Δείπνο ηλιθίων - Le diner de cons

Υπόθεση: Κάθε Τετάρτη, ο Πιερ και οι φίλοι του διοργανώνουν μια εκκεντρική συνάντηση την οποία αποκαλούν «Δείπνο Ηλιθίων». Ο καθένας τους προσκαλεί στο δείπνο αυτό, τον πιο ηλίθιο άνθρωπο που έχει συναντήσει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Αυτός που έχει φέρει μαζί του τον πιο χαζό προσκεκλημένο, ανακηρύσσεται νικητής της εβδομάδας. Όλα θα αλλάξουν όταν ο Πιέρ θα προσκαλέσει στο δείπνο τον αγαθό και καλόκαρδο Φρανσουά, υπάλληλο της τοπικής εφορίας.

Κριτική: Η ταινία αρχίζει με ένα τύπο, που το χόμπυ του είναι η συλλογή μπούμεραγκ και τον δείχνει να πετάει μερικά και να τα πιάνει μέχρι που στο τέλος κάποιο επιστρέφοντας θα τον βρει κατακέφαλα. Ο τύπος αυτός πρόκειται να είναι ένα από τα θύματα μιας ομάδας -υποτίθεται πιο έξυπνων ανθρώπων-, οι οποίοι διασκεδάζουν συντρώγοντας μια φορά την εβδομάδα με ηλίθιους.

Το μπούμεραγκ είναι η βάση της ταινίας, η οποία στηρίζεται στο γεγονός ότι κάποιος από την παρέα

Στάνλεϊ Κιούμπρικ: Μικρό αφιέρωμα σε ένα μεγάλο σκηνοθέτη

Με αφορμή αυτές τις μέρες την πρώτη προβολή της ταινίας Fear And Desire του ιδιοφυούς σκηνοθέτη Στάνλεϊ Κιούμπρικ, που απεβίωσε αφήνοντας ημιτελή την ταινία «Μάτια Ερμητικά Κλειστά», θα αποτολμήσουμε μια μικρή αναφορά στο βιογραφικό του και στο πολυσχιδές έργο του, ώστε να αντιληφθούν οι νεώτεροι γιατί μια ασπρόμαυρη ταινία του 1953, όπως το «Fear And Desire» διαρκείας μόνον 62 λεπτών, αποκαταστάθηκε ψηφιακά από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ και ξανακυκλοφόρησε φέτος (και στη χώρα μας από τη New Star).

Σύντομο βιογραφικό

Ο Κιούμπρικ γεννήθηκε το 1928 στο Μανχάταν και ο πατέρας του, του έμαθε σκάκι όταν ήταν 12 χρονών, ένα χόμπι που θα τον ακολουθούσε σε όλη του την ζωή, ενώ έναν χρόνο αργότερα αγοράζοντας του μια φωτογραφική Graflex, τον έκανε να γοητευτεί από την φωτογραφία.

Ως έφηβος ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την τζαζ μουσική και επιχείρησε για μικρό χρονικό διάστημα να εργαστεί σαν μουσικός.

Κιούμπρικ και ξερό ψωμί

Τέσσερις νέες ταινίες προβάλλονται από σήμερα Πέμπτη στους κινηματογράφους, εκ των οποίων η πρώτη (και καλύτερη) ανήκει στο μεγάλο σκηνοθέτη Στάνλεϊ Κιούμπρικ, η οποία είναι και η πρώτη του μεγάλου μήκους, γυρισμένη το 1953.

Πρόκειται για την «Fear and Desire» (φωτογραφία), στην οποία βλέπουμε όλες εκείνες τις  θεματικές που βρίσκουμε αργότερα στο έργο του: Την  καταπιεσμένη σεξουαλικότητα και το πώς αυτή συνδέεται με τον ευρύτερο φόβο του θανάτου, ή τον παραλογισμό του πολέμου. Στην προκειμένη περίπτωση μια ομάδα στρατιωτών στο μέτωπο συναντά μια λιγομίλητη κοπέλα, η οποία θα τους αντρέψει όχι μόνο τα στρατιωτικά σχέδια, αλλά και τις προσωπικές ζωές τους.

Η ταινία είναι ψηφιακά αποκατεστημένη από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ.

Η επόμενη ταινία, είναι η «Μία Τυχαία Συνάντηση» σε σκηνοθεσία Λίζα Αζουέλος,

Η δημιουργική γραφή και η «υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ»

Αν τα μαθήματα δημιουργικής γραφής προσφέρουν κάτι στους επίδοξους συγγραφείς, τότε ο νέος συγγραφέας Ζοέλ Ντικέρ από την Ελβετία, υπήρξε πολύ καλός μαθητής. 

Αν βεβαίως παρακολούθησε τέτοια μαθήματα, διότι θα μπορούσε να έχει διαβάσει απλώς τις συμβουλές του διάσημου και ευπώλητου συγγραφέα παράξενων ιστοριών Στίβεν Κινγκ. 

Εκτός κι αν δεν έχει διαβάσει ούτε τις συμβουλές του Κινγκ, αλλά ακολούθησε το ένστικτό του, ή το έμφυτο ταλέντο του. 

Δεν γνωρίζω τι έχει συμβεί (δεν του πήρα συνέντευξη ακόμα), διαβάζοντας όμως το βιβλίο του «Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ» (κυκλοφόρησε τον Ιούλιο 2014 από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ), αυτό που μπορώ να πω εν πρώτοις, είναι ότι ο άνθρωπος αυτός έγραψε την επιτομή, το υπόδειγμα, το παράδειγμα, τον τυφλοσούρτη (πιο απλά δεν μπορώ να το εκφράσω) του «εμπορικού» μυθιστορήματος αγωνίας και μυστηρίου.

Η αλήθεια για την «υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ», είναι ότι πρόκειται για πολλές υποθέσεις ταυτόχρονα

Ο μίτος της Αριάν - Au fil d'Ariane

Υπόθεση: Η Ariane έχει γενέθλια. Τα κεριά στην τούρτα είναι αναμμένα, αλλά κανένα αγαπημένο πρόσωπο δεν κατάφερε να έρθει. Έτσι, η εορτάζουσα μπαίνει στο όμορφο αυτοκίνητο της, φεύγει από το όμορφο προάστιο, όπου ζει, και χάνεται στο ηλιόλουστο τοπίο της Μασσαλίας. Στην πορεία θα συναντήσει έναν νεαρό οδηγό μοτοσικλέτας που θα την οδηγήσει σε μια παραλιακή ταβέρνα. Εκεί, η Ariane, θα γοητευτεί από τον ρομαντικό της ιδιοκτήτη, θα συγκινηθεί από τη νοσταλγία ενός συνταξιούχου φύλακα μουσείου φυσικής ιστορίας, θα ανέβει στη σκηνή για μια παράσταση μιούζικαλ. Και ποιος ξέρει; Μπορεί αυτά τα γενέθλια να της μείνουν αξέχαστα. 

Κριτική: Με αναφορές στο παλιό καλό σινεμά, ο δημιουργός της ταινίας «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο», μας χαρίζει αυτή τη φορά μια γλυκιά και τρυφερή «φαντασία» (fantaisie, όπως την αναφέρει και στους τίτλους της αρχής), ένα «όνειρο», για την απλότητα, την ανθρώπινη επαφή, την ελεύθερη έκφραση, τη συζήτηση και την ευτυχία των απλών πραγμάτων.

Ο πλανήτης των πιθήκων: Η αυγή - Dawn of the Planet of the Apes

Υπόθεση: Ένας συνεχώς αυξανόμενος πληθυσμός γενετικά εξελιγμένων πιθήκων, με επικεφαλής τον περιβόητο Σίζαρ, απειλείται από μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι κατάφεραν να επιζήσουν από έναν θανατηφόρο ιό, μια δεκαετία πριν. Παρότι αρχικά τα δυο στρατόπεδα δείχνουν διατεθειμένα να συνυπάρξουν σε συνθήκες ειρήνης, στην πορεία αναγκάζονται να συγκρουστούν αμετάκλητα, προκειμένου να αναδειχθεί ο απόλυτος κυρίαρχος του πλανήτη Γη.

Κριτική: Η κινηματογραφική μυθολογία του «Πλανήτη των πιθήκων» καλά κρατεί. Μετά την ταινία του 1968, με την οποία μας είχε εντυπωσιάσει τότε ο Φράνκλιν Σάφνερ χωρίς την ύπαρξη της ψηφιακής τεχνολογίας, είχαμε το remake του 2001 για το οποίο ο Τιμ Μπάρτον δεν θα πρέπει να αισθάνεται ιδιαίτερα υπερήφανος, Αργότερα, ήρθε «Η εξέγερση» (2011) και τώρα η «Η αυγή» της διαμάχης των ανθρώπων με τους νοητικά εξελιγμένους πιθήκους. Αναμένεται το τρίτο μέρος, το οποίο φυσιολογικά θα πρέπει να είναι η πρώτη ιστορία που είδαμε το 1968 και ξανάδαμε το 2001.

Rage

Υπόθεση: Ο Πολ Μαγκουάιρ και οι συνεργάτες του Κέιν και Ντόχερτι ζουν μέσα στο έγκλημα. Ένα βράδυ, ληστεύουν επιτυχώς έναν μαφιόζο και μαζί με μία βαλίτσα με μετρητά, κλέβουν κι ένα ρώσικο όπλο, το Tokarev. Έτσι, ξεκινάει ένας πόλεμος μεταξύ των Ιρλανδών εγκληματιών και της Ρώσικης μαφίας. Πέντε χρόνια μετά και ενώ ο Πολ έχει ξεκινήσει έναν νέο τρόπο ζωής μακριά από το έγκλημα, η Ρώσικη μαφία απαγάγει την κόρη του. Για να τη σώσει θα αναγκαστεί να επιστρέψει στις «παλιές του συνήθειες».

Κριτική: Γιατί μου έχει καθίσει η σκέψη, ότι ο Νίκολας Γκέιτζ τα τελευταία χρόνια δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο, παρά μόνον τον άνθρωπο που πνίγεται από το ένοχο παρελθόν του;

Robopocalypse

Οι δύο φίλοι μου συζητούν ήρεμα στο καφέ στέκι μας, για ποιο είδος βιβλίου τους αρέσει μέχρι που ο Δ λέει τη μεγάλη κουβέντα: «Δεν μπορώ να διαβάζω επιστημονική φαντασία». 

«Γιατί;» ήταν η ερώτηση του άλλου φίλου μου του Θ. 

«Διότι δεν μπορώ να φανταστώ ότι οι μηχανές μια μέρα μπορεί να μας κυβερνούν, όπως διατείνονται τα περισσότερα μυθιστορήματα και οι ταινίες του είδους». 

«Μα και σήμερα δεν είσαι ήδη έρμαιο των συσκευών σου; Δεν ρυθμίζουν κατά κάποιο τρόπο τη ζωή σου; Δεν σου λείπει ας πούμε το κινητό εάν το έχεις ξεχάσει».

«Άλλο αυτό και άλλο να μου κάνει κουμάντο»

«Κουμάντο δεν είναι όταν έχεις ξεχάσει τον κωδικό σου σε κάποιο πρόγραμμα και το μηχάνημα δεν σε αφήνει να κάνεις τη συνηθισμένη σου εργασία;»

«Όχι», είναι κατηγορηματικός ο Δ. «Όχι γιατί οι μηχανές κατασκευάζονται από ανθρώπους και όποια στιγμή θέλουμε πετάμε το κινητό, που μου ανάφερες, αλλάζουμε πισί ή λάπτοπ, αλλάζουμε έξυπνο αυτοκίνητο. Κατάλαβες; Όλα τα κατασκευάζει ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος»

Οπότε πετάγομαι εγώ και ρίχνω λάδι στη φωτιά: «Έχεις δει γραμμή παραγωγής αυτοκινήτων, όπου υπάρχει μια σειρά ρομπότ που όλα βάζουν από κάτι στο αυτοκίνητο μέχρι να ολοκληρωθεί και στο τέλος ένα τεράστιο ρομπότ κάνει έλεγχο αν το προϊόν είναι έτοιμο για κυκλοφορία;»

«Και λοιπόν;» μου επιτίθεται ο Δ, «Όλα αυτά τα ρομπότ, άνθρωπος δεν τα σχεδίασε; Δεν τα κατασκεύασε; Μόλις πάει να ξεφύγει ένα και να κάνει λάθος, αμέσως ο άνθρωπος θα το απενεργοποιήσει. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, πάρτε το είδηση».

«Εν τάξει αλλά γι’ αυτό τη λέμε επιστημονική φαντασία άλλωστε», αρχίζει φαινομενικά να υποχωρεί ο Θ, «αλλά μπορούσες να δεχτείς κάποτε τα μυθιστορήματα με τον Ντικ Τρέισι, τον ντετέκτιβ, που μιλούσε με τη γραμματέα του εξ αποστάσεως μέσω ενός εικονοτηλέφωνου που φορούσε στο χέρι του σαν ρολόι; Δεν μπορούσες και να που σήμερα υπάρχει το skype. Άρα αποδέχεσαι την επιστημονική φαντασία, ως φαντασία και περιμένεις τις όποιες επιστημονικές εξελίξεις να τρέχουν με γεωμετρική πρόοδο. Ποιος περίμενε ότι θα πατούσαμε στο φεγγάρι; Ο Ιούλιος Βερν όμως το έγραφε και ας μη το αποδέχονταν μερικοί, της εποχής του, όπως εσύ σήμερα».

Στο σημείο αυτό της συζήτησης πετάγομαι εγώ και αρχίζω να τους μιλάω για ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα, το Robopocalypse του Ντάνιελ Γουίλσον (εκδ. Platypus), σύμφωνα με το οποίο στο άμεσο μέλλον, σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή που κανείς δεν θα προσέξει, όλη η εντυπωσιακή τεχνολογία που κυβερνά τον κόσμο μας θα δυσλειτουργήσει αυτόβουλα, θα ενωθεί και θα αρχίσει να στρέφεται εναντίον μας. Ένας εχθρός με τη μορφή πραγμάτων της καθημερινότητας όπως αυτοκίνητα, κτίρια, τηλέφωνα.

38 μάρτυρες - 38 témoins

Υπόθεση: Nύχτα. Το σώμα μιας νεαρής γυναίκας βρίσκεται σε λίμνη αίματος στο χωλ εισόδου ενός συγκροτήματος διαμερισμάτων. Το ποιος, γιατί και πώς δεν ειναι το θέμα της ταινίας. Όπως προκύπτει στην έρευνα, τις απεγνωσμένες κραυγές της κοπέλας που δολοφονήθηκε άκουσαν 38 μάρτυρες οι οποίοι δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να την βοηθήσουν. Ο Πιέρ, καπετάνιος του εμπορικού ναυτικού είναι ένας από αυτούς τους 38 που μηδενός εξαιρουμένου φέρονται να μην έχουν ακούσει και να μην έχουν δει τίποτα το βράδυ του φόνου. Κατατρεγμένος από ενοχές και τύψεις, ο Πιέρ πηγαίνει τελικά στην αστυνομία για να αποκαλύψει την αλήθεια. Η αλήθεια θα οδηγήσει τη σχέση του με τους υπόλοιπους μάρτυρες αλλά και την προσωπική του σχέση στα άκρα. Η ιστορία της ταινίας θυμίζει την ιστορία μιας νεαρής σερβιτόρας που το 1964 δολοφονήθηκε άγρια και ενώ 38 μάρτυρες είδαν κι άκουσαν τι συνέβη, αλλά δεν αντέδρασαν με κανέναν τρόπο.   

Κριτική: Συγκλονιστική ταινία με έντονους προβληματισμούς πάνω στην κοινωνική συνειδητοποίηση, που μου θύμισε έντονα την ταινία του Σίντνεϊ Λούμετ «Οι 12 ένορκοι». Μόνο που στους «12 ένορκους»

Ο θυρωρός - Mientras duermes - Sleep tight

Υπόθεση: Ο Σέζαρ (Λουίς Τοσάρ), είναι θυρωρός σε ένα αρτ-νουβώ συγκρότημα πολυκατοικιών στη Βαρκελώνη, που ενώ περνάει καθημερινά απαρατήρητος, γνωρίζει τα πάντα για όλους τους ένοικους. Ο Σέζαρ τα έχει με τον κόσμο, και ιδιαίτερα με τους ενοίκους που υποτίθεται πως βοηθάει. Τρέφεται από τον πόνο των άλλων, απολαμβάνει να σπέρνει τη δυστυχία και να τη βλέπει να μεγαλώνει. Το πρόσωπο που τον εμπιστεύεται περισσότερο είναι η όμορφη Κλάρα (Μάρτα Ετούρα), μια νεαρή κοπέλα που βλέπει πάντα τη θετική πλευρά της ζωής, κάτι που εξοργίζει τον Σέζαρ, ο οποίος θα κάνει τα πάντα για να σβήσει αυτό το χαμόγελο από τα χείλη της. Ο Σέζαρ βρίσκει το τέλειο θύμα για να φτάσει στα άκρα.

Κριτική: Με επιρροές από τον Χίτσκοκ αυτή τη φορά, ο σκηνοθέτης των βίαιων  Rec  και Rec 2 μας προσφέρει ένα ψυχολογικό θρίλερ, με ανατροπές που σου κρατούν το ενδιαφέρον από κάποιο σημείο και μετά.

3 μέρες διορία - 3 days to kill

Υπόθεση: Ο μυστικός πράκτορας Ίθαν Ράινερ ότι πάσχει από μια ανίατη ασθένεια και ότι έχει λιγότερο από έναν χρόνο ζωής. Λίγο πριν αποσυρθεί, αποφασίζει να αποκαταστήσει τη σχέση του με την - εδώ και χρόνια - αποξενωμένη κόρη του, ενώ παράλληλα αναλαμβάνει μια εξαιρετικά επικίνδυνη αποστολή στο Παρίσι, με αντάλλαγμα μια πειραματική θεραπεία που ίσως τον θεραπεύσει.

Κριτική: Η σύζυγος φεύγει από το Παρίσι για μια δουλειά τριών ημερών και ο πατέρας μένει πίσω με την κόρη, προκειμένου να τα βρουν μεταξύ τους, οπότε η κόρη που δεν τον κάνει και πολύ κέφι, επειδή ο πατέρας χρόνια τώρα δεν είχε δείξει κανένα ενδιαφέρον για την οικογένειά του, αποδέχεται τη μοίρα της, λέγοντας «Τι να κάνουμε; Έχουμε τρεις μέρες για σκότωμα».