Με φόντο την πανέμορφη Τοσκάνη, βλέπουμε μια γλυκόπικρη
ρομαντική ταινία, η οποία εξερευνά την έννοια της αυθεντικότητας, τα όρια
ανάμεσα στο πρωτότυπο και το αντίγραφο, την αλήθεια και την αναπαράσταση.
Ένας Βρετανός συγγραφέας, τον οποίο υποδύεται με άνεση ο διάσημος τενόρος Γουίλιαμ Σίμελ ντεμπουτάροντας στον κινηματογράφο, βρίσκεται στην Ιταλία για να παρουσιάσει το τελευταίο του βιβλίο. Εκεί συναντά μια Γαλλίδα γκαλερίστα (Ζυλιέτ Μπινός) και μαζί ξεκινούν ένα οδοιπορικό στην Τοσκάνη συζητώντας για τη ζωή και την τέχνη.
Συνολικά, μια ταινία του κορυφαίου Ιρανού Αμπάς Κιαροστάμι που προκαλεί το κοινό να αναρωτηθεί τι είναι αληθινό και τι όχι, στην τέχνη αλλά και στη ζωή, για την οποία ταινία η Ζιλιέτ Μπινός απέσπασε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών του 2010.
Ένας Βρετανός συγγραφέας, τον οποίο υποδύεται με άνεση ο διάσημος τενόρος Γουίλιαμ Σίμελ ντεμπουτάροντας στον κινηματογράφο, βρίσκεται στην Ιταλία για να παρουσιάσει το τελευταίο του βιβλίο. Εκεί συναντά μια Γαλλίδα γκαλερίστα (Ζυλιέτ Μπινός) και μαζί ξεκινούν ένα οδοιπορικό στην Τοσκάνη συζητώντας για τη ζωή και την τέχνη.
Συνολικά, μια ταινία του κορυφαίου Ιρανού Αμπάς Κιαροστάμι που προκαλεί το κοινό να αναρωτηθεί τι είναι αληθινό και τι όχι, στην τέχνη αλλά και στη ζωή, για την οποία ταινία η Ζιλιέτ Μπινός απέσπασε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών του 2010.
Ο Άμπας Κιαροστάμι γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου του 1940 στην Τεχεράνη. Έδειξε επιδεξιότητα στη ζωγραφική από μικρός και στα 18 του, συμμετείχε σε ένα διαγωνισμό Γραφικών Τεχνών και κέρδισε.
Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Τεχεράνης, ενώ δούλευε ως γραφίστας και υπεύθυνος διαφήμισης.
Το 1969, ίδρυσε το κινηματογραφικό τμήμα στο Ινστιτούτο Διανοητικής Ανάπτυξης Παιδιών και Νέων, στο οποίο σκηνοθέτησε και τις πρώτες μικρού μήκους ταινίες του.
Στην πρώτη του ταινία The Bread and the Alley (1970), ο Κιαροστάμι εξερευνεί την βαρύτητα των εικόνων και τη σχέση ρεαλισμού και μυθοπλασίας.
Το αγαπημένο του θέμα, το σύμπαν της παιδικής ηλικίας, εκφράζεται μέσα από μια σειρά ταινιών μικρού και μεγάλου μήκους, στων οποίων την πορεία κατάφερε να κρατήσει την ιστορία μεταξύ αφήγησης και ντοκιμαντέρ.
Το Homework (1989), είναι ένα καλό παράδειγμα, ζεστού και ποιητικού κινηματογράφου, που απαρνιέται με διακριτικότητα τις βαριές προσδοκίες από την Ιρανική κοινότητα. Τα LIFE AND NOTHING MORE (1992) και THROUGH THE OLIVE TREES (1994) ολοκληρώνουν την
τριλογία που ξεκίνησε με το WHERE IS MY FRIEND’S HOUSE? (1990). Η ΓΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΕΡΑΣΙΟΥ (A TASTE OF CHERRY) (1997), έφερε πλέον το προσωπικό του στίγμα, και τον κατέταξε στους βραβευμένους σκηνοθέτες. Η ταινία, μια ωδή στην προσωπική ελευθερία, αφηγείται την ιστορία ενός 50χρονου, που έχει εμμονή με την αυτοκτονία. Η ταινία εκθειάστηκε από τους κριτικούς κι αποκηρύχθηκε από τις θρησκευτικές αρχές στο Ιράν. Οι αργοί και στοχαστικοί ρυθμοί, οι αναφορές στην Περσική ποίηση και τη Δυτική φιλοσοφία είναι κι άλλα παραδείγματα του μοναδικού στυλ του. Από το 2001, έχει σχεδόν ερωτική σχέση με τη μικρή του κάμερα, και για το λόγο αυτό εργάζεται μόνο σε ψηφιακό φιλμ. Έχει κερδίσει μεγάλη ελευθερία με το μικρό μέγεθος της κάμερς, κι έχει σκηνοθετήσει πολλές ταινίες για τη φύση, διαφόρων μηκών, όπως τα AFRICA (2001), TEN (2002), FIVE DEDICATED TO OZU(2003), 10 ON TEN (2004), ROADS OF KIAROSTAMI(2005) και το SHIRIN (2008). Το Γνήσιο Αντίγραφο, είναι η πρώτη του μη Ιρανική παραγωγή.
(Είδος: Αισθηματικό, Δράμα, 106΄ / Χώρες: Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ιράν, 2010 / Σκηνοθεσία: Αμπάς Κιαροστάμι / Παιζουν: Ζυλιέτ Μπινός, Γουίλιαμ Σίμελ, Ζαν-Κλοντ Καριέρ