Λευκός ελέφαντας - White elephant

Υπόθεση: Ο Τζούλιαν και ο Νίκολας, δύο ιερείς που εργάζονται στη “Villa Virgin”, μια παραγκούπολη στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες, προσπαθούν σκληρά να βοηθήσουν τους ντόπιους. Ο Τζούλιαν χρησιμοποιεί τις πολιτικές του διασυνδέσεις για να προχωρήσει η κατασκευή του νοσοκομείου. Ο Νίκολας αποφασίζει να τον ακολουθήσει, λίγο αφού έγινε μάρτυρας της δολοφονίας των ανθρώπων της κοινότητας που ζούσε, από παραστρατιωτικές δυνάμεις. Βαθιά προβληματισμένος, βρίσκει καταφύγιο στην αγκαλιά της Λουτσιάνα, μιας νέας άθεης κοινωνικής λειτουργού. Καθώς η πίστη του αποδυναμώνεται, η βία στα καρτέλ κλιμακώνεται. Όταν σταματούν και οι εργασίες στο νοσοκομείο με υπουργική απόφαση, το ξέσπασμα είναι αναπόφευκτο.

Κριτική: Η έκφραση «λευκός ελέφαντας» στην Αργεντινή χρησιμοποιείται όταν ένα πρόβλημα βρίσκεται μπροστά σου, αλλά εσύ υποκρίνεσαι ότι δεν το βλέπεις.

Brick Mansions

Υπόθεση: Σ’ ένα επικίνδυνο, δυστοπικό Ντιτρόιτ, οι πιο ακραίοι κακοποιοί της πόλης έχουν μετατρέψει ένα εγκαταλελειμμένο συγκρότημα κατοικιών σε άντρο ανομίας. Το όνομα αυτού το ζοφερού και σκληρού τμήματος είναι «Brick Mansions». Ανίκανες να ελέγξουν την παραβατικότητα και την εξάπλωση της ανομίας στην περιοχή, οι αρχές αποφάσισαν να υψώσουν έναν τοίχο, προκειμένου να προστατεύσουν τον υπόλοιπο οικισμό από τους βάρβαρους και ανηλεείς κατοίκους των Brick Mansions. Σ’ αυτό το απομονωμένο τμήμα της πόλης, μόνο οι ισχυροί μπορούν να επιβιώσουν. Στην κορυφή της πυραμίδας του εγκλήματος, αρχηγός και απόλυτος συντονιστής της επίγειας κόλασης βρίσκεται ο αδίστακτος, ευγενής, αλλά και αιμοδιψής βαρόνος ναρκωτικών Τρεμέιν (RZA), ο οποίος μετά από την τελευταία του εντυπωσιακή ληστεία βρίσκεται πλέον, επισήμως, στο στόχαστρο του μυστικού αστυνομικού Ντέιμιαν Κόλιερ (Πολ Ουόκερ). Στην πραγματικότητα η σχέση του Ντέιμιαν με τον Τρεμέιν έχει μακρά ιστορία, στην οποία η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην απόδοση δικαιοσύνης και την εκδίκηση, πολλές φορές, συγχέεται.

Κριτική: Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στο όνομα ενός συγκροτήματος πολυκατοικιών που έχει περιέλθει σε αχρησία και έχει καταληφθεί από κάθε καρυδιάς καρύδι, που λέμε. Σ’ αυτό το χώρο, έχει οργανωθεί μια ολόκληρη κοινωνία απόκληρων, στα χέρια των οποίων έχει περιέλθει μια βόμβα ικανή να καταστρέψει ολόκληρο το Ντιτρόιτ και έτσι το «καλό παιδί», αστυνομικός, γιος πρώην αστυνομικού που έχει σκοτωθεί στο ίδιο μέρος, αναλαμβάνει να βρει τη βόμβα και να την εξουδετερώσει μέσα σε ορισμένη προθεσμία.

Το σενάριο θα μπορούσε να είναι αντίστοιχο με εκείνα των ταινιών του Τζον Κάρπεντερ «Απόδραση από τη Νέα Υόρκη» και «Απόδραση από το Λος Άντζελες»

Maleficent

Υπόθεση: Η Maleficent είναι μια πανέμορφη και αγνή νεαρή κοπέλα. Μεγαλώνει στο δάσος, σε ένα φιλήσυχο βασίλειο, και η ζωή της είναι ειδυλλιακή. Μέχρι που η ειρήνη στη χώρα διαταράσσεται, όταν ένα απειλητικό στράτευμα εισβάλλει στο βασίλειο. Η Maleficent αποδεικνύεται η πιο ισχυρή προστάτιδα της πατρίδας της, όμως το τίμημα είναι μεγάλο. Προδομένη, η Maleficent γίνεται σκληρή και εκδικητική. Έτσι, καταλήγει να καταραστεί τη νεογέννητη κόρη του νέου βασιλιά. Στην πορεία όμως, η Maleficent θα συνειδητοποιήσει ότι το μικρό κορίτσι μπορεί να εξασφαλίσει την ειρήνη στο βασίλειο και ίσως και την πραγματική ευτυχία της ίδιας της Maleficent.

Κριτική: Πρόκειται για μια ανατρεπτική ματιά στο γνωστό παραμύθι «Ωραία Κοιμωμένη» (1959) της Ντίσνεϊ .

Δυο ημέρες στη Νέα Υόρκη – 2 days in New York

Υπόθεση: Η Μαριόν έχει πια εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη, όπου ζει με το σύντροφό της Μίνγκους, τα δύο τους παιδιά που έχουν αποκτήσει από προηγούμενες σχέσεις τους, και μια γάτα. Το ζευγάρι περνάει τη φάση του έρωτά του. Η Μαριόν όμως προετοιμάζει την έκθεση φωτογραφίας της, και ο πατέρας της, Ζανό, η αδελφή της, Ροζ, και ο νέος της φίλος της, Μανού (που ταυτόχρονα είναι και ο πρώην φίλος της Μαριόν) έρχονται στη Νέα Υόρκη για τα εγκαίνια. Οι πολιτιστικές διαφορές ανάμεσά στο νεοαφιχθέν τρίο και στον βέρο Νεοϋορκέζο Μίνγκους, αλλά κυρίως οι εντελώς διαφορετικές τους προσωπικότητες δημιουργούν το ιδανικό υπόβαθρο για εκρηκτικές καταστάσεις στο σπίτι αλλά και για ξεκαρδιστικές σκηνές στη μεγάλη οθόνη. Ίσως μπορείτε να μαντέψετε το τι θα συμβεί. Ίσως πάλι και όχι.

Κριτική: Όχι επιτυχημένη συνέχεια του φιλμ «2 ημέρες στο Παρίσι» (2007) πάλι της Ζουλί Ντελπί με την ίδια πρωταγωνίστρια.

Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας

«Τα ανθρώπινα όντα έχουν το προνόμιο να είναι υποχρεωμένα να υπομείνουν ένα επιπλέον φορτίο – ένα πλεόνασμα βασάνων που δημιουργούνται καθημερινά από μια ομάδα ατόμων μέσα στο ίδιο το ανθρώπινο είδος. Αυτή η ομάδα είναι πολύ πιο ισχυρή από τη Μαφία, το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα ή το διεθνή κομμουνισμό – είναι μια ανοργάνωτη και αχαρτογράφητη ομάδα που δε διαθέτει αρχηγό ή πρόεδρο, δε διέπεται από κανονισμούς και ωστόσο κατορθώνει να δρα με άψογο συντονισμό, σαν να κατευθύνεται από κάποιο αόρατο χέρι, κατά τρόπο που η δράση του κάθε μέλους συμβάλλει δραματικά στην ενίσχυση και στην αύξηση της αποδοτικότητας των δραστηριοτήτων όλων των άλλων μελών». Αυτά γράφει, ανάμεσα σε πολλά άλλα, ο ιστορικός Carlo M. Cipolla στο σύντομο, πνευματώδες δοκίμιό του «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας» (εκδ. Κέδρος), σε μια προσπάθεια να κατανοήσει και να εξουδετερώσει μία από τις πιο ισχυρές δυνάμεις που εμποδίζουν την ανάπτυξη της ανθρώπινης ευμάρειας και ευτυχίας: την ανθρώπινη ηλιθιότητα. Διότι οι ηλίθιοι βρίσκονται παντού, προέρχονται από όλες τις κοινωνικές τάξεις, και είναι πάντα έτοιμοι να προκαλέσουν ζημιά στους άλλους και φυσικά και στον ίδιο τους τον εαυτό. Όπως λέει και ο 5^ος Νόμος: «Ο ηλίθιος άνθρωπος είναι το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπου». Το δε πόρισμα που προκύπτει από αυτόν είναι: «Ο ηλίθιος άνθρωπος είναι πιο επικίνδυνος από τον κακοποιό».

Ποιοι είναι όμως, οι προηγούμενοι νόμοι κατά τον Carlo M. Cipolla;

Παίζοντας με τα χρώματα

Πρόκειται για ένα εξαιρετικού ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ του Γιάννη Βαμβακά, που προβάλει τη ζωή και το έργο ενός ευπατρίδη καλλιτέχνη, του Παναγιώτη Τέτση, που σημάδεψε τη νεοελληνική ζωγραφική του 20ού αιώνα. Σ’ αυτό, μέσα από ένα ιδιότυπο χρωματικό οπλοστάσιο που διαθέτει ο δημιουργός, και με κεντρική φιγούρα τον ίδιο και την ιστορικό τέχνης Λίμπερτη Πολύζου, ξεδιπλώνεται μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στην τέχνη. 

Παράλληλα, διαγράφεται η εξαιρετικά μεγάλη δημιουργική του πορεία, μέσα από ιστορικές αναδρομές, μαρτυρίες, αλλά και κριτικές από ειδήμονες και μη. Κατά τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ εμφανίζονται προσωπικότητες από το χώρο της τέχνης και μιλούν για τον καλλιτέχνη. ενώ παρουσιάζεται μια πλειάδα αντιπροσωπευτικών έργων που προέρχονται από τις εκάστοτε θεματικές του ενότητες, αρχίζοντας από τα πρώιμα έργα του (1940-52).

Η μέρα ενός εκλογικού αντιπροσώπου

«Η μέρα ενός εκλογικού αντιπροσώπου», μια εξαιρετικά επίκαιρη νουβέλα, γράφτηκε από τον Ίταλο Καλβίνο το 1963 και θέμα της έχει γενικά τις εκλογές, τη νοθεία, τη γραφειοκρατία και την ψηφοθηρία.

Ο κεντρικός ήρωας, ο Αμερίγκο Ορμέα, που είναι μέλος κάποιου αριστερού κόμματος, ορίζεται αντιπρόσωπος σ’ ένα εκλογικό κέντρο, ένα εκκλησιαστικό ίδρυμα για ανίατους ασθενείς και άτομα με ειδικές ανάγκες το «Κοτολένγκο», για να εποπτεύσει την ομαλή διεξαγωγή της ψηφοφορίας. Το ίδρυμα αυτό όμως είναι προπύργιο των χριστιανοδημοκρατών. Η πλήρης εξάρτηση των τροφίμων του ιδρύματος από το προσωπικό και τη διεύθυνση, μετατρέπει αυτούς τους ανθρώπους σε εύκολα θύματα μιας αναίσχυντης πολιτικής εκμετάλλευσης, εμπλέκοντάς τους σε μια αντιπαράθεση, που ουσιαστικά ούτε τους ενδιαφέρει, αλλά ούτε και τους αφορά πραγματικά.

Βρισκόμενος στο άντρο των Χριστιανοδημοκρατών, περιστοιχισμένος από μοναχές, παπάδες, βασανισμένες υπάρξεις, παραλυτικούς τροφίμους, ανθρώπους που φέρουν το στίγμα της «δυσαρμονίας», ο κομμουνιστής Ορμέα βιώνει με σκληρό και κυνικό τρόπο την υφαρπαγή των ψήφων, αλλά και των συνειδήσεων αυτών των υπάρξεων, από ένα πολιτικό σύστημα καλά εδραιωμένο και ταυτισμένο με τη σύγχρονη εκδοχή της δημοκρατίας.

Παρότι έχουν περάσει πολλά χρόνια από το 1963, που γράφτηκε αυτή η νουβέλα, ανακαλύπτουμε ότι

Το μυστικό της Μέιζι - What Maisie knew

Υπόθεση: Με φόντο τη Νέα Υόρκη, ένα μικρό κορίτσι παρακολουθεί το επώδυνο διαζύγιο των γονιών της. Μια σύγχρονη μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Henry James, στη Νέα Υόρκη.

Κριτική: Μέσα από τα μάτια της εξάχρονης Μέιζι, παρακολουθούμε την αδιαφορία των γονιών της προς αυτή και τα προβλήματα που έχουν όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και με τους εραστές τους. Το αποτέλεσμα θα είναι, ύστερα από διάφορα, άλλοτε τυχαία και άλλοτε όχι, περιστατικά και οι δύο τους να εγκαταλειφθούν από τους εραστές, στους οποίους σιγά-σιγά θα περάσει η φροντίδα της μικρής Μέιζι, η οποία όπως γίνεται εμφανές πολύ νωρίς στην ταινία, με αυτούς ζει πολύ καλύτερα.

Ένα μπλέξιμο συμπεριφορών και ρόλων, μεταξύ τεσσάρων ώριμων -υποτίθεται- ατόμων, αποκτά τεράστιο ενδιαφέρον, επειδή απεικονίζεται μέσα από τα μάτια της μικρής Μέιζι χωρίς υπερβολικούς μελοδραματισμούς και διδακτική διάθεση..

Οι σκηνοθέτες παρακολουθούν αποστασιοποιημένοι την εξέλιξη, κινώντας την κάμερα στο ύψος της μικρής Μέιζι, της οποίας τα οδυνηρότερα σχόλια για τον κόσμο των μεγάλων, είναι οι σιωπές της και το γεμάτο απορία ή αμφιβολία, ή ακόμα και με επίκριση βλέμμα της.

Πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία με εκπληκτικές ερμηνείες, τόσο από το ζευγάρι των γονέων Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ και Τζούλιαν Μουρ, όσο και από τους αντίστοιχους εραστές, ενώ η μικρή Ονάτα Έιπριλ με το βλέμμα της και μόνο κερδίζει το θεατή

Σκηνοθεσία: Σκοτ Μακγκί, Ντέιβιντ Σίγκελ

Με τους: Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Τζούλιαν Μουρ, Στιβ Κούγκαν

Προβάλλεται από 22/5/2014

(Κριτική μου στο myFilm)

Όχι στην αποχή και το λευκό

Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές (βουλευτικές ή δημοτικές) ξυπνάει μέσα μου το «κόλλημα» που έχω, να εξηγώ στον κόσμο που θέλει να «αντιδράσει» (να απαξιώσει) το πολιτικό σύστημα με αποχή ή με λευκό και άκυρο στην κάλπη, ότι η αποχή, τα λευκά και τα άκυρα ψηφοδέλτια ΔΕΝ προσμετρώνται και όλα μαζί θεωρούνται ανύπαρκτα για το πολιτικό σύστημα, που εκλέγει με βάση τα έγκυρα ψηφοδέλτια.

Η λευκή ψήφος μπορεί να θεωρείται ψήφος διαμαρτυρίας για εκείνους τους πολίτες που επιθυμούν να παραμένουν ενεργοί και να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία και δεν εκφράζονται από τα υπάρχοντα κόμματα, είτε σε ιδεολογικό είτε σε πρακτικό επίπεδο. Μπορεί, επίσης, να μοιράζονται λευκά ψηφοδέλτια πριν το παραβάν για να εκφραστούν αυτοί οι πολίτες. Το πολιτικό σύστημα όμως, ποτέ δεν είχε προσμετρήσει αυτά τα λευκά ψηφοδέλτια και τα είχε βάλει στο «ίδιο τσουβάλι» με τα άκυρα και με την αποχή. Η οποία αποχή πρέπει να θυμίσω ότι δεν συνιστά αντίδραση. Αποτελεί ένδειξη απάθειας και αδιαφορίας, παρ’ όλο που από μια μικρή μερίδα κόσμου αντιμετωπίζεται ως συνειδητή επιλογή απαξίωσης.

Ρωμαίος και Ιουλίετα – Romeo and Juliet

Το θεατρικό του Σαίξπηρ είναι γνωστό: Δύο νέα παιδιά, από οικογένειες που διακατέχονται από μίσος μεταξύ τους, ερωτεύονται και αδυνατώντας να εκφράσουν τα συναισθήματά τους στους γονείς τους μηχανεύονται ένα σχέδιο, με τη βοήθεια ενός ανοιχτόμυαλου αλλά επίσης επιπόλαιου καλόγερου, το οποίο σχέδιο δεν θα φέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Ένα θεατρικό του Σαίξπηρ με έντονη την τραγική ειρωνεία, το οποίο όταν είχα διαβάσει πολύ μικρός, το μόνο που είχα συγκρατήσει ως δίδαγμα ήταν πως «τα κακά νέα μαθαίνονται πιο γρήγορα», διότι η αποτυχία του σχεδίου των δυο ερωτευμένων βασίστηκε πάνω στην ταχύτητα με την οποία μαθεύτηκαν τα δυσάρεστα νέα, αντί των ευχάριστων, που θα εξηγούσαν στο Ρωμαίο ότι υπάρχει σχέδιο εξαπάτησης των γονέων.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το θεατρικό αυτό του Σαίξπηρ βγαίνει στη μεγάλη οθόνη. Έχουν προηγηθεί κορυφαίες μεταφορές από τον Τζορτζ Κιούκορ (1936) με τον Λέσλι Χάουαρντ και τη Νόρμα Σίρερ, του Ρενάτο Καστελάνι (1954) με τον Λόρενς Χάρβεϊ και τη Σούζαν Σένταλ, του Φράνκο Τσεφιρέλι (1968) με την Ολίβια Χάσεϊ και τον Λέοναρντ Χουίτινγκ και του Μπαζ Λούρμαν (1996) με το Λεονάρντο Ντι Κάπριο και τη Κλερ Ντέινς, μια μεταμοντέρνα μεταφορά στην εποχή της δεκαετίας του ’90 με όπλα και μοντέρνα αυτοκίνητα αντί για ξίφη και άλογα. Όλες οι ταινίες, με εξαιρετικούς ερμηνευτές και ανταποκρινόμενες στις απαιτήσεις τόσο του θεατρικού έργου και του ύφους του συγγραφέα, αλλά και του πνεύματος της εποχής κατά την οποία γυρίστηκαν.

Ο σωσίας – The double

Υπόθεση: Ο Σάιμον Τζέημς είναι ένας τυπικός υπάλληλος γραφείου που εργάζεται σε μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία. Το αφεντικό του και οι συνάδελφοι του, τον υποτιμούν συνεχώς, η μητέρα του κάνει παράπονα για όλα και το χειρότερο όλων, η Χάννα, η όμορφη βοηθός στο τμήμα φωτοαντίγραφων, τον αγνοεί. Όπου και να στραφεί ο Σάιμον βρίσκει μόνο εμπόδια και η ζωή του φαίνεται να μην έχει καμία απολύτως βελτίωση. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν ακόμα περισσότερο με τον ερχομό του καινούριου συναδέλφου του, Τζέημς Σάιμον. Ο Τζέημς είναι ολόιδιος εξωτερικά με τον Σάιμον αλλά έχει όλα όσα του λείπουν. Αυτοπεποίθηση, χαρίσματα και ένα μοναδικό ταλέντο στο να σαγηνεύει τις γυναίκες. Αναπόφευκτα ο Τζέημς θα αρχίσει να παίρνει την ζωή του Σάιμον…

Κριτική: Σκοτεινή μεταφορά (στα χνάρια του «1984» του Μάικλ Ράντφορντ), της ομότιτλης νουβέλας του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι,