Το
θεατρικό του Σαίξπηρ είναι γνωστό: Δύο νέα παιδιά, από οικογένειες που
διακατέχονται από μίσος μεταξύ τους, ερωτεύονται και αδυνατώντας να εκφράσουν
τα συναισθήματά τους στους γονείς τους μηχανεύονται ένα σχέδιο, με τη βοήθεια
ενός ανοιχτόμυαλου αλλά επίσης επιπόλαιου καλόγερου, το οποίο σχέδιο δεν θα
φέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Ένα
θεατρικό του Σαίξπηρ με έντονη την τραγική ειρωνεία, το οποίο όταν είχα
διαβάσει πολύ μικρός, το μόνο που είχα συγκρατήσει ως δίδαγμα ήταν πως «τα κακά
νέα μαθαίνονται πιο γρήγορα», διότι η αποτυχία του σχεδίου των δυο ερωτευμένων
βασίστηκε πάνω στην ταχύτητα με την οποία μαθεύτηκαν τα δυσάρεστα νέα, αντί των
ευχάριστων, που θα εξηγούσαν στο Ρωμαίο ότι υπάρχει σχέδιο εξαπάτησης των
γονέων.
Δεν
είναι η πρώτη φορά που το θεατρικό αυτό του Σαίξπηρ βγαίνει στη μεγάλη οθόνη.
Έχουν προηγηθεί κορυφαίες μεταφορές από τον Τζορτζ Κιούκορ (1936) με τον Λέσλι
Χάουαρντ και τη Νόρμα Σίρερ, του Ρενάτο Καστελάνι (1954) με τον Λόρενς Χάρβεϊ
και τη Σούζαν Σένταλ, του Φράνκο Τσεφιρέλι (1968) με την Ολίβια Χάσεϊ και τον
Λέοναρντ Χουίτινγκ και του Μπαζ Λούρμαν (1996) με το Λεονάρντο Ντι Κάπριο και
τη Κλερ Ντέινς, μια μεταμοντέρνα μεταφορά στην εποχή της δεκαετίας του ’90 με
όπλα και μοντέρνα αυτοκίνητα αντί για ξίφη και άλογα. Όλες οι ταινίες, με
εξαιρετικούς ερμηνευτές και ανταποκρινόμενες στις απαιτήσεις τόσο του θεατρικού
έργου και του ύφους του συγγραφέα, αλλά και του πνεύματος της εποχής κατά την
οποία γυρίστηκαν.








.jpg)