Η πεντάμορφη και το τέρας - La belle et la bête

Υπόθεση: 1870. Ένας άτυχος έμπορος χάνει όλη του την περιουσία και αποσύρεται στην εξοχή με τα έξι παιδιά του. Ανάμεσα τους και η Belle, η πιο μικρή, αιθέρια και χαριτωμένη του κόρη. Όμως η ζωή του εμπόρου διατρέχει μεγάλο κίνδυνο, όταν το άκαρδο Τέρας τον καταδικάζει σε θάνατο, επειδή έκλεψε ένα τριαντάφυλλο. Η Belle θεωρεί τον εαυτό της υπόλογο και αποφασίζει να θυσιαστεί στη θέση του πατέρα της. Στο κάστρο του Τέρατος την περιμένει μια παράξενη εμπειρία γεμάτη μαγεία, χαρά αλλά και μελαγχολία. Θα καταφέρει να λύσει τα μάγια που μετέτρεψαν μια ευγενική ψυχή σε ένα τρομαχτικό και άκαρδο πλάσμα;

Κριτική: Άλλη μια κινηματογραφική εκδοχή της γνωστής ιστορίας, αυτή τη φορά πιο ρεαλιστική, αλλά και πιο σκοτεινή. Από την αρχή του έργου, ο σκηνοθέτης δίνει μεγαλύτερη σημασία στο χαρακτήρα του πατέρα της πεντάμορφης και στη σχέση του με αυτή, καθώς και στην αδυναμία της προς τον πατέρα της, σε αντίθεση με το μύθο που ξέρουμε ότι έχει σχέση με την άδολη αγάπη και τη δύναμή της που υπερισχύει του υλισμού και της διαφθοράς.

Τα αγόρια της διπλανής πόρτας – That awkward moment

Υπόθεση: Κάθε σχέση καταλήγει στην καθοριστική ερώτηση “Και τώρα;”. Οι τρεις κολλητοί φίλοι Τζέισον (Ζακ Έφρον), Ντάνιελ (Μάιλς Τέλερ) και Μάικι (Μάικλ Τζόρνταν) έχουν συμφωνήσει ότι δεν θα κάνουν σοβαρή σχέση. Παρόλ’ αυτά, και οι τρεις τους γνωρίζουν κοπέλες που τους γοητεύουν. Όταν όμως καλούνται να παραδεχτούν τη σχέση τους και να δεσμευτούν, τα πράγματα δυσκολεύουν…! Οι επιλογές είναι δύο: είτε η σχέση να πάει σοβαρά, είτε να μην πάει…καθόλου!

 Κριτική: Η ταινία απευθύνεται σε ιδιαίτερο κοινό, εφηβικής ηλικίας και η υπόθεση επικεντρώνεται στην αναποφασιστικότητα που διακρίνει ορισμένους νέους ανθρώπους, όταν πρόκειται να πάρουν σοβαρές αποφάσεις πάνω στις σχέσεις τους και ειδικά

Ο θρύλος του Μάικλ Κόλχαας – Michael Kolhaas

Υπόθεση: Στο «Michael Kohlhaas» ο ομώνυμος ήρωας, ένας εύπορος έμπορος αλόγων του 16ου αιώνα, πέφτει θύμα αδικίας της εξουσίας και αποφασίζει να αντισταθεί οργανώνοντας –άθελά του στην αρχή- έναν προσωπικό στρατό με τον οποίο σκορπά φωτιά και τσεκούρι προκειμένου να δικαιωθεί.

Σχόλιο: Σε ένα ορεινό και συνήθως συννεφιασμένο περιβάλλον που βολοδέρνεται από ισχυρούς ανέμους και κάτω από τους ήχους χλιμιντρισμάτων εξαιρετικά ωραίων αλόγων, βλέπουμε τον πραγματικά εξαίρετο ηθοποιό Μαντς Μίκελσεν να δίνει πνοή σε ένα ρόλο με πολύ λίγους διαλόγους και άπειρες τραγικές σιωπές. Δεν είναι τυχαίο.

Καμίλ Κλοντέλ 1915 - Camille Claudel 1915

Υπόθεση: 1915, χειμώνας στο άσυλο ανιάτων στο Μοντεβέργκ, στη Νότια Γαλλία. Η Καμίλ Κλοντέλ, γλύπτρια, μούσα και σύντροφος του Ροντέν, βρίσκεται έγκλειστη κατά παραγγελία των γονιών της, με μοναδικό φωτεινό σημάδι τις αραιές αλλά τακτικές επισκέψεις του αδελφού της, Πολ. Η Κλοντέλ θα ζήσει στο άσυλο τα τελευταία 29 χρόνια της ζωής της. Δε θα ξαναδημιουργήσει κανένα έργο. Το μοναδικά δημιουργικό μυαλό της θα σβήσει σιγά-σιγά μέσα στη μοναξιά και την υπαρξιακή απορία.

Σχόλιο: Η αγαπημένη μου Ζιλιέτ Μπινός, μέσα σε ένα καταθλιπτικό άσυλο της Καθολικής Εκκλησίας, περιτριγυρισμένη από άτομα που πάσχουν από κάθε είδος ψυχική ασθένεια, ελπίζει

Διαφθορά και διεφθαρμένοι

Στη Στοά του Βιβλίου στην Αθήνα, πραγματοποιήθηκε τις προάλλες παρουσία πλήθους κόσμου, η παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του φίλου και συνεργάτη-αρθρογράφου Δημήτρη Σουλιώτη με τίτλο «Διαφθορά και διεφθαρμένοι» (εκδόσεις Αρμός), στο οποίο συμπεριλαμβάνονται πολλά άρθρα που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στην Αμαρυσία. 

Ο συγγραφέας μέσα από την επιλογή δημοσιευμένων κειμένων του, αναλύει την έννοια της διαφθοράς στις διάφορες μορφές της και κυρίως την προσωπικότητα του διεφθαρμένου που αντιστοιχεί σ’ αυτές. Η δε ανάλυσή του δεν περιορίζεται στο τεχνοκρατικό πεδίο και σε μια απλή καταγραφή αιτίων και αποτελεσμάτων, αλλά επεκτείνεται στις κοινωνιολογικές και ψυχολογικές συνιστώσες του θέματος. Έτσι ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να ανακαλύψει τη βαθύτερη ουσία της διαφθοράς και το κυριότερο, να εισέλθει στην ίδια την ψυχή του διεφθαρμένου.

Στο πρώτο από τα δύο μέρη του βιβλίου, ο συγγραφέας εξετάζει την έννοια της διαφθοράς και τα χαρακτηριστικά των διεφθαρμένων στο ευρύτερο πλαίσιο του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, αναζητώντας συνεχώς την κρυμμένη αλήθεια των πραγμάτων, εξετάζει τη διαφθορά και τους διεφθαρμένους στο πλαίσιο της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας και ειδικότερα στους χώρους της πολιτικής, του συνδικαλισμού και των συντεχνιών.

Με τα κείμενά του ο Δ. Σουλιώτης προσπαθεί να εισχωρήσει σ’ έναν καλά οχυρωμένο, τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, χώρο και να αναλύσει τις πολύπλοκες και υπόγειες διεργασίες, που δημιουργούν και αναπαράγουν τη διαφθορά και τους διεφθαρμένους.

Την παρουσίαση του βιβλίου, έκαναν ο συνταγματολόγος, πρώην ευρωβουλευτής και πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς κ. Κώστας Μποτόπουλος, ο δικηγόρος κ. Νίκος Αναγνωστόπουλος και ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος, οι οποίοι σχολίασαν ο καθένας από την σκοπιά του το θέμα της διαφθοράς, ενώ την ενδιαφέρουσα συζήτηση συντόνισε ο εκδότης των εκδόσεων Αρμός κ. Γ. Χατζηιακώβου.

Ο φίλος μου Δημήτρης Σουλιώτης εμφανώς συγκινημένος από την ενθουσιώδη υποδοχή του βιβλίου του, ευχαρίστησε όσους συνέβαλαν στην πραγματοποίηση της έκδοσης και της παρουσίασης και ανέλυσε ορισμένα κεφάλαια.

Δόκτωρ Ύπνος

Ο Στίβεν Κινγκ επιστρέφει στους χαρακτήρες και τις τοποθεσίες ενός από τα πιο δημοφιλή έργα του, της «Λάμψης», σε τούτο το καταιγιστικό μυθιστόρημα όπου συναντάμε τον μεσήλικα πια Νταν Τόρανς και ένα πολύ ξεχωριστό δωδεκάχρονο κορίτσι που πρέπει να σώσει από μια συμμορία παραφυσικών δολοφόνων.

Στους μεγάλους αυτοκινητόδρομους της Αμερικής, μια ομάδα που αποκαλείται Ο Αληθινός Δεσμός ταξιδεύει με αυτοκινούμενα τροχόσπιτα αναζητώντας τροφή. Τα μέλη της δείχνουν άκακοι, συνηθισμένοι άνθρωποι, ηλικιωμένοι οι περισσότεροι. Όπως όμως ξέρει ο Νταν Τόρανς, και ανακαλύπτει η θαρραλέα μικρή Άμπρα Στόουν, είναι σχεδόν αθάνατοι και ζουν με τον «ατμό» που παράγουν τα παιδιά που έχουν τη «λάμψη» όταν θανατώνονται αργά και βασανιστικά. 

Στοιχειωμένος από τους ενοίκους του Ξενοδοχείου Η Θέα όπου πέρασε μια φρικαλέα χρονιά όταν ήταν παιδί, ο Νταν τριγυρίζει άσκοπα επί δεκαετίες, προσπαθώντας απεγνωσμένα να απαλλαγεί από την κληρονομιά της απελπισίας, του αλκοολισμού και της βίας που του άφησε ο πατέρας του. Καταλήγει σε μια κωμόπολη του Νιου Χάμσαϊρ, σε μια κοινότητα των ΑΑ που τον στηρίζει, και σε μια δουλειά σε έναν οίκο ευγηρίας, όπου με όση δύναμη λάμψης του έχει απομείνει προσφέρει την ύστατη ανακούφιση στους ετοιμοθάνατους. Γίνεται γι’ αυτούς ο «Δόκτωρ Ύπνος».

Μέχρι που γνωρίζει την Άμπρα Στόουν... Το θεαματικό χάρισμά της, η πιο δυνατή λάμψη που έχει υπάρξει ποτέ, ξυπνάει τους δαίμονες του Νταν και τον καλεί σε μια μάχη για τη σωτηρία της ψυχής της Άμπρα και της ζωής της. 

Πρόκειται για έναν επικό πόλεμο ανάμεσα στο καλό και το κακό, μια αιματηρή, μεγαλειώδης ιστορία που θα συναρπάσει τους αναγνώστες της «Λάμψης» και όσους έχουν δει την ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ με τον Τζακ Νίκολσον, αλλά θα ικανοποιήσει και κάθε νεοφερμένο στο σύμπαν του Στίβεν Κινγκ. Εγώ το διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μου άρεσε (εκδ. BELL)

Ζήτω η ελευθερία – Viva la liberta

Υπόθεση: Όταν ο Ενρίκο Ολιβέρι, γραμματέας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης φεύγει και κρύβεται στο σπίτι μίας παλιάς του σχέσης στο Παρίσι, ένα παράλογο σενάριο λειτουργεί παραδόξως καλά. Ο δίδυμος αδελφός του, μανιοκαταθλιπτικός φιλόσοφος που πρόσφατα βγήκε από το ψυχιατρείο, επιστρατεύεται για να υποδυθεί τον αγνοούμενο πολιτικό κατά την απουσία του.  

Κριτική: Το θέμα της προσωρινής εξαφάνισης ενός ηγέτη και αντικατάστασής του από κάποιον που του μοιάζει απόλυτα, δεν είναι καινούργιο στον κινηματογράφο και το Χόλιγουντ έχει δώσει αρκετές ταινίες, κυρίως κωμωδίες, ενώ πρόσφατα από την Ιταλία μας είχε έρθει το «Έχουμε Πάπα!» (2011) του Νάνι Μορέτι. 

Το σημαντικό αυτή τη φορά είναι, ότι τον πολιτικό που κρύβεται για να τα βρει με τον εαυτό του, ότι τον υποδύεται ένα μεγάλο ταλέντο: ο Τόνι Σερβίλο. Ένας ηθοποιός- ορχήστρα, που μπορεί να υποδυθεί με ευκολία ό,τι του ζητηθεί. Ο άνθρωπος είναι απόλαυση, να τον βλέπεις και να τον ακούς και εδώ υποδύεται έναν πολιτικό που έχει αρχίσει την κατιούσα, αισθάνεται ότι δεν μπορεί να αναλάβει περαιτέρω ευθύνες και αποσύρεται και ταυτόχρονα τον δίδυμο αδερφό του (λίγο πολύ τρελούτσικο) από αυτούς που ενώ έχουν δίκιο, πολλές φορές το χάνουν λόγω της υπερβολής των επιχειρημάτων τους, για να το θέσω κομψά.

Στην ταινία, βρισκόμαστε στην Ιταλία εν μέσω της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που μαστίζει τις χώρες του Νότου και ο κόσμος περιμένει κάτι καινούργιο. Αυτό εμφανίζεται στο πρόσωπο του Τζιοβάνι (δίδυμου αδερφού του πολιτικού Ενρίκο), ο οποίος μεταξύ σοβαρού και αστείου, καταλαμβάνει τη θέση του και μιλώντας διφορούμενα, ως νέα Πυθία, δημιουργεί πολιτικά συνθήματα, που δίνουν κουράγιο στους κουρασμένους πολίτες αλλά δημιουργούν προβλήματα στους πολιτικούς δεινόσαυρους.

Ο σκηνοθέτης δεν παίρνει θέση και αυτό φαίνεται στο τέλος της ταινίας, όπου δεν εξηγεί ποιος από τους δίδυμους τελικά παραμένει στην πολιτική αρένα, στέλνει όμως ένα καίριο μήνυμα: Πρέπει να δοθεί τέλος στην απάθειά μας και να ξεπεραστεί ο φόβος μας απέναντι στο καινούργιο. Υπάρχει ελπίδα.

Σκηνοθετικά η ταινία σε κρατάει σε εγρήγορση. Το σενάριο, πολιτικά, ίσως δυσαρεστήσει κάποιους, αλλά λίγη φαντασία (και ειρωνεία) στην αντιμετώπιση της εξουσίας (και της αντιπολίτευσης) δεν βλάπτει, ενώ και το ξεκόλλημα από τα στερεότυπα συνιστάται στους αρτηριοσκληρωτικούς. Οι ερμηνείες του Τόνι Σερβίλο είναι καταπληκτικές, όπως και των υπολοίπων που τον περιστοιχίζουν.

Σκηνοθεσίά: Ρομπέρτο Άντο

Με τους: Τόνι Σερβίλο, Βαλέριο Μαστραντρέα, Βαλέρια Μπρούνι Ταντέσκι, Μικέλα Σεσόν

Προβάλλεται από 3/4/14

(Κριτική μου στο myFilm)

Το ακρωτήρι της βίας - Zulu

Υπόθεση: Σαν παιδί, ο Ali Neuman γλίτωσε την δολοφονία από τους Inkhata, ένα μαχητικό πολιτικό κόμμα πολέμιο του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου του Νέλσον Μαντέλα. Μόνο αυτός και η μητέρα του, επέζησαν από το μακελειό όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά, όπως στους περισσότερους επιζώντες, τα ψυχολογικά τραύματα παραμένουν. Σήμερα, ο Ali είναι επικεφαλής του κλάδου ανθρωποκτονιών της νοτιοαφρικανικής αστυνομίας στο Κέιπ Τάουν. Ένας από τους συνεργάτες του είναι ο Brian Epkeen, ένας ανεξάρτητος λευκός αξιωματικός του οποίου η οικογένεια αρχικά συμμετείχε στην δημιουργία του απαρτχάιντ, αλλά που συνεργάζεται καλά με τον Neuman. Μαζί έχουν να αντιμετωπίσουν την εγκληματικότητα που αναπόφευκτα υπάρχει σε αχανείς περιοχές υποαπασχολούμενων και ανέργων, μιας εγκληματικότητας που επιδεινώνεται από συμμορίες, τόσο σε τοπικό όσο και σε άλλα μέρη της Αφρικής. Η δουλειά τους γίνεται ακόμα πιο δύσκολη όταν βρίσκουν τα πτώματα δύο νεαρών γυναικών. Το κακό ήδη έχει κάνει αισθητή την παρουσία του. Στο χαοτικό σταυροδρόμι όπου βιαιότητα και ο εκσυγχρονισμός συγκρούονται, η ηχώ του απαρτχάιντ ακόμα αντηχεί στις σκιές μιας κοινωνίας που αγωνίζεται στο δρόμο της συμφιλίωσης.

Κριτική: Στην αρχή, όταν βλέπεις ότι έχεις να κάνεις με ένα δίδυμο αστυνομικών, έναν λευκό και νευρικό που μασάει το τσιγάρο του και είναι ασυγκράτητος από τη μια, και έναν μαύρο πιο ψύχραιμο και εσωστρεφή, που κάτι τον βασανίζει από την άλλη, νομίζεις ότι έχεις να κάνεις με μια παραλλαγή του Lethal weapon στην Νότια Αφρική. Απογοητεύεσαι…

Στην πορεία, διαπιστώνεις ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο, οι φυλετικές διακρίσεις που δεν έχουν πάψει να υπάρχουν, τουλάχιστον στο χώρο του υποκόσμου και ειδικά των λευκών απέναντι στους απογόνους των Ζουλού. Το ηθικό σου αναπτερώνεται ότι θα δεις κάτι διαφορετικό…

Κάπου εκεί όμως, που αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον, γρήγορα χάνεται όταν βλέπεις ότι η πρωτοτυπία εξαντλείται και αυτό που μένει είναι η ανεξέλεγκτη βία. Πολλή βία…

Όντως, πρόκειται για ένα ακρωτήρι βίας, που όμως κινηματογραφικά ακολουθεί την πεπατημένη τόσο, ώστε αρχίζεις να προβλέπεις τι θα επακολουθήσει. Κρίμα, γιατί είναι γυρισμένο σε ένα περιβάλλον που δεν το βλέπεις τακτικά και θα μπορούσε να διαθέτει κάποια διαφορετική ατμόσφαιρα, αλλά όχι.

Τι να σου κάνει μετά η εσωστρέφεια του Φόρεστ Γουίτακερ και η νευρικότητα του Ορλάντο Μπλουμ;

Σκηνοθεσία: Ζερόμ Σαλ

Με τους: Ορλάντο Μπλουμ, Φόρεστ Γουίτακερ, Τάνια Βαν Γκράαν, Νατάσα Λόρινγκ, Πάτρικ Λάιστερ, Κόνραντ Κεμπ

Προβάλλεται από 3/4/14

(Κριτική μου στο myFilm)

Νώε - Noah

Ο κατά Αρονόφσκι Κατακλυσμός

Ακολουθώντας πιστά τους λίγους στίχους της Αγίας Γραφής περί Νώε και Κατακλυσμού, ο πολύς Ντάρεν (Μαύρος κύκνος) Αρονόφσκι έχει δημιουργήσει μια ταινία που αγγίζει εκτός από το είδος των βιβλικών ταινιών και το είδος αυτό που τελευταία αποκαλείται «Μετα-αποκαλυπτικό». Ταινία-καταστροφής θα έλεγα αντάξια εκείνων του είδους «μετά την τελευταία ημέρα» κλπ. Με μια διαφορά που αποτελεί και το στοιχείο «υπέρ»: ότι οι ήρωές της δεν είναι χάρτινοι, αλλά βαθιά ανθρώπινοι με αδυναμίες, προτερήματα και ελαττώματα, που μπαίνουν σε διλήμματα και δυσκολεύονται να πάρουν αποφάσεις. Πρώτος και καλύτερος από αυτούς είναι φυσικά ο πρωταγωνιστής Νώε, ο οποίος εδώ παρουσιάζεται όχι μόνον εξαιρετικά ανθρώπινος, αλλά δείχνει να έχει καταλάβει και στραβά την εντολή του Παντοδύναμου για τον αφανισμό του ανθρωπίνου γένους. Καταλήγει έτσι, βασιλικότερος του βασιλέως και προσπαθεί να αποδώσει δικαιοσύνη λανθασμένα. Αλλά δεν θα προχωρήσω, διότι υπάρχουν ανατροπές στην υπόθεση, που θα αιφνιδιάσουν τόσο τους θρησκευόμενους, όσο και εκείνους που δεν πιστεύουν.

Η ταινία είναι υπερπαραγωγή. Η σκηνοθεσία του Αρονόφσκι καθηλωτική σε ρυθμό και σε έμπνευση διεισδύει στους χαρακτήρες, χωρίς να αρνείται το θέαμα. 

Στο ανατρεπτικό σενάριο προαναφέρθηκα, ενώ οι ερμηνείες του Ράσελ Κρόου κυρίως (ως Νώε), της Τζένιφερ Κόνελι (ως συζύγου του) και του Σερ Άντονι Χόπκινς (Μαθουσάλα) είναι εξαιρετικές. Ο Ράσελ Κρόου έχει ξεφύγει από τον κλασικό τύπο που γνωρίσαμε στις «Τύπου χλαμύδα» παραγωγές (με τον Τζον Χιούστον και τον Γιον Βόιτ) και δίνει στο Νώε μια άλλη διάσταση ενός τραγικού –ίσως και σαιξπηρικού-  ήρωα, ενώ ο Χόπκινς αποτελεί με μεγάλη σοβαρότητα (όσο και αν φαίνεται οξύμωρο) το χιουμοριστικό διάλειμμα, σε όλη αυτή τη ζοφερή ατμόσφαιρα που τους περιβάλλει (και θυμίζει Άρχοντα των Δαχτυλιδιών). Τραγική φιγούρα η Τζένιφερ Κόνελι ειδικά όταν έρχεται αντιμέτωπη με το Νώε στο αυτοκαταστροφικό του παραλήρημα 

Η φωτογραφία της ταινίας είναι επιβλητική (βοηθάει σ’ αυτό η Ισλανδία, όπως πάντα, με τα παρθένα τοπία της) και η μουσική του Κλιντ Μάνσελ (και της Πάτι Σμιθ στο τέλος) είναι υποβλητική. 

Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι

Με τους: Ράσελ Κρόου, Τζένιφερ Κόνελι, Άντονι Χόπκινς, Ρέι Ουίνστον, Έμα Γουάτσον, Ντάγκλας Μπουθ, Λόγκαν Λέρμαν, Κέβιν Ντουράντ, Ντακότα Γκόγιο

Προβάλλεται από 27/3/14

(Γράφτηκε για το myFilm)

Το μικρό ψάρι - Stratos

Ο Βαγγέλης Μουρίκης στο ρόλο ενός επαγγελματία δολοφόνου, του Στράτου, που όλοι τον θεωρούν τελείως ηλίθιο, άβουλο και άπραγο (για να μην αναφερθώ στο λεξιλόγιο της ταινίας) είναι αυθεντικός. Περιφέρεται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, που είναι γεμάτη από fade out και της οποίας το σενάριο δεν θα έλεγα ότι έχει και πολλούς διαλόγους, και ακούει τα εξ αμάξης και… φορτώνει. Φορτίζεται συναισθηματικά δηλαδή, αν και γι’ αυτόν ο όρος συναίσθημα, δεν υπάρχει. Σκοτώνει κατά παραγγελία και μετά εργάζεται σε δουλειά, όπου το αφεντικό χρειάζεται πραγματικά σκότωμα, αλλά εκεί δεν τον παίρνει, διότι πρέπει να έχει «βιτρίνα». Στο τέλος δε, θα αναλάβει και την κατά Αριστοτέλη «κάθαρση». Μέχρι τότε, ζούμε μαζί του σε μια πόλη, άδεια, περιθωριακή, πολλές φορές γκρίζα, υγρή και ομιχλώδη, στην οποία κυριαρχεί η λατρεία του χρήματος και όλοι οι προβαλλόμενοι ήρωες βρίσκονται σε μια διαρκή αγωνία και απορία: Γιατί ο Στράτος του Μουρίκη, δεν πάει να δουλέψει για τον ισχυρό μαφιόζο της τοπικής κοινωνίας και κάθεται και πλάθει κουλουράκια μαζί με αλλοδαπούς και ημεδαπούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Αλλά πώς να τους εξηγήσει;

Σκληρή (και φραστικά) ταινία, η οποία εάν είχε λίγο μικρότερη διάρκεια, θα κέρδιζε περισσότερο το θεατή της (τελικά, φαίνεται ότι έχω πρόβλημα με τις ταινίες άνω των δύο ωρών, όταν το θέμα τους ολοκληρώνεται μέσα σε μια και τριάντα).

Οι ερμηνείες κινούνται σε ένα διαρκή εκνευρισμό, μια υπαρξιακή αγωνία, ένα μίσος (έκπληξη αποτελεί η σοπράνο της Λυρικής Σκηνής Σόνια Θεοδωρίδου σε ρόλο κυνικής γυναίκας γκάνγκστερ). Καλή η φωτογραφία της ταινίας, ενώ η κιθάρα που συνοδεύει τις μεγάλες σιωπές της, συμβάλλει στη θλίψη που προκαλεί ο χαρακτήρας του καταδικασμένου από την αρχή Στράτου.

Υπόθεση: Στα 19 του, ο Στράτος διέπραξε ένα έγκλημα πάθους. Πέρασε τη μισή του ζωή στη φυλακή, κάτω από την προστασία ενός αρχινονού του υποκόσμου, του Λεωνίδα. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια μιας συμπλοκής ανάμεσα σε αντίπαλες συμμορίες, ο Λεωνίδας του έσωσε τη ζωή. Ο Στράτος αυτό δεν το ξέχασε ποτέ. Ελεύθερος πια, ο Στρατός δουλεύει τη νύχτα σε ένα αρτοποιείο, ενώ τη μέρα εκτελεί συμβόλαια θανάτου. Όλα του τα χρήματα τα δίνει στον Γιώργο, τον αδελφό του Λεωνίδα, που οργανώνει ένα παράτολμο σχέδιο απόδρασης για να βγάλουν τον Λεωνίδα από την φυλακή. Το μόνο πράγμα που απασχολεί τον Στράτο είναι να εξοφλήσει το χρέος του στον Λεωνίδα. Η μέρα της απόδρασης, η πιο σημαντική μέρα της ζωής του, πλησιάζει... 

Σκηνοθεσία: Γιάννη Οικονομίδη

Με τους: Βαγγέλη Μουρίκη, Βίκυ Παπαδοπούλου, Πέτρο Ζερβό, Γιάννη Τσορτέκη, Γιώργο Γιαννόπουλο, Γιάννη Αναστασάκη
Προβάλλεται από 27/3/14

(Γράφτηκε για το myFilm)

Πέντε δευτερόλεπτα στο κενό – A long way down

Υπόθεση: Παραμονή Πρωτοχρονιάς στην κορυφή ενός ουρανοξύστη στο Λονδίνο. Ο Μάρτιν στέκεται κυριολεκτικά στην άκρη. Ο άλλοτε αγαπητός παρουσιαστής της τηλεόρασης, βρίσκεται σε απόγνωση και ετοιμάζεται να πηδήξει. Δεν είναι όμως μόνος του. Μία ανύπαντρη μητέρα, η Μορίν, ένας ατίθασος έφηβος, ο Τζες και ένας μουσικός που δουλεύει ως deliver boy, ο Τζέι Τζέι βρίσκονται όλη στην ίδια κατάσταση και έχουν το ίδιο σχέδιο. Αντί όμως να φύγουν στο κενό οι τέσσερις αυτοί άνθρωποι συμφωνούν να μείνουν ζωντανοί και κοντά ο ένας στον άλλο, μέχρι την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου…τουλάχιστον. Μία δυνατή φιλία θα γεννηθεί, όπου οι απρόβλεπτες περιπέτειες δεν σταματούν ποτέ…

Κριτική: Γλυκιά και τρυφερή ταινία που συνδυάζει κωμικά και δραματικά περιστατικά μέσα από τη ζωή των τεσσάρων ηρώων της, που έχουν αποφασίσει να αυτοκτονήσουν, αλλά η μοίρα άλλα τους επιφυλάσσει.

Πρωτότυπο το σενάριο και αξιοπρόσεκτες οι ερμηνείες, σε μια προβλέψιμη υπόθεση, όπου όλοι οι συμμετέχοντες είναι κατά βάθος καλοί και συγκαταβατικοί, παρά τα επιφανειακά τους ελαττώματα.

Ο Πιρς Μπρόσναν, μετρημένος στο ρόλο του ζάπλουτου τηλεπαρουσιαστή πρωϊνάδικου, που έχει συλληφθεί για παιδεραστία («μου φάνηκε σαν εικοσιπεντάρα») και θέλει να αυτοκτονήσει με εντυπωσιακό τρόπο. Η Τόνι Κολέτ επιτυχημένα θλιβερή περίπτωση μητέρας ενός κατάκοιτου παιδιού, η οποία θέλει να πηδήξει στο κενό επειδή δεν μπορεί να το συντηρήσει, ώστε να το αναλάβει η Πρόνοια. Η Ίμοτζεν Πουτς, είναι πειστική στο ρόλο της κακομαθημένης και αντιδραστικής κόρης ενός ηλίθιου πολιτικού που δεν πολυνοιάζεται  γι’ αυτή (ο Σαμ Νιλ σωστά συγκρατημένος και συντηρητικός, παραδέχεται: «Το ξέρω ότι είμαι ηλίθιος, είμαι πολιτικός, διάολε»). Τέλος, ικανοποιητικός και Άαρον Πολ στο ρόλο του ανικανοποίητου ντελιβερά, που δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει από τη ζωή του.

Η ταινία κυλά όμορφα, αισιόδοξα, με ίσες δόσεις χιούμορ - δράματος και προβλέψιμα, ενώ από τις συζητήσεις των ηρώων, βγαίνουν τα κλασσικά διδάγματα περί της αξίας της ζωής και της δεύτερης προσπάθειας σε ό,τι μας φαίνεται δύσκολο.

Σκηνοθεσία:  Πασκάλ Σομέιγ

Με τους: Άαρον Πολ, Ρόζαμουντ Πάικ, Ίμοτζεν Πουτς, Τόνι Κολέτ, Πιρς Μπρόσναν, Σαμ Νιλ

Προβάλλεται από 27/3/14

(Κριτική μου στο myFilm)