Εν αναμονή

Θα δανειστώ τη φράση του Νεόκοπου από τα σημερινά ΝΕΑ: «Η κάλπη είναι σαν το ταμείο – μετά την απομάκρυνση, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!» και επειδή έχωαναφερθεί διεξοδικά κατά το παρελθόν στους «αγανακτισμένους» και διαφωνούσα μετον τρόπο με τον οποίο ήθελαν να αλλάξουν το κατεστημένο και ευχόμουν ναδείξουν την αγανάκτησή τους στην κάλπη, θέλω να πιστεύω ότι δεν έχουν μετανιώσειγια τις επιλογές τους. Ταυτόχρονα, τώρα που τιμωρήθηκαν μερικοί δεινόσαυροι της πολιτικής, ελπίζω και εύχομαι, αυτοί που για πρώτη φορά αναδείχθηκαν από αυτό τοεκλογικό αποτέλεσμα να δείξουν την ωριμότητα και την υπευθυνότητα που περίμεναν από αυτούς οι «αγανακτισμένοι», ώστε να μην είναι οι επόμενοι που θα δεχθούν το μούντζωμα.

«Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη»

• Όχι, αυτή τη φορά δεν θα με απασχολήσει η αναμνηστική φωτογραφία, που θα εμπλουτίσει το άλμπουμ φωτογραφιών του δημάρχου μας κ. Πατούλη.
• Είναι γνωστόν ότι ο κ. Πατούλης φωτογραφίζεται με όσους συναντάται και αυτή τη φορά συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας κ. Σαμαρά για να του συστήσει τον φιλέλληνα Ιταλό δήμαρχο Marco Galdi.
• Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή και γι’ αυτό δημοσιεύω τη φωτογραφία, είναι τα κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικά ενδιαφέροντα του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Σαμαρά, που υλοποιούνται πάνω στο γραφείο του, με τη μορφή ενός πραγματικά ενδιαφέροντος βιβλίου.
• Το βιβλίο έχει τίτλο «Why Nations Fail» (μτφρ: Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη) και υπότιτλο «The origins of power, prosperity and poverty»  (μτφρ: Οι απαρχές της ισχύος, της ευημερίας και της φτώχειας).
• Σε τι αφορά το βιβλίο αυτό που έχει ο κ. Σαμαράς πάνω στο γραφείο του;
• Όπως γράφει και η Chrystia Freeland στη New York Times, πρόκειται για μια πλούσια σε περιεχόμενο μελέτη, πάνω στο κρίσιμο ερώτημα «γιατί άλλα έθνη πλουτίζουν, ενώ άλλα οδηγούνται στην πτώχευση»…
• Συγγραφείς του είναι οι: Daron Acemoglou (επιτυχημένος καθηγητής του ΜΙΤ και βραβευμένος με ειδικό βραβείο «για τη συνεισφορά του στην οικονομική σκέψη και γνώση πριν την ηλικία των 40 ετών») και James A. Robinson (πολιτικός επιστήμων και οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και παγκοσμίου φήμης ειδικός σε θέματα Λατινικής Αμερικής και Αφρικής που επί του παρόντος διεξάγει έρευνες στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, τη Σιέρα Λεόνε, την Αϊτή και στην Κολομβία, όπου δίδαξε για πολλά χρόνια στο Πανεπιστήμιο των Άνδεων στη Μπογκοτά).
• Για το βιβλίο «Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη», o Matthew Ygglesias γράφει στην κριτική του (στο

Το τοπίο ξεκαθαρίζει σιγά - σιγά

Οι προτεραιότητες αυτών των εκλογών σιγά-σιγά ξεκαθαρίζουν, γράφει ο κ. Προκόπης Δούκας στο εξαιρετικό blog του your painted smile και με βρίσκει σύμφωνο:

Η πρώτη προτεραιότητα, όπως φαίνεται να υιοθετούν σχεδόν όλες οι πολιτικές δυνάμεις (αλλά όχι και να εφαρμόζουν στην πράξη) είναι ο κατά το δυνατόν περιορισμός της φασιστικής παρουσίας - και ειδικά στο κοινοβούλιο.

Η δεύτερη, είναι να τιμωρηθούν όσες άλλες δυνάμεις έστρωσαν το δρόμο για την άρνηση σε κάθε είδους κανόνα, τη “μπαχαλοποίηση” της πολιτικής, την καλλιέργεια του κλίματος των προπηλακισμών, την ανοχή στον τραμπουκισμό, την αυθαιρεσία της κάθε “αγανάκτησης” - βούτυρο στο ψωμί της ακροδεξιάς. Η επιπολαιότητα με την οποία εκτοξεύθηκαν (ακόμα και από τα χείλη πολιτικών αρχηγών) οι εκφράσεις για “προδότες”, “κρεμάλες”, “κατοχή”, “χούντα”, “κυβερνήσεις Τσολάκογλου” κλπ. είναι ενδεικτικές, όχι μόνο της αμετροέπειας που χαρακτηρίζει μια αγκυλωμένη ευρύτερη αριστερά, αλλά και της αυτοκαταστροφικής και συμπλεγματικής απουσίας κάθε σκέψης και ανάλυσης, που θα διαχωρίζει απολύτως τα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος... Και αυτό το έχω αναφέρει κι εγώ κατά καιρούς.

Η τρίτη, είναι η τιμωρία κάθε είδους λαϊκισμού, πέρα από τους παραπάνω. Εκεί τα πράγματα δυσκολεύουν, γράφει ο κ. Δούκας, καθώς κανείς πρέπει να ψάξει προσεκτικά στους σχηματισμούς που απομένουν, ώστε να βρει τα πρόσωπα εκείνα που μπορούν να εκφράσουν το διαφορετικό, το συνεπές, το μεταρρυθμιστικό - αυτούς που ενδεχομένως να παρασύρουν τον χώρο τους, προς μια δημιουργικότερη κατεύθυνση.

Αλλά, αξίζει να διαβάσει κάποιος ολόκληρο το άρθρο του ΕΔΩ

"Αγώνες πείνας"

Άργησε να πέσει στα χ.ερια μου, αλλά «το διάβασα μονορούφι», όπως λέμε. Το μυθιστόρημα αυτό της Σούζαν Κόλινς τα έχει όλα: Επιστημονική φαντασία και πολιτική αλληγορία. Προβληματισμό για ένα μέλλον, το οποίο ήδη μπορεί να το πλησιάζουμε και να μη το έχουμε συνειδητοποιήσει. Περιπέτεια και δράση. Αίσθημα και ρομαντισμό. Νεαρούς πρωταγωνιστές, παιδιά που έχουν όρεξη για ζωή και ας βγαίνει αυτή από τις στάχτες, που την έχουν οδηγήσει τα γρανάζια ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που θα έλεγες, ότι γράφτηκε για να γίνει ταινία, όπως και έγινε και διέθετε σασπένς από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή.
Ένα βίαιο βιβλίο, όπως και η ταινία, αλλά με μηνύματα ανθρωπιάς και αγάπης, για τον συνάνθρωπο, την οικογένεια και τη γη που σε θρέφει και σε συντηρεί.

Η υπόθεση: Από τα ερείπια ενός μέρους που κάποτε ήταν γνωστό ως Βόρεια Αμερική, έχει αναδυθεί το έθνος της Πάνεμ, με πρωτεύουσα μια λαμπερή Κάπιτολ, που περιβάλλεται από δώδεκα απομακρυσμένες επαρχίες.
Η Κάπιτολ είναι σκληρή και αμείλικτη και κρατά τις επαρχίες υπό τον έλεγχό της αναγκάζοντάς τις να στέλνουν από ένα αγόρι και ένα κορίτσι ηλικίας από δώδεκα μέχρι δεκαοχτώ για να συμμετάσχουν στους ετήσιους Αγώνες Πείνας, ένα βίαιο reality, έναν αγώνα θανάτου που μεταδίδεται ζωντανά από την τηλεόραση, με όλο το απαιτούμενο glamour, ώστε να πετύχει υψηλή τηλεθέαση και να έχει υψηλά έσοδα.

Για την δεκαεξάχρονη Κάτνις Έβερντιν, που ζει μόνη μαζί με τη μητέρα και τη μικρότερη αδερφή της, η απόφαση της να πάρει εθελοντικά τη θέση της αδερφής της στους Αγώνες δεν διαφέρει και πολύ από μια θανατική ποινή. Όμως η Κάτνις έχει φτάσει κι άλλη φορά κοντά στο θάνατο -και η επιβίωση είναι δεύτερη φύση για εκείνη.Χωρίς να το επιδιώκει πραγματικά, διεκδικεί σοβαρά τη νίκη. Αλλά για να νικήσει, θα πρέπει να αρχίσει να κάνει επιλογές που φέρνουν σε σύγκρουση την επιβίωση με την ανθρωπιά και την αγάπη με τον έρωτα. Επιλογές που περιλαμβάνουν ακόμα και να "παίξει" την ερωτευμένη με ένα φίλο της που συμμετέχει και αυτός στους Αγώνες. Το ίδιο δε ισχύει και γι' αυτόν, που μάλλον είναι πραγματικά ερωτευμένος μαζί της. Ή δεν είναι και "παίζει" και αυτός τον ερωτευμένο; 

Το μυθιστόρημα διαβάζεται απνευστί και μόλις διαβάσω και τις άλλες δύο συνέχειες: "Φωτιά" και "Κοτσυφόκισσα" θα επανέλθω. 

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πλατύπους

Elles

Έβλεπα την ταινία και σκεφτόμουν: Δηλαδή το «Εμμανουέλλα» του Ζιστ Ζεκίν, τι παραπάνω είχε που έσπασε τα ταμεία στη χώρα μας το 1974; Είχε μια ωραία πρωταγωνίστρια, που ζούσε σε κάποια ξωτική ανατολική χώρα εγκαταλειμμένη από τον πολυάσχολο σύζυγο, είχε ωραία τοπία και απαλή -αισθαντική- μουσική και φυσικά ερωτικές σκηνές με το πρόσχημα της μοναξιάς και της ανίας, φυσικά χωρίς να καταστρέφεται η οικογενειακή… συνοχή (για να χρησιμοποιήσω ένα σύγχρονο πολιτικό όρο). Ωραιοποιημένο πορνό, το είχαμε αποκαλέσει. Τότε, τι παραπάνω είχε; Απλούστατα, ήταν μπροστά από την εποχή της και εμείς δεν είμαστε κορεσμένοι. 

Έτσι, με την ταινία Elles, τι επιπλέον θα έπρεπε να δούμε, για να θεωρήσουμε ότι η ταινία προχώρησε λίγο πάρα πέρα; Άντε να πούμε ότι είχε δύο δροσερά κορίτσια, γύρω στα 19, που σπουδάζουν και θέλουν να βγάλουν τα έξοδά τους (το πρόσχημα). Επίσης, μια οσκαρική ηθοποιό που υποδύεται τη δημοσιογράφο του περιοδικού Elle, η οποία ερευνά τον ψυχισμό των δύο κοριτσιών, που τα

Ο Τύπος στον κινηματογράφο

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα του Τύπου και την αντίστοιχη της Ελευθερίας του Τύπου (3 Μαΐου), σε όλους εμάς τους φίλους του κινηματογράφου, η πρώτη ταινία που μας έρχεται στο νου είναι η κλασσική πλέον και καταχωρημένη και στις πολιτικές ταινίες «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου» (1974), η οποία διαπραγματεύεται το γνωστό σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Η ταινία αυτή είναι ένα ντοκουμέντο πάνω στον τρόπο που δύο δημοσιογράφοι της Washigton Post, ανακάλυψαν και έφεραν στη δημοσιότητα ένα σκάνδαλο υποκλοπών διαλόγων και τηλεφωνημάτων που γίνονταν στο ξενοδοχείο Γουότεργκεϊτ από κρατικές υπηρεσίες, εις βάρος των μελών του Δημοκρατικού κόμματος, στις Η.Π.Α. επί προεδρίας Νίξον.

Το μικρό σπίτι στο δάσος

Όταν η Μυθολογία του Κθούλου (από τον Χ. Φ. Λάβκραφτ),  συναντά τα ζόμπι του Ρομέρο, πάνω στο τρενάκι του τρόμου της Ντίσνεϊλαντ, στο οποίο συνεπιβάτες είναι όλα τα πλάσματα που έχουν τρομοκρατήσει μέχρι σήμερα τους φίλους των ταινιών τρόμου και φρίκης. Όλα αυτά είναι «Το μικρό σπίτι στο δάσος», στο οποίο οι «τεχνικοί» του δελτίου τύπου της εταιρείας διανομής, δεν είναι και τόσο αθώοι…

Απλά, συγκρατούν τους Αρχαίους που βρίσκονται στα έγκατα της Γης και περιμένουν την ευκαιρία να αναδυθούν και να σκορπίσουν αρχέγονο τρόμο. Τους συγκρατούν δε, προσφέροντάς τους κάθε χρόνο ως θυσία εξευγενισμού, πέντε νέους.

Για πόσο καιρό θα τους συγκρατούν όμως; Να που κάτι θα πάει στραβά όταν εμφανίζονται οι πέντε ανέμελοι φίλοι που δεν ξέρουν τι τους περιμένει, εκτός από τον έναν, ο οποίος είναι ψαγμένος και

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου

Η ταινία έχει πλάκα για τρεις λόγους:Πρώτο και κύριο, διότι δεν έχει καμία σχέση με το ρομαντικό παραμύθι που ξέραμε από τη Disney. Δεύτερον, διότι οι χαρακτήρες πλησιάζουν πιο πολύ στη σύγχρονη πραγματικότητα και τρίτον, διότι η φωτογραφία, τα σκηνικά, τα κοστούμια και η μουσική της ταινίας λειτουργούν άψογα στη διασκευή- διακωμώδηση του παραμυθιού, με κορύφωση το γνήσιο Μπόλιγουντ μουσικοχορευτικό στο τέλος.

Στους χαρακτήρες τώρα: Οι επτά νάνοι, είναι ένα μπουλούκι ημιάγριων και θρασύδειλων κοντοπίθαρων που έχοντας πρόβλημα με το ύψος τους, έχουν κατασκευάσει ελατήρια αμορτισέρ στα παπούτσια τους, που τους δίνουν ύψος κατά το δοκούν. Είναι άπληστοι, αριβίστες και οπορτουνιστές με μοναδικό υπέρ τους, ότι μαθαίνουν πολεμικές τέχνες στη

Η είδηση

Επαναλαμβάνω λοιπόν αυτό που έχω αναρτήσει και δίπλα: Ο Umberto Eco είχε πει κάποτε ότι «καθήκον του δημοσιογράφου δεν είναι να πείσει τον αναγνώστη ότι αυτός λέει την αλήθεια, αλλά να τον προειδοποιήσει ότι αυτός λέει τη "δική του" αλήθεια και ότι υπάρχουν όμως κι άλλες… Ο δημοσιογράφος δεν έχει χρέος να είναι αντικειμενικός. Έχει το χρέος να παίζει το ρόλο του μάρτυρα. Πρέπει να λέει ό,τι ξέρει και πρέπει να λέει ποιά είναι η δική του γνώμη».
Το επαναλαμβάνω αυτό, διότι πολλοί δημοσιογράφοι, στο Φατσοβιβλίο κυρίως, εκφράζουν διάφορες απόψεις ανακατεμένες με την είδηση για την αυτοκτονία του φαρμακοποιού στο Σύνταγμα, για την οποία είδηση δεν υπάρχουν και πολλές λεπτομέρειες και ειδικά αυτές που αφορούν το προφίλ του αυτόχειρα (υγεία, κοινωνική, οικογενειακή, ψυχολογική και οικονομική του κατάσταση). Για το θέμα της αυτοκτονίας, που είναι πάντα ένα συγκλονιστικό γεγονός, δεν θα εκφέρω άποψη ως μη ειδικός. Μπορώ όμως να υπενθυμίσω ότι υπάρχει το Γκούγκλ, στο οποίο πέρασα τη σχετική λέξη και μου έβγαλε πάνω από 3.000.000 αποτελέσματα, μεταξύ των οποίων και πολλά άρθρα ειδικών επιστημόνων.

"Οι άθικτοι" που μας άγγιξαν

Βλέποντας την ταινία "Οι άθικτοι", που βασίζεται στην πραγματική ιστορία του Φιλίπ, ενός δισεκατομμυριούχου αριστοκράτη, ο οποίος έχοντας μείνει καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, επιλέγει για καθημερινό βοηθό του, τον Ντρίς, έναν πρόσφατα αποφυλακισμένο μαύρο νεαρό, από τις φτωχές συνοικίες στα προάστια του Παρισιού, θυμήθηκα τελείως αυθόρμητα, εκείνη την ελληνική ταινία με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Κωνσταντίνου, που ήταν γιός πλούσιου βιομήχανου και έφυγε από το σπίτι και πήγε να δουλέψει σερβιτόρος σε κλασάτο ξενοδοχείο. Εκεί γνώρισε μια πελάτισσα σε αναπηρικό καροτσάκι, που φορούσε μόνιμα μαύρα γυαλιά και ήταν αμίλητη σε όλο το σκετς (η ταινία ήταν σπονδυλωτή και αποτελείτο από 4 ιστορίες). Σε εκείνη την ταινία λοιπόν, (Ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές) ο Κωνσταντίνου προσπαθούσε με "πολιτικά ορθούς" τρόπους να συνεφέρει την κυρία στο καροτσάκι, ήταν και η εποχή βλέπεις που δύσκολα μπορούσες να σατιρίσεις τέτοιες καταστάσεις. Με γλυκανάλατο τρόπο προσπαθούσε να την πείσει, πρώτα να βγάλει τα γυαλιά της, ύστερα να χαμογελάσει λίγο, κλπ κλπ μέχρι να την αναγκάσει να αισθανθεί ότι δεν είναι διαφορετική και μπορεί να απολαύσει τις χαρές της ζωής με το δικό της τρόπο, από τη δική της έστω και δύσκολη θέση.

"Οι άθικτοι" δεν έχουν καμία σχέση με εκείνη την ταινία. Τη θυμήθηκα όμως, γιατί έχουν κοινή, τη... διαφορετική αντιμετώπιση του θέματος. Στους "Άθικτους", ο υγιής και υπερκινητικός μαύρος βοηθός του παραπληγικού εκατομμυριούχου, επιφανειακά δεν δείχνει καμία πολιτική ορθότητα απέναντι στο πρόβλημα του πλούσιου αφεντικού του, που αντιμετωπίζεται όμως έτσι απ' όλους τους άλλους που τον περιτριγυρίζουν. Ο μαύρος βοηθός, αντιμετωπίζει τον εκατομμυριούχο σα να είναι ένας απόλυτα υγιής άνθρωπος, που δεν προσπαθεί να κάνει τίποτα για να απολαύσει τα αγαθά, που του προσφέρει η ζωή. Ενώ είναι εκατομμυριούχος και μπορεί να τα έχει. Από την άλλη, ο εκατομμυριούχος εμφανίζεται να είναι έτοιμος να δεχθεί αυτή την ανατροπή της αντιμετώπισής του. Εκφράζεται, όπως δεν περίμενε ο περίγυρός του. Αφήνεται, απελευθερώνεται και δείχνει ότι πραγματικά περίμενε ένα τέτοιο ταρακούνημα στη ζωή του. Τι θα είχε να χάσει άλλωστε;

Έτσι και οι δύο μαζί, κάνουν πράγματα που φαίνονται στο θεατή υπερβολικά, αλλά και φυσιολογικά ταυτόχρονα και εκεί βρίσκεται η επιτυχία της σκηνοθεσίας. Να έχει πιάσει ένα θέμα, που εκ πρώτης όψεως μόνο αστείο δεν φαντάζει και να το αντιμετωπίζει χωρίς κόμπλεξ. Το αποτέλεσμα είναι η ταινία να χαρίζει γέλιο, γνήσια συγκίνηση και αισιοδοξία για τη ζωή. Επιπλέον στηρίζεται και στην πραγματικά απολαυστική ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστών, οι οποίοι ερμηνεύουν με κέφι, αλλά και απόλυτο σεβασμό τους δύσκολους ρόλους τους. Αυτά τα στοιχεία την κάνουν απολαυστική και γι' αυτό ίσως έσπασε και τα ταμεία στη Γαλλία.

Η εμπνευσμένη σκηνοθεσία ανήκει στους Ερίκ Τολεντανό και Ολιβιέ Νακάς και στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Φρανσουά Κλουζέ (ο εκατομμυριούχος ανάπηρος), Ομάρ Σι (ο μαύρος βοηθός του). Επίσης παίζουν οι: Αν Λε Νι, Οντρέ Φλερό, Κλοντίλντ Μολέ, Αλμπα Γκϊα Μπελούτζι, Σιρίλ Μεντί, Κριστιάν Αμερί

Υπάρχει όριο

Ωραία! Πετάξαν γιαούρτι στον Βενιζέλο ακόμα και εν μέσω συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. Λίγες μέρες πριν είχαν πετάξει νερά, γιαούρτια, καρέκλες στον Νταλάρα. Προ καιρού προπηλάκισαν άλλους πολιτικούς και εν όψει της Εθνικής Γιορτής της 25ης Μαρτίου, οι "επίσημοι" σκέφτονται να μην εμφανιστούν για να μη γίνουν "θύματα" νέων προπηλακισμών.
Η απορία μου, χωρίς πολλά λόγια και βαρύγδουπες αναλύσεις, είναι: Μέχρι ποίου σημείου θα φτάσει αυτή η ατιμώρητη βία; Διότι, εντάξει, υπάρχει παράπονο και αγανάκτηση και ορισμένοι εκφράζονται με αυτές τις πράξεις. Ποιός όμως θα ορίσει πότε αυτές οι πράξεις αρχίζουν να γίνονται αξιόποινες; Διότι υπάρχουν κάποιοι νόμοι που τις χαρακτηρίζουν αξιόποινες, ως βιαιοπραγίες. Δεν μοιάζουν να εκφράζουν κάποια πολιτική. Αν μένουν ατιμώρητες αυτές οι βιαιοπραγίες, μέχρι πού θα φτάσουν; Το έχει σκεφτεί κανείς; Πριν καιρό χάσαμε τρεις ανθρώπους στη Marfin. Ξεχάστηκε. Κανείς υπεύθυνος. Αύριο τι; Ποιος ορίζει που τελειώνει ο συμβολισμός και αρχίζει ο πόνος;