και μοναδική αιτιολογική εξίσωση για το Σύμπαν και το Χρόνο.

Κριτική: Αυτό που πρέπει να αναφερθεί πρώτο, είναι ότι ο Έντι Ρέντμεϊν στο ρόλο του διάσημου επιστήμονα Στίβεν Χόκινγκ δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας,

Ο κύριος Μόρντεκαϊ – Mortdecai

Υπόθεση: O ανέμελος αλλά δαιμόνιος Τσαρλς Μορτντεκάι είναι ένας έμπορος τέχνης που συνήθως εμπλέκεται σε μικροαπατεωνιές. Θα χρειαστεί να διασχίσει όλη την υδρόγειο, οπλισμένος μόνο με την καλή του εμφάνιση και την ιδιαίτερη γοητεία του, ενώ καταδιώκεται από Ρώσους, Βρετανούς κατάσκοπους, έναν διεθνή τρομοκράτη αλλά και την γυναίκα του. Αποστολή του να ανακτήσει ένα κλεμμένο πίνακα που φημολογείται ότι περιέχει μυστικά για το χαμένο χρυσό των Ναζί.

Κριτική: Το έχουμε πάρει απόφαση πλέον πως ο Τζόνι Ντεπ έχει καθιερωθεί ως μια κωμική περσόνα μέσα από ευφυείς μεταμφιέσεις. Στην προκειμένη σάτιρα, είναι ιδανικός στο ρόλο του Κυρίου Μόρντεκαϊ, ενός ατομιστή, κυνικού και φλεγματικού βρετανού απατεώνα της υψηλής κοινωνίας, ικανού μόνον στην προστασία της προσωπικότητάς του, ο οποίος κατορθώνει να επιβιώνει χάρη στη φιλότιμη παρουσία και βοήθεια του πιστού του υπηρέτη Τζοκ Στραπ, που τον υποδύεται εξίσου εξαιρετικά ο «σκληρός» Πολ Μπέτανι.

Birdman ή Η απρόσμενη αρετή της αφέλειας Birdman,The unexpected virtue of ignorance

Κριτική: «Τι θέλει άραγε ο κόσμος;» αναρωτιέται σε κάποια στιγμή ο Ρίγκαν Τόμσον ο ήρωας της ταινίας, ο οποίος είχε υπάρξει διάσημος υποδυόμενος έναν υπερήρωα κόμικ. «Τι προτιμάει άραγε ο κόσμος; Ψευδοφιλοσοφικές μπούρδες γύρω από την ύπαρξη και την αναγνώριση της ατομικότητας και της μοναδικότητας; ή δράση και περιπέτεια με μπόλικα εφέ;» και στο σημείο εκείνο η οθόνη γεμίζει τέρατα, ιπτάμενους ήρωες και εξωπραγματική δράση για να ξυπνήσουν τα αίματα. 

Πράγματι, μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου έχει ταλαιπωρήσει τον θεατή του με τους προβληματισμούς του ήρωά του που θέλει να αναγνωριστεί και ως ηθοποιός στο Μπρόντγουεϊ, κάτι που δεν είναι το ίδιο. Όπως του λέει και η κριτικός του θεάτρου Ταμπίθα που θέλει να θάψει το έργο από τις πρόβες κιόλας: «Δεν είσαι ηθοποιός θεάτρου ρε φίλε, πώς να το κάνουμε; Είσαι μια διασημότητα, ένα σελέμπριτι» και ο ήρωας βασανίζεται ακόμα περισσότερο. Πρέπει δε να αναφέρω ότι ο Μάικλ Κίτον  είναι υπέροχος α’ αυτό το ρόλο. Έχει ένα υπέροχα άγριο βλέμμα που συγκεντρώνει όλα τα επαγγελματικά του, αλλά και τα οικογενειακά του προβλήματα. Ναι, σ’ αυτή την ταινία, ο Μάικλ Κίτον που έχει υποδυθεί τον Μπάτμαν, κρίνεται ως ο καταλληλότερος για το ρόλο του ξοφλημένου πλέον ηθοποιού κόμικ που προσπαθεί να ξεφύγει απ΄ τον παλιό εαυτό του. Είναι εξαιρετικός.

Αρπαγή 3 - Taken 3

Υπόθεση: O Λίαμ Νίσον επιστρέφει στον ρόλο του πρώην μυστικού πράκτορα, Μπράιν Μιλς, η προσπάθεια του οποίου για επανένωση με την πρώην σύζυγό του διεκόπη βίαια, μετά τη στυγερή δολοφονία της. Γεμάτος οργή, και κατηγορούμενος για ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει, προσπαθεί αυτή τη φορά να αποφύγει την ανελέητη καταδίωξη της CIA, του FBI και της αστυνομίας. Για τελευταία φορά, ο Μιλς πρέπει να χρησιμοποιήσει τις μοναδικές του ικανότητες με σκοπό να εντοπίσει τους αληθινούς δολοφόνους, να αποδώσει τη δικαιοσύνη με τον δικό του, ξεχωριστό, τρόπο και να προστατεύσει τον μοναδικό άνθρωπο που έχει σημασία πια γι’ αυτόν - την κόρη του.

Κριτική: Ο Μπράιαν Μιλς, ο πρώην σκληροτράχηλος κυβερνητικός πράκτορας, τον οποίο υποδύεται εξαιρετικά ο Λιαμ Νίσον (ποιος το περίμενε, ότι όσο μεγαλώνει τόσο πιο δύσκολες περιπέτειες θα αντιμετωπίζει…), έχει αρχίσει πλέον να μας θυμίζει τις περιπέτειες του βρετανού πράκτορα Τζέιμς Μποντ. Με μια διαφορά:

Belle

Υπόθεση: Εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία της Dido Elizabeth Belle, της μιγάδας και νόθας κόρης ενός Ναυάρχου του Βασιλικού Ναυτικού. Μεγαλωμένη από τον αριστοκράτη θείο της Λόρδο Mansfield και την σύζυγό του,  η καταγωγή της Belle της παρέχει ορισμένα προνόμια, αλλά το χρώμα του δέρματός της την εμποδίζει να συμμετέχει πλήρως στις παραδόσεις της κοινωνικής της θέσης. Καθώς αναρωτιέται αν θα βρει ποτέ αγάπη, η Belle ερωτεύεται τον ιδεαλιστή νεαρό γιο ενός εφημέριου αποφασισμένου για αλλαγή που, με τη βοήθειά της, διαμορφώνει τον ρόλο του Λόρδου  Mansfield στην θέση του Υπουργού Δικαιοσύνης όσον αφορά το τέλος της δουλείας στην Αγγλία.

Κριτική: Εποχή «Πύργου του Ντάουτον» (για τους TV-victims) και αναπαράσταση της εποχής του 18ου αιώνα, που ικανοποιεί και τους πιο απαιτητικούς. Ντεκόρ και κοστούμια προσεγμένα στην λεπτομέρεια, ερμηνείες από αρκετά καλές έως εξαιρετικές και σκηνοθετικός ρυθμός που δεν σου δίνει περιθώρια να ψάξεις για τυχόν ατέλειες, την ίδια στιγμή που και η μουσική της ταινίας αγγίζει το θυμικό και γι’ αυτό συνιστώ χαρτομάντιλα για τις ευαίσθητες ψυχές. Να ληφθεί υπόψη δε, ότι και το σενάριο βασίζεται σε αληθινή ιστορία.