Μια ιστορία για την απώλεια, την αγάπη και την αφοσίωση, για την εκδίκηση και τη συμφιλίωση που βασίζονται σε αρχέγονα και οικουμενικά ζητήματα.
Η Οδύσσεια του Νόλαν, απεικονίζει σε ΙΜΑΧ και με σκοτεινό, σκληρό και βίαιο τρόπο την πορεία ενός ανθρώπου που δοκιμάζεται, τιμωρείται από τη μοίρα και μεταμορφώνεται: χάνει συντρόφους, κάνει ολέθρια λάθη, παρασύρεται, αλλά όμως αντιστέκεται και συνεχίζει να πορεύεται, σε έναν κόσμο όπου η ευφυΐα και η πανουργία του αποδεικνύονται ισχυρότερες από τη φυσική του δύναμη. Η απώλεια, οι πειρασμοί, η εσωτερική αναζήτηση και η στιγμή της αναγνώρισης συμπληρώνουν τον πυρήνα της πασίγνωστης αυτής ιστορίας του Όμηρου.
Από τις ερμηνείες ξεχώρισα εκείνη της Αν Χάθαγουεϊ που υποδύεται την Πηνελόπη και ειδικά προς το φινάλε, όπου είναι σπαρακτική. Επίσης, μου άρεσε και ο Ματ Ντέιμον που ενσαρκώνει έναν πολυσύνθετο, πολυμήχανο και αντιφατικό Οδυσσέα, που τον χαρακτηρίζουν η βιαιότητα, η απουσία, η οικογένεια και η βαθιά επιθυμία να ξαναβρεί όσα έχασε. Είναι πείσμων και εκδικητικός στο έπακρο και τελικά πετυχαίνει. Οι Τομ Χόλαντ (Τηλέμαχος), ο Μπένι Σαφντί (Αγαμέμνων), η Ζεντάγια (Αθηνά) διεκπεραιώνουν κλασικούς ρόλους, ενώ έκπληξη αποτελούν ο Ρόμπερτ Πάτινσον (Αντίνοος) και η Σαρλίζ Θερόν (Καλυψώ). Η Λουπίτα Νιόνγκ’ο από την Κένυα, που υποδύεται την Κλυταιμνήστρα, αλλά και την αδελφή της, την Ωραία Ελένη, εμφανίζεται πολύ λίγο και θεωρώ ότι πραγματικά συμπεριελήφθη στο cast, ώστε να επιτευχθεί η ποσόστωση φύλλου για τη συμμετοχή της ταινίας στα Όσκαρ.
Δεν σχολιάζω χρώματα επιδερμίδων και φυλές, ή τις στολές Μπάτμαν και Σκοτεινού Ιππότη καθώς και την καθαρώς αμερικανική προφορά όλων των χαρακτήρων, για τα οποία διάβαζα στα post-production διαφημιστικά και advertorial κείμενα. Κινηματογράφο κάνουν και όχι ιστορική πραγματεία (ένας ήταν ο Μελ Γκίμπσον με την Αραμαϊκή γλώσσα στην ταινία του The Passion of Christ). Με προϋπολογισμό 250+ εκατ. δολαρίων και για μια επική παραγωγή, αυτά έχουν γι’ αυτούς ελάχιστη έως καθόλου σημασία.
(Θυμήθηκα τους Έλληνες αντιρρησίες της ταινίας «300» του Ζακ Σνάιντερ, που ήθελαν τους 300 Σπαρτιάτες του Λεωνίδα λιγότερο αιμοδιψείς, απέναντι στις εκατοντάδες χιλιάδες βάρβαρους Πέρσες. Τι περίμεναν; Να τους αντιμετωπίζουν δένοντας λουλούδια στα ακόντιά τους; Ελάτε τώρα…)
Συνολικά, έχουμε μια θεαματική αλλά σκοτεινή, βίαιη, σκληρή ταινία μεγάλης διάρκειας (3ωρη) που δεν μου άφησε τίποτα μετά τη λήξη της, εκτός ίσως από το θέμα ότι στο μέλλον θα την αποκαλούμε Οδύσσεια του Νόλαν για να την ξεχωρίζουμε από την Οδύσσεια του Ομήρου. Τα περί ΙΜΑΧ κλπ CGI που γράφτηκαν πριν την προβολή της, δεν κάνουν εντύπωση πλέον. Ξεχνάω ακόμα και τα γυρίσματα που έγιναν στην Ελλάδα. Θα μπορούσε να είχε γυριστεί οπουδήποτε αλλού με τόσα visual-FX. Περιμένω στην τηλεόραση να προβληθεί αυτές τις μέρες η «Οδύσσεια» του Μάριο Καμερίνι (1955) με τον Κερκ Ντάγκλας.
INFΟ
Προβάλλεται από 16/7/2026
Είδος: Φαντασίας, Περιπέτεια, Χλαμύδα, 180΄
Χώρες: Ηνωμ. Βασίλειο, ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Νόλαν
Παίζουν: Ματ Ντέιμον, Τομ Χόλαντ, Αν Χάθαγουεϊ, Ρόμπερτ Πάτινσον, Σαμάνθα Μόρτον, Λουπίτα Νιόνγκ’ο, Ζεντάγια, Σαρλίζ Θερόν
Διανομή: Tanweer