Almanya - Καλώς ήλθατε στη Γερμανία

Πρόκειται για μια γλυκιά, τρυφερή, συγκινητική και γεμάτη χιούμορ ταινία για τη νοσταλγία της πατρίδας, από μετανάστες που αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή σε μια ξένη χώρα και κάποια στιγμή θέλουν να επιστρέψουν. Ένα θέμα, που δεν αφορά μόνο στους Τούρκους.
Η ταινία στο πραγματικά διασκεδαστικό δίωρο, καταφέρνει να θίξει όλα εκείνα τα θέματα που απασχολούσαν τους πρώτους Τούρκους μετανάστες στη Γερμανία, τη δυσκολία προσαρμογής τους, την ένταξή τους σε μια αυστηρά πειθαρχημένη κοινωνία, τις σχέσεις μεταξύ τους και την προσπάθεια να διατηρήσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα σε μια χώρα που κύριο μέλημά της ήταν να… την χάσουν και να τους εκμεταλλεύεται.
Πολύ σωστά ο μικρός πρωταγωνιστής αναρωτιέται κάποια στιγμή: «Τελικά, είμαστε Τούρκοι ή Γερμανοί;», όπως άλλωστε ενδόμυχα και οι υπόλοιποι ήρωες της ταινίας. Είναι τέτοιο το «χωνευτήρι» της Γερμανίας, που ο «φιλοξενούμενος εργαζόμενος» πιέζεται πάρα πολύ ώστε να μπορέσει να αντισταθεί και να ... μη γίνει Γερμανός. Όλοι μας δε, γνωρίσαμε κάποτε κάποιον που πήγε στη Γερμανία και, πρώτον, έκανε μια δουλειά για την οποία εδώ στην Ελλάδα ντρεπόταν, και δεύτερον, άρχιζε να μας κάνει μαθήματα πόσο πειθαρχικοί είναι «αυτοί εκεί πέρα».

Λαμβάνοντας, λοιπόν, αυτά τα δεδομένα υπόψη και το γεγονός ότι όλες οι ερμηνείες στην ταινία είναι αρκετά καλές και αποδίδουν, τόσο τη σύγχυση των απέναντί μας γειτόνων στη «φιλόξενη χώρα» (από το Gastarbeiter που είναι ο «φιλοξενούμενος εργάτης»), όσο και την προσπάθειά τους να μη χάσουν την εθνικότητά τους, η ταινία κρίνεται αρκετά καλή, με σωστές δόσεις κωμωδίας, και δράματος ακόμα και αυτοσαρκασμού των ελαττωμάτων της φυλής τους, ενώ το μοντάζ και τα flashback, είναι αρκετά καλά, όπως η φωτογραφία και η ευχάριστη μουσική, που την έχουμε υιοθετήσει και εξελληνίσει.

Όσο για το πολιτικό μήνυμα του τέλους της ταινίας,

Το πρόσωπο του κακού (Evil dead)

Υπόθεση: Πέντε εικοσάχρονοι φίλοι είναι κλεισμένοι σε μια απόμερη καλύβα, όπου ανακαλύπτουν το Βιβλίο των νεκρών και μαζί τη μαγνητοσκοπημένη μετάφρασή του από έναν αρχαιολόγο. Όταν τα ξόρκια θα ακουστούν ξανά, η παρέα άθελά της θα ξυπνήσει τους δαίμονες που κατοικούν στο δάσος. Έτσι θα ξεκινήσει μια εφιαλτική καταδίωξη μέχρι τελικής πτώσης.

Κριτική: Πριν φτάσετε σ’ αυτή εδώ την (χμ) κριτική, θα πρέπει να έχετε διαβάσει πιο πάνω την υπόθεση. Οπότε είναι σα να έχετε δει τη μισή ταινία. Μια ταινία που

Ο μύλος και ο Σταυρός (The Mill and the Cross)

Μια ταινία που είναι ταυτόχρονα και ένα εικαστικό αριστούργημα. Πρόκειται για την ταινία «Ο μύλος και ο σταυρός» σε σκηνοθεσία Λεχ Μαγέφσκι, με τους Ρούντγκερ Χάουερ, Σαρλότ Ράμπλινγκ και Μάικλ Γιόρκ.
Ο Πολωνός σκηνοθέτης εικαστικός και ο ίδιος, εκτός από σκηνοθέτης, κάνει μια ταινία πάνω στην τέχνη της ζωγραφικής, χρησιμοποιώντας όλη του τη σκηνοθετική μαεστρία, όλο του το μεράκι και την αγάπη για το είδος αλλά και την τελευταία λέξη της ψηφιακής τεχνολογίας.
Με πλάνα που παραπέμπουν σε πίνακες της Φλαμανδικής και της Ολλανδικής ζωγραφικής, ο Μαγέφσκι ζωντανεύει έναν ζωγραφικό πίνακα του Μπριγκέλ και μια εποχή, που την παραλληλίζει με τη δική μας, σχολιάζοντας την ανθρώπινη μισαλλοδοξία, αλλά και τη σχέση ζωής και τέχνης. Δίνει δε ,τόση σημασία στη λεπτομέρεια, όση είχε δώσει και ο ζωγράφος Μπριγκέλ όταν ζωγράφιζε τον συγκεκριμένο πίνακα.

Ο πίνακας του Μπριγκέλ "Ο Χριστός φέρων τον Σταυρόν"

Υπόθεση: Φλάνδρα, 1564. Ο Φλαμανδός ζωγράφος Πιέτερ Μπριγκέλ ο Πρεσβύτερος, ετοιμάζεται να

Μια αξιοπρεπής οικογένεια (A Respectable Family)

Αυτοβιογραφική κυρίως ταινία, διαπραγματεύεται τη ζωή ενός καθηγητή που έζησε για λίγες μέρες από κοντά την επανάσταση του 1977 στην Περσία και ενώ νόμιζε ότι αποτελούσε μέλος μιας αξιοπρεπούς οικογένειας, διαπιστώνει με αφορμή τη διανομή ενός βιβλίου του στους φοιτητές του, ότι όχι μόνον αξιοπρεπής δεν ήταν, αλλά δεν είχαν διστάσει και να τον εμπλέξουν σε περιπέτεια.

Η ταινία θα μπορούσε να είναι πολιτικό θρίλερ, θα μπορούσε να είναι πολιτικο-κοινωνικό ντοκιμαντέρ, ή θα μπορούσε να είναι οικογενειακό δράμα. Τελικά, είναι ένα δράμα αναποφασιστικότητας πάνω στο είδος της ταινίας, που ήθελε να κάνει ο σκηνοθέτης και αυτό ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι έχει συνηθίσει να γυρίζει ντοκιμαντέρ και όχι ταινίες μυθοπλασίας.

Ο κεντρικός ήρωας, χαμένος μέσα στη δίνη του αυταρχικού καθεστώτος και στην οικογενειακή ίντριγκα, προσπαθεί να ανακαλύψει την ταυτότητά του και αυτό το πετυχαίνει πλέον προς το τέλος της ταινίας και αφού προηγουμένως έχει προδοθεί από την «αξιοπρεπή οικογένειά» του.

Το τελευταίο πλάνο, στο οποίο βλέπουμε από κοντά το πρόσωπό του ενώ γύρω του οι φοιτητές διαδηλώνουν, είναι χαρακτηριστικό. Ο καθηγητής, που κάποτε οι φοιτητές του, τού είχαν ζητήσει να τους βοηθήσει και δεν ήξερε πώς, σ’ αυτό το τελευταίο πλάνο δίνει την απάντηση πρώτα στον εαυτό

Chinese zodiac

Τουλάχιστον, όταν πάει κάποιος να δει Τζάκι Τσαν γνωρίζει εκ των προτέρων τι τον περιμένει: Άρτια κλωτσοπατινάδα, εφευρετικότητα στις καταδιώξεις, χιούμορ wanna be Britain και εξωτικά τοπία.

Η ταινία σε σκηνοθεσία και story από τον ίδιο, έχει απ’ όλα και αν ασκήσετε λίγο την ακοή σας, ανάμεσα στους ατελείωτους ήχους της μουσικής και τους θορύβους, μπορεί κάποιο μουσικό κομμάτι να σας θυμίσει το μοτίβο από τις «Επικίνδυνες αποστολές», ενώ πολλά πλάνα θυμίζουν άλλες ταινίες: από Τζέιμς Μποντ μέχρι Πειρατές της Καραϊβικής. Μάλιστα σε μια σκηνή, είδα και έναν κομπάρσο να μοιάζει απόλυτα του Τζόνι Ντεπ ως Τζακ Σπάροου.

Οι φίλοι του Τζάκι Τσαν (προς τους οποίους - αν καθίσετε να δείτε και όλα τα credits - θα δείτε ότι τους απευθύνει και χαιρετισμό με ταυτόχρονη υπόσχεση ότι θα επανέλθει) θα την χαρούν αυτή την ταινία.

Υπόθεση: Η θεαματική νέα περιπέτεια του Τζάκι Τσαν, τον μεταφέρει από το σατό και τους

Μια σπάνια ελληνική κινηματογραφική ταινία

Την ταινία «Η προσφυγοπούλα» επέλεξε να προβάλλει η δημόσια τηλεόραση (ΕΤ3) φέτος τη Μεγάλη Τετάρτη, που είναι μια σπάνια ταινία παραγωγής 1937, με πρωταγωνίστρια την τραγουδίστρια του Έθνους, Σοφία Βέμπο.
Η ταινία είναι μια από τις ελάχιστες (συνολικά έξι) ελληνο-αιγυπτιακές παραγωγές, που γυρίστηκαν γύρω στα ’30 – ’40 και σκηνοθέτης είναι ο Togo Mizrahi, που είναι παραγωγός και έχει γράψει και το σενάριο.
Σύμφωνα με το σενάριο, ένας πλούσιος γαιοκτήμονας της Θεσσαλίας, ο Λουκάς (Μάνος Φιλιππίδης), ζει ευτυχισμένος με τη γυναίκα του, μια προσφυγοπούλα από τον Καύκασο (Σοφία Βέμπο), και την κόρη τους, όταν τους επισκέπτεται ένας ξάδερφος του, τυχοδιώκτης, συνοδευόμενος από μια γοητευτική γυναίκα, τη Ρίτα (Αλίκη Βέμπο) και ο οικογενειάρχης θα πέσει στην παγίδα του πανούργου ξαδέρφου, που είναι να ερωτευτεί τη γοητευτική γυναίκα και να ξεμυαλιστεί. Ο Λουκάς όντως απατά τη γυναίκα του, αλλά εκ των υστέρων μαθαίνει ότι η Ρίτα είναι ερωμένη του ξαδέρφου του και αποπειράται να την σκοτώσει, αλλά ο ξάδερφος τον εκβιάζει ότι θα μιλήσει και του αποσπά ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Στο μεταξύ η γυναίκα του Λουκά έχει φύγει, παίρνοντας μαζί και την κόρη τους (Νέλη Μαζλουμίδη), η οποία αργότερα θα γίνει τραγουδίστρια.
Στο σενάριο της ταινίας, έχει συνεργαστεί και ο Δημήτρης Μπόγρης, ενώ ορισμένα γυρίσματά της

Ο παράδεισος δεν είναι εδώ (Polluting Paradise"

Ο Φατίχ Ακίν μας είχε συνηθίσει σε καλύτερα. Εδώ έχουμε ένα ντοκιμαντέρ για ένα πολύ δύσκολο, κοινωνικό θέμα, αυτό των χωματερών, που βασανίζει και τη χώρα μας, και μάλιστα με πρόστιμα από την ΕΕ στη δική μας περίπτωση, αφού δεν ακολουθούμε τις οδηγίες της για την τακτοποίησή του.

Στην ταινία, παρακολουθούμε τη ζωή των κατοίκων ενός παραδεισένιου χωριού, κοντά στο οποίο θέλουν να δημιουργήσουν χωματερή και μάλιστα σε έναν κρατήρα, που είχε δημιουργηθεί προηγουμένως από εξορύξεις μεταλλευμάτων. Τώρα, πώς μπορεί ένα χωριό να χαρακτηρίζεται παράδεισος, έχοντας προηγουμένως δίπλα του ένα χώρο που γίνεται εξόρυξη μετάλλων, δεν μπορούμε να το καταλάβουμε.

Η ουσία πάντως είναι ότι οι κάτοικοι, δεν πρόλαβαν να χαρούν που στέρεψαν τα μεταλλεύματα και πήγαν να τους φορτώσουν χωματερή.
Ο σκηνοθέτης, μας δίνει πλάνα του τοπίου, των σπιτιών και των κατοίκων, χωρίς ιδιαίτερη εικαστική αξία και ταυτόχρονα παίρνει συνεντεύξεις από δήμαρχο και άλλους παράγοντες για τη σημασία, αλλά

Η επόμενη μέρα

Πως μου αρέσουν κάτι τέτοια κείμενα (και αυτό που ακολουθεί είναι του αγαπημένου μου κ. Νίκου Δήμου από το σημερινό LIFO):

•     Ήρθε, επιτέλους! Εκλογές: πρώτο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ, δεύτερο Χρυσή Αυγή, σε ισοπαλία με τη ΝΔ. Τρίτοι οι ΑΝΕΛ, κάπου στο βάθος ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. ΚΚΕ δυσδιάκριτο.  
•     ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ κάνουν κυβέρνηση. Πιστοί στις εξαγγελίες τους καταργούν το Μνημόνιο αυθημερόν. (Τα παραπέρα ανήκουν στον χώρο της μη-επιστημονικής φαντασίας).  
•     Ο Καμμένος (Αντιπρόεδρος και υπουργός Εθνικής Αμύνης, βέβαια) καταργεί όλους τους ψεκασμούς. Κι επειδή είναι αδύνατο να πετάνε αεριωθούμενα χωρίς να αφήνουν πίσω υδρατμούς και καυσαέρια, πετάνε πια μόνο τα μικρά ελικοφόρα.  
•     Τσίπρας και Καμμένος ανακηρύσσουν όλο το Αιγαίο, το Κρητικό και το Καρπάθιο μέχρι Καστελλόριζο σε Ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Η Τουρκία μάς κηρύσσει τον πόλεμο. Δεν έχουμε αεροπορία (λόγω ψεκασμών) και τα πολεμικά μας πλοία είναι ανέτοιμα για επιχειρήσεις. Όμως, συγκινημένες από την αποκοτιά μας, παρεμβαίνουν οι Μεγάλες Δυνάμεις και νικούν τον Τουρκικό στόλο στο Ναυαρίνο. Μετά, δίνουν δεξίωση στο Costa Navarino.  
•     Η Τουρκία ταπεινωμένη δέχεται να αποσυρθεί από τη Βόρειο Κύπρο. Η ΠΓΔΜ, τρομαγμένη, αποδέχεται ό,τι όνομα θέλουμε.  
•    Η Διεθνής Κοινή Γνώμη έχει ενθουσιαστεί από την πολεμική αντιπαράθεση Χριστιανών και Μουσουλμάνων που μεταδόθηκε σε Υψηλή Ανάλυση και έπιασε θεαματικότητα 90%. Δεκάδες εκατομμύρια τουρίστες επισκέπτονται την Ελλάδα. Το συνάλλαγμα ρέει άφθονο, έτσι που πια δεν χρειαζόμαστε ούτε δάνεια ούτε στήριξη. Το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών γίνεται ανισοζύγιο προς όφελός μας.  
•     Η Ελλάδα έχει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έρχονται όλα τα αφεντικά για τη Σύνοδο Κορυφής. Εμφανίζεται ο Τσίπρας, ζωσμένος εκρηκτικά, και απειλεί ότι θα τινάξει τα πάντα στον αέρα, αν δεν μας χαριστούν όλα τα δάνεια. Πράγμα που γίνεται αμέσως. Μετά βγάζει το μπουφάν, που είναι άδειο.  
•     Η Τρόικα διαλύεται. Τόμσεν, Μορς, Μαζούχ και όλοι οι συνεργάτες παραδίδονται στους παραγωγούς φράουλας στη Μανωλάδα. Άνεργος και ο Τράγκας. Ποιος ακούει τώρα για τον «ψυχοπαθή καροτσάκια του Βερολίνου» και τη «Γερμανική Κατοχή»; Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης αποφασίζουν να ανοίξουν ταβέρνα, αλλά κολλάνε στο όνομα – ο Κουβέλης έχει επιφυλάξεις.  
•     Πλούσιοι τώρα εμείς, δίνουμε από ένα καλό μπόνους στους μετανάστες για να επαναπατρισθούν. Φεύγουν σχεδόν όλοι. Η Χρυσή Αυγή δεν έχει πια λόγο ύπαρξης και αυτοδιαλύεται.  
•     Οι πρώτες γεωτρήσεις αποδίδουν τεράστιες ποσότητες ανθράκων (και υδατ- και υδρογον-). Αγοράζουμε το Κατάρ και το Ντουμπάι. Ο Τσίπρας γίνεται Μπαρόζο και ο Λαφαζάνης  Όλι Ρεν. Η Μέρκελ αποσύρεται σε μοναστήρι.

"Ο δεσμώτης του ιλίγγου" στη Σταμάτα

Την Τετάρτη 24 Απριλίου και στις 9 το βράδυ, στον Πολυχώρο Όμορφη Πόλη, Τραπεζούντος 8, Σταμάτα (τηλ.:210-6219876 / κιν.:697-4123113), προβάλλεται η αριστουργηματική ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Ο δεσμώτης του ιλίγγου, την οποία έχω συμπεριλάβει στις "100 αγαπημένες" μου γιατί συνδυάζει αστυνομικό μυστήριο και μεταφυσική μέχρι το τέλος που δίνει λύση. Είναι το πιο πολυσυζητημένο φιλμ του Χίτσκοκ και σήμερα θεωρείται ένα από τα καλύτερά του, διότι περιέχει όλα εκείνα τα κλισέ που αγαπούσε ο σκηνοθέτης. Υποδειγματικά γυρισμένο, διαθέτει έντονη ατμόσφαιρα μυστηρίου, αλλά και ένα λανθάνοντα ερωτισμό. Ουσιαστικά, είναι μια πρωτότυπη ερωτική ιστορία ανακατεμένη με θρίλερ, μυστήριο, γοητεία και σασπένς, αλλά και κοινωνικό σχόλιο. Εξαιρετική είναι και η φωτογραφία και η μουσική, όπως άλλωστε και οι ερμηνείες, ειδικά της Κιμ Νόβακ σε δύο ρόλους.

Πρωταγωνιστούν επίσης: Τζέιμς Στιούαρτ και Μπάρμπαρα Μπελ Γκέντες

(Βρείτε ΕΔΩ αλφαβητικά και τις άλλες 99 προτιμήσεις μου και για την Κιμ Νόβακ και τη συγκεκριμένη ταινία διαβάστε ρεπορτάζ του Γιάννη Ζουμπουλάκη ΕΔΩ)

«Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» στη Βορέειο στο Μαρούσι

Η Βορέειος Βιβλιοθήκη του Δήμου Αμαρουσίου ανακοίνωσε ότι στο πλαίσιο των επιμορφωτικών σεμιναρίων που διοργανώνει στο χώρο της Βιβλιοθήκης (Μιλτιάδου & Στ. Δραγούμη 30, Μαρούσι) θα πραγματοποιήσει την Παρασκευή 26 Απριλίου 2013 και ώρα 17:00 – 19:00 προβολή της κινηματογραφικής ταινίας του Pier Paolo Pazzolini «Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» με ομιλητή τον ψυχολόγο Δημήτριο Μαγριπλή.
Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση και σχολιασμός της ταινίας, ενώ όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν μπορούν να επικοινωνήσουν στο τηλ. 210 6147181 και επειδή ο αριθμός των θέσεων είναι περιορισμένος, οι ενδιαφερόμενοι παρακαλούνται να δηλώσουν συμμετοχή εγκαίρως.

Η ταινία, είναι αυτή που ανέτρεψε τα καθιερωμένα γύρω από τον τρόπο που αντιμετωπιζόταν το Θείο δράμα και προβλήθηκε το 1964 με ερασιτέχνες ηθοποιούς και σε φυσικά ντεκόρ του ιταλικού νότου με τσουβάλια αντί για κουστούμια ηθοποιών. 

Στο ρόλο του «πολύ ανθρώπινου Ιησού» χρησιμοποιήθηκε ένας ισπανός φοιτητής, ενώ το ρόλο της μητέρας του έπαιξε η πραγματική – και γριά – μητέρα του Παζολίνι. Μπροστά στη νέα οπτική του Παζολίνι όλες οι άλλες απεικονίσεις του Ιησού στο σινεμά, θυμίζουν γλυκερά, ρομαντικά δράματα για την τηλεόραση. 

Η ταινία κέρδισε το Μεγάλο Καθολικό Βραβείο στην Ιταλία και μόνον οι δεξιές εφημερίδες έμειναν να γράφουν ότι «ο διάβολος έγινε Πάπας». 

(Διαβάστε και για άλλες ταινίες με θέμα το Χριστό ΕΔΩ)

Ο βρικόλακας Λεστάτ, ένα μυθιστόρημα - ιστορικό χρονικό

Ποιός θυμάται την ταινία "Συνέντευξη μ' ένα βρυκόλακα"; Την έχω συμπεριλάβει στις "100 αγαπημένες"  διότι είναι η μοναδική ταινία με θέμα τα βαμπίρ, που προβάλλει τη δυστυχία που αποπνέει η ιδιότητα του να είσαι αθάνατος. Είναι δυστυχία, γράφω στη σχετική ανάρτηση, να μη φθείρεσαι όταν όλα γύρω σου μεταβάλλονται συνεχώς. Υπάρχει μια μοναξιά που δεν αναπληρώνεται με τίποτα. Όταν λέμε «μόνος ούτε στον Παράδεισο», σκεφτείτε τη μοναξιά μέσα στην Κόλαση. Γιατί είναι κόλαση, να ζεις στους αιώνες και να βλέπεις την ανθρωπότητα να αναλώνεται σε πολέμους και ανταγωνισμούς μάταιους και εσύ να πρέπει να επιβιώνεις πίνοντας το αίμα των άλλων. 

Πρόκειται για ένα φανταστικό σενάριο που βασίζεται στο μυθιστόρημα της Αν Ράις "Ο βρυκόλακας Λεστάτ", ένα μυθιστόρημα που κυκλοφόρησαν πριν λίγο καιρό στη χώρα μας οι εκδόσεις Anubis, το οποίο διαβάζεται απνευστί και ως ένα συγκλονιστικό χρονικό που ζωντανεύει τις πιο πολύκροτες περιόδους της παγκόσμιας ιστορίας.