Η συμμορία των μάγων (Now you see me)

Όταν το 1997 έγραφα για την εφημερίδα με την οποία συνεργάζομαι, ένα επετειακό αφιέρωμα για τα 100 χρόνια του κινηματογράφου, με υπότιτλο «Μια βιομηχανία ψευδαισθήσεων», θυμάμαι ότι μου την είχαν πέσει –μερικοί- αναγνώστες πως ο υπότιτλος αδικούσε την 7η Τέχνη. Υπάρχουν, μου έγραφαν και ταινίες βασισμένες στη ζωή, στην ιστορία του ανθρώπου, υπάρχουν ντοκιμαντέρ, και μου θύμιζαν «ξεχνάς το σινεμά βεριτέ;», «ξεχνάς όλα εκείνα τα αριστουργήματα της κλασσικής λογοτεχνίας και πως αποδόθηκαν;».
Αυτά και άλλα πολλά μου έγραφαν, ενώ εγώ στο αφιέρωμα κατέληγα ότι «ένας σκηνοθέτης είναι θεός για το έργο του, αφού πλάθει ό,τι σύμπαν μπορεί ανάλογα με τις δυνατότητες της εποχής του». Μη μακρηγορώ… θεωρώ ότι απευθύνομαι σε έξυπνο κοινό.
Ό,τι σύμπαν και να δημιουργήσει ένας σκηνοθέτης, αν είναι ικανός μπορεί να πείσει τον αποφασισμένο να δει κινηματογράφο –και όχι ρεπορτάζ- θεατή με τον σκηνοθετικό του ρυθμό, τη μουσική, τη φωτογραφία και φυσικά με την καθοδήγηση των ηθοποιών πάνω σε ένα ολοκληρωμένο σενάριο. Εδώ όμως δεν πείθεσαι με τίποτα.
Η Συμμορία των Μάγων είναι μια άνευ προηγουμένου ψευδαίσθηση, που γυρίστηκε χωρίς λόγο και χωρίς κατάληξη και καταφέρνει «ως δια μαγείας» να ισοπεδώσει ικανούς ηθοποιούς, σε χάρτινους ήρωες κατώτερους από τους υπερ-ήρωες των κόμικς (στο κάτω-κάτω εκεί μιλάμε για κόμικς). Ας μη μιλήσουμε για το σενάριο. Θα το διαβάσετε στη συνέχεια.

After Earth

Δεν περίμενα αυτό το βαρετό κατασκεύασμα από τον Σιάμαλαν, ο οποίος στο κάτω – κάτω μας έχει χαρίσει και κάτι καλό παλαιότερα (βλέπε, «Έκτη αίσθηση»).
Η ταινία, που είναι μια παραγωγή, στην οποία συμμετέχει και ο Γουίλ Σμιθ είναι ολοφάνερο ότι πασχίζει να καθιερώσει το ταλέντο (;) του νεαρού Τζέιντεν Σμιθ ως πρωταγωνιστή. Αλλά με το ζόρι πρωταγωνιστής δεν γίνεσαι.
Το σενάριο είναι ανύπαρκτο. Οι διάλογοι είναι τύπου «Σταρ Τρεκ» και η ιστορία του νεαρού που έχει αυτοπεποίθηση στον εαυτό του και θέλει να αποδείξει και στους άλλους τις δυνατότητές του είναι κλασική. Είναι δε αφελής και υπερβαίνει τα όρια της κινηματογραφικής υπερβολής, η περιπέτεια ενός πρωτάρη του διαστήματος να προσπαθεί μόνος του σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον να διασχίσει μια ζούγκλα 100 χιλιομέτρων με τα πόδια για να βρει ένα σωτήριο εξάρτημα εντοπισμού που θα σώσει τον ίδιο και τον πατέρα του που έπεσαν ναυαγοί στην κατεστραμμένη Γη.
Τα εφέ τα έχουμε ξαναδεί. Υπάρχει μεν μια πρωτοτυπία στο σχεδιασμό και το σύμπαν του Σιάμαλαν δεν είναι και άσχημο, αλλά το κυνήγι στη ζούγκλα από ένα τέρας που γίνεται αόρατο (βλέπε «Κυνηγός») και όταν το βλέπεις θυμίζει το Alien με νύχια δεν είναι πρωτότυπο.
Ο Σιάμαλαν απογοητεύει τους φίλους του και τους φίλους της επιστημονικής φαντασίας.
Υπόθεση: Μετά τη συντριβή του διαστημόπλοιου τους, ο Cypher (Will Smith) και ο έφηβος γιος του Kitai (Jaden Smith) βρίσκονται παγιδευμένοι στον πλανήτη Γη, τον οποίο η ανθρωπότητα έχει εγκαταλείψει εδώ και 1000 έτη εξαιτίας κατακλυσμών. Ο Cypher έχει τραυματιστεί σοβαρά και ο γιος του πρέπει να εξερευνήσει τον αφιλόξενο πλανήτη Γη προς αναζήτηση βοήθειας. Αχαρτογράφητες περιοχές, εξελιγμένα άγνωστα είδη που κυριαρχούν στον πλανήτη και ένα ανεξέλεγκτο εξωγήινο πλάσμα είναι μερικά από τα εμπόδια που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει ο Kitai. Παράλληλα, πατέρας και γιος πρέπει να βρουν τον τρόπο να συνεργαστούν και να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλο για να καταφέρουν να επιστρέψουν ασφαλείς.
Σκηνοθεσία: Μ. Νάιτ Σιάμαλαν
Με τους: Γουίλ Σμιθ, Τζέιντεν Σμιθ, Ιζαμπέλ Φερμαν, Ζόι Κράβιτζ
Προβάλλεται από 6/6/2013
(Κριτική μου στο myFilm)

Πολύ μικροί για τα μέτρα της Γης

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος σήμερα και μιας και το θυμόμαστε μια φορά το χρόνο, κάθε φορά φέρνω στο νου μου αυτό που είχα διαβάσει κάποτε στο βιβλίο The Ages of Gaia του James Lovelock, ο οποίος διατυπώνοντας τη Θεωρία της Γαίας επιβάλλει μια πλανητική προοπτική και άποψη σ' αυτό που αποκαλούμε Οικολογία και Προστασία του Περιβάλλοντος. 

Κατά τον Lovelock, λοιπόν, η υγεία του πλανήτη είναι που έχει σημασία και όχι εκείνη των ζώντων οργανισμών πάνω σ' αυτόν, όπως είναι ο άνθρωπος. Σ' αυτό το σημείο είναι που διαφέρουν η Γαία και τα οικολογικά κινήματα (που ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο πρωτίστως).

Γράφει λοιπόν ο Lovelock (επί λέξει) και τον θυμάμαι κάθε φορά που ακούω συζητήσεις για το Περιβάλλον και ειδήσεις για σεισμούς ή τσουνάμι, πλημμύρες και άλλα ακραία φαινόμενα που σαρώνουν τον πλανήτη μας : "Ο άνθρωπος είναι μάλλον καινούργια υπόθεση για τα μέτρα της Γης. Η Γη τα κατάφερε μια χαρά και χωρίς εμάς επί 3.500.000.000 χρόνια"

(Επίσης, για να γιορτάσετε καλύτερα την Ημέρα, όσοι έχετε υπομονή διαβάστε ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας σχετικό με το Περιβάλλον  ΕΔΩ)

100 χρόνια για το αυτοκίνητο του 007

Τα 100 χρόνια από την ίδρυσή της γιόρτασε φέτος η Άστον Μάρτιν, η οποία μάλιστα στις 15 Μαΐου 2013, έβγαλε σε πλειστηριασμό ένα μοναδικό μοντέλο, (Aston Martin DB4GT), το οποίο πωλήθηκε με τελική τιμή 3,249,500 λίρες Αγγλίας. Ένα αυτοκίνητο, αν όχι από αυτά που πρωταγωνιστούσαν στην πλέον πολύχρονη κινηματογραφική σειρά, αλλά μιας φίρμας που οφείλει την παγκόσμια αναγνώρισή της και στο γεγονός ότι συμμετείχε με συγκεκριμένα μοντέλα της στις περισσότερες ταινίες του ριψοκίνδυνου πράκτορα Τζέιμς Μποντ, ο οποίος συμπτωματικά τον Οκτώβριο του 2012 συμπλήρωσε 50 χρόνια από την πρώτη του εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη.

Η Άστον Μάρτιν εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1964, στην ταινία «Τζέιμς Μποντ εναντίον Χρυσοδάκτυλου», με το μοντέλο DB5 (φωτογραφία αριστερά με τον Σον Κόνερι), το οποίο ήταν «πειραγμένο» και διέθετε διπλά πολυβόλα στα μπροστινά φανάρια, εκτοξευτήρες λαδιού, καπνού και καρφιών από τα πίσω φανάρια, ώστε να δημιουργεί σύγχυση και ζημιές στα αυτοκίνητα που καταδίωκαν τον Μποντ, κάθισμα συνοδηγού που εκτοξευόταν από την ανοικτή οροφή, ώστε να μπορεί ο 007 να ξεφορτώνεται τον ανεπιθύμητο επισκέπτη του,

Ιδιαίτερες αδυναμίες (Two mothers)

Υπόθεση: Η Ροζ και η Λίλ είναι κολλητές. Μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά μιας ειδυλλιακής παραθαλάσσιας πόλης και έχουν ανατραφεί με τα ίδια, λίγο πολύ, βιώματα, αναπτύσσοντας κοινές συνήθειες, με έναν παρόμοιο τρόπο ζωής. Η σχέση τους είναι πολύ ιδιαίτερη και η φιλία τους φαντάζει αληθινή και αδιάσπαστη. Οι έφηβοι γιοι τους - στα χνάρια των μανάδων τους και ειδικά από τη στιγμή που ο Ιαν (Σάμιουελ) έχασε το μπαμπά του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα - έχουν αναπτύξει μια παρόμοια σχέση μεταξύ τους, μέχρι εκείνο το υπέροχο, ζεστό καλοκαίρι, το οποίο φέρνει πλέον στην επιφάνεια όλα τα συναισθήματα που σιγόβραζαν για καιρό στο εσωτερικό τους. Αποτέλεσμα αυτού είναι να ανατραπούν όλες οι ισορροπίες και να αλλάξουν για πάντα τα μέχρι τότε δεδομένα.

Κριτική: Το θέμα είναι, πόσοι γνωρίζουν τη γεννημένη στο Ιράν (πρώην Περσία) και βραβευμένη με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ντόρις Λέσινγκ. Διότι στο δικό της μυθιστόρημα «Οι γιαγιές» (που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη) είναι βασισμένη

The hangover III

Η συνταγή, συνεχίζεται για τρίτη φορά και απ’ ότι φαίνεται πάει για τέταρτη και ας διαφημίζεται ότι είναι η τελευταία.
Ατυχείς συμπτώσεις, γκάφες, εξυπνακίστικες ατάκες (προσοχή, όχι έξυπνες), λίγο αστυνομικό ενδιαφέρον, με τον Τζον Γκούντμαν να είναι απολαυστικός ως Μάρσαλ, λίγο θέαμα από Λας Βέγκας και η σαχλαμαρίτσα καλά κρατεί.

Οι φίλοι του είδους (όσοι δεν έχουν χάσει την υπομονή τους, διότι απ’ ότι κατάλαβα οι πρωταγωνιστές την έχουν χάσει αλλά παίζουν για τα λεφτά πλέον) μπορεί να γελάσουν… λίγο.

Νομοταγείς τύποι (Stand up guys)

Ο Αλ Πατσίνο μόλις έχει αποφυλακιστεί και καταρρακωμένος από την πολυετή φυλάκιση προσπαθεί να επανέλθει με τη βοήθεια του πιστού του φίλου Κρίστοφερ Γουόκεν, ο οποίος όμως εκβιάζεται να τον σκοτώσει μέσα στις επόμενες 24 ώρες.

Οι δύο μαζί θα βγάλουν από τον οίκο ευγηρίας τον τρίτο φίλο τους Άλαν Άρκιν, ο οποίος βγαίνοντας θα βρει τον εαυτό του και θα οδηγήσει αυτοκίνητο όπως παλιά. Θα μπλέξουν σε απίθανες σεναριακά καταστάσεις, αλλά θα ξεμπλέξουν θεαματικά και με μια απώλεια. Δεν σας τη λέω.

Ο Πατσίνο, φαίνεται τόσο κουρασμένος που νομίζεις ότι δεν υποδύεται, αλλά παίζει τον εαυτό του. Από την άλλη,

The fast and the furious 6

Σούπερ αυτοκίνητα, σκληροί bodybuilders και αδίστακτες κούκλες, συνεχίζουν να αποτελούν την απόλυτη συνταγή της σειράς, συν τον Τζέισον Στέιθαμ που εμφανίζεται στην τελευταία σκηνή και μας υπόσχεται ότι το νούμερο επτά είναι καθ’ οδόν.
Η έκτη ταινία της σειράς, έχει φτιαχτεί για να ικανοποιήσει τους φίλους του είδους. Μέσα από ένα απίθανο σενάριο και ακραίες καταστάσεις, είναι βέβαιο ότι θα τους χαρίσει δύο απολαυστικές ώρες περιπέτειας, καταιγιστικής δράσης, ταχύτητας, «πειραγμένων» αυτοκινήτων και πλάκας.
Το ωραίο δε της υπόθεσης, είναι ότι σε κάποια στιγμή, ένας από τους πρωταγωνιστές (δεν έχει σημασία ποιος), λέει στους υπόλοιπους, «εδώ δεν παίζουμε σε ταινία με τον 007, είναι πραγματικότητα».

Ο υπέροχος Γκάτσμπι

Ο Μπαζ Λούρμαν, με μια επιτυχημένη μεταφορά του Σαίξπηρ στο σήμερα, το Romeo + Juliet του 1996 (με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο και την Κλαιρ Ντέινς), με ένα μέτριο Moulin Rouge! το 2001 (με τη Νικόλ Κίντμαν) και με μια αποτυχία το 2008 (το Australia, πάλι με τη Νικόλ Κίντμαν), επανέρχεται πάλι με μια μετριότητα. Θορυβώδη όμως αυτή τη φορά.

Η ταινία του (έχουν προηγηθεί οι κλασικές ομότιτλες ταινίες των Τζακ Κλέιτον με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ του 1974 και του Έλιοτ Νάτζεντ του 1949 με τον ξανθό επίσης Άλαν Λαντ), ενώ διατηρεί το θέμα του βιβλίου αρκετά πιστά, θα έλεγα, με αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από το νεαρό Νικ Κάραγουεϊ (τον υποδύεται ο Τόμπι Μαγκουάιρ), αναλώνεται σε υπερβολική επίδειξη πλούτου, υπερβολικό σάουντρακ, υπερβολικούς θορύβους και ουσιαστικά αχρείαστο 3D, ώστε χάνεται η ουσία. Χάνονται δηλαδή, ο χαρακτήρας του Γκάτσμπι, αλλά και της Ντέζι Μπιουκάναν, που ενώ αναπτύσσουν ένα ωραίο ρομάντσο με τη βοήθεια και του Νικ, που οδηγεί σε τραγική κατάληξη, θάβονται κάτω από τον πλούτο, τόσο των σκηνικών και των φανταχτερών κοστουμιών, όσο και της πληθωρικότητας της σκηνοθεσίας.

Ο Γκάτσμπι του Λεονάρντο Ντι Κάπριο, δεν μοιάζει να κρύβει μέσα του τον τυχοδιωκτισμό

Μικρές εξεγέρσεις

Η εξαίρετη Κάτια Γέρου, σ’ αυτή την ταινία υποδύεται μια απομονωμένη και ψυχικά τραυματισμένη ώριμη γυναίκα, που ασχολείται με έναν ερασιτεχνικό θίασο στην προσπάθειά της να βρει διέξοδο από τους εφιάλτες της παιδικής ηλικίας (ο πατέρας της την κακοποιούσε) και τη μίζερη γεμάτη ανεκπλήρωτα όνειρα ενήλικη ζωή της (η αφίσα του Ιντιάνα Τζόουνς, δεσπόζει στο μυστικό της δωμάτιο που καταφεύγει συχνά για να μην αντικρίζει τον άντρα της).

Ο άντρας της είναι ο κλασσικός «ελληναράς», που επιπλέον διακινεί πόρνες και κάνει και λαθρεμπόριο. Κάτι που δεν γνωρίζει η Άννα, ενώ το σχεδόν έρημο χωριό το έχει «τούμπανο».

Ένας νεαρός περιπλανώμενος ζωγράφος (Δημήτρης Πλειώνης), «κυριευμένος» από τον Πανσέληνο (Βυζαντινό ζωγράφο του 13ου αιώνα), ψάχνει παντού τα έργα του και έτσι φτάνει στο χωριό της. Βλέπει, την Άννα τη φωτογραφίζει, την ερωτεύεται και όταν

Η πέτρα της υπομονής (The patience stone)

Μέσα από έναν πρωτοφανή μονόλογο της πρωταγωνίστριας, που διακόπτεται από εξωτερικές σκηνές δράσης, ο σκηνοθέτης καταφέρνει με αυτή την ταινία να θίξει ένα σωρό θέματα, από την εμπόλεμη κατάσταση και τις συνέπειές της σε διάφορες χώρες (εδώ μάλλον υπαινίσσεται το Αφγανιστάν, διότι πουθενά δεν αναφέρεται σε ποια χώρα διαδραματίζεται η υπόθεση), μέχρι τα ήθη και τα έθιμα των χωρών της μέσης Ανατολής, τις θρησκευτικές αντιλήψεις, τη θέση της γυναίκας σ’ αυτές τις κοινωνίες, την πίστη, την τιμή, την οικογένεια, τις διαφορετικές αξίες και προτεραιότητες σε σχέση με το δυτικό πολιτισμό.

Η ταινία είναι ένα πραγματικό διαμάντι, τόσο για το ρυθμό αφήγησης, όσο και για τα θέματα που θίγει, καθώς και για την ερμηνεία της Γκολσίφτεχ Φαραχανί, αυτής της μελαχρινής Ιρανής καλλονής με τα μεγάλα εκφραστικά μάτια, η οποία μάλιστα εξορίστηκε από τη χώρα της για τις φωτογραφήσεις της στο περιοδικό Madame Figaro.

Μια ταινία που αξίζει να δει κανείς και να τη σκεφτεί μετά με την ησυχία του.