Το σώμα (The host)

Όταν πήγα να δω «Το σώμα» είχα στο νου μου κάτι από την «Εισβολή» (2007) του Όλιβερ Χίρσμπιγκελ με τη Νικόλ Κίντμαν, αυτό το ριμέικ της «Μακάβριας εισβολής» (1978) του Φίλιπ Κάουφμαν με τον Ντόναλντ Σάδερλαντ ή ακόμα και κάτι από το «Starman» (1984) του Τζον Κάρπεντερ με τον Τζεφ Μπρίτζες, που ενώ έχει πεθάνει, το σώμα του καταλαμβάνεται από εξωγήινο, επιστρέφει ως ζωντανός και η χήρα τον ερωτεύεται πάλι, έστω κι έτσι. Ακόμα και το «Ερωτεύτηκα ένα ζόμπι», που είδαμε πρόσφατα θυμήθηκα, στο οποίο μια κοπέλα ερωτεύτηκε ένα ευαίσθητο ζόμπι και μαζί του, άλλαξαν τη ματιά του στρατηγού πατέρα της προς τους απέθαντους. Τα αναφέρω όλα αυτά για να μη νομίσετε, ότι υπάρχει κάποια σχέση με την κορεάτικη σειρά «The host» (2006) του Γιό Χο Μπονγκ, με το τέρας μέσα από το ποτάμι της Σεούλ. Έχουν δει πολλά τα μάτια μας.

Αλλά ας έρθουμε στο θέμα μας. «Το σώμα» βαδίζει πάνω στα χνάρια του μύθου της σειράς ταινιών «Λυκόφως» της Στέφανι Μέγιερς και δυστυχώς ο Άντριου Νίκολς που μας είχε χαρίσει την ωραία περιπέτεια «Gattaca» δεν αξιοποίησε την όχι και πρωτότυπη αυτή ιστορία.

Στην ταινία, έχουμε μια εξωγήινη που μπαίνει στο σώμα μιας νέας και ερωτεύεται ένα γήινο και ταυτόχρονα έχουμε και τον έρωτα της κοπέλας (που φιλοξενεί μέσα της την εξωγήινη) με το δικό της φίλο. Ένα σώμα, δηλαδή, με δύο ψυχές (τη γήινη και την εξωγήινη) ερωτευμένες με δύο νέους, που δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Τουλάχιστον, αν υπήρχε κάποια δράση, θα μπορούσαμε να μη βαρεθούμε, αλλά δράση δεν υπάρχει και η εξέλιξη του αγαπησιάρικου αυτού μύθου είναι πολύ αργή και πλαδαρή.

Ίσως το κοινό από 13 ετών (που θεωρείται κατάλληλη η ταινία) μέχρι 18 να έχει διαφορετικές προτιμήσεις, όπως άλλωστε φάνηκε και από τη σειρά Twilight.

Υπόθεση: Η ταινία μας μεταφέρει στο μέλλον, όπου ο πλανήτης Γη έχει καταληφθεί από έναν αθέατο

Ματζουράνα

Πραγματικά, η Όλγα Μαλέα επιδόθηκε σε ένα απροσδόκητο ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο στηρίζεται πάνω σε μια πολύ ωραία ιδέα: αυτή των ψυχολογικών προβλημάτων ενός 11χρονου κοριτσιού, τα οποία τού έχουν δημιουργηθεί από ένα τραυματικό γεγονός που του είχε συμβεί σε μικρότερη ηλικία, συν την καταπίεση που δέχεται από τη μητέρα της προκειμένου να διακριθεί σε τηλεοπτικό διαγωνισμό μαγειρικής και να κερδίσει 60.000 ευρώ.

Εκτός από τα γεγονότα αυτά που επηρεάζουν τον ψυχισμό του κοριτσιού, έχουμε και την ψυχολόγο του καναλιού, πού έρχεται να προσθέσει και τη δική της (υπηρεσιακή και απαραίτητη) πίεση, με αποτέλεσμα (τι άλλο;) η 11χρονη να αρχίσει να αντιδρά (κλασικά για την ηλικία της, διότι δεν παύει να είναι παιδί, όσο και να θέλουν να την «ωριμάσουν») με πείσματα και κάνοντας τα αντίθετα από όσα περιμένουν από αυτή. Διαπιστώνει δε, ότι το πείσμα της περνάει, αφού πετυχαίνει μέχρι και αναβολή του διαγωνισμού, όταν εσκεμμένα σπάζει το χέρι της και οι γιατροί της συνιστούν ανάπαυση οκτώ βδομάδων.

Οι αντιδράσεις της μικρής, η εξαιρετική φωτογραφία με τα κατάλληλα πλάνα στο πρόσωπό της, στο

"Επισκέψεις" της Ελένης Λαμνάτου

Οι «Επισκέψεις» της Ελέης Λαμνάτου (εκδ. Άπαρσις), είναι ένα ψυχογραφικό μυθιστόρημα, το οποίο με δύο λόγια, διαπραγματεύεται τις απώλειες και τα κενά της παιδικής ηλικίας. Ένα μυθιστόρημα, στο οποίο οι κεντρικοί ήρωες εμφανίζονται να παλεύουν με τα φαντάσματα του παρελθόντος τους, με την ίδια τους την ψυχή.
Η συγγραφέας, πετυχαίνει να σκιαγραφήσει γλαφυρά και με πλούσια λυρική -σχεδόν ποιητική γραφή, θα έλεγα- μία ερωτική σχέση μέσα από το πρίσμα της παιδικής ηλικίας και των ψυχολογικών τραυμάτων που δημιούργησε στους δύο ήρωες.
Στο μυθιστόρημα αυτό, οι σχέσεις με τους γονείς, περιγράφονται άλλοτε μέσα από τις τυραννικές παρουσίες και άλλοτε μέσα από τις οδυνηρές

Η γεύση της εκδίκησης (Dead man down)

Νέο-νουάρ ταινία με μπόλικη δράση, εξαιρετικό σενάριο, πλήρεις χαρακτήρες και μια ερμηνεία έκπληξη, αυτή του Κόλιν Φάρελ, για τον οποίο - δεν το κρύβω - είχα μια ανησυχία. Κι όμως, καταφέρνει να κρατήσει πάνω του την ταινία, με το βλέμμα του, την εσωστρέφειά του και τις αινιγματικές σιωπές του.

Δίπλα του, η γνωστή μας από το «Κορίτσι με το τατουάζ» Νούμι Ράπας, άλλη μια εσωστρεφής και λιγομίλητη, εξαιτίας μιας ατυχίας: χαράχτηκε για πάντα το πρόσωπό της, πάνω σε αυτοκινητικό δυστύχημα (και ήταν αισθητικός). Γλυκιά φυσιογνωμία και ταυτόχρονα σκληρή, γιατί έτσι την έκανε η ζωή.

Μαζί της στο καταθλιπτικό διαμέρισμα, απέναντι από το διαμέρισμα του Φάρελ, η κουφή μητέρα της, η Ιζαμπέλ Ιπέρ, που σκέπτεται το καλό της και θέλει να δει το κορίτσι της ευτυχισμένο,. Συμπαθητική, ήρεμη και υπομονετική «έχει τη διαίσθηση» ότι η κόρη της στο πρόσωπο του Κόλιν Φάρελ έχει βρει το στήριγμά της. Έλα όμως, που αυτός είναι μια μηχανή που σκοτώνει (και ο θεατής στο τέλος μένει με την απορία «που είχε μάθει αυτός ο ήσυχος άνθρωπος να είναι άτρωτος και που έβρισκε τόσα όπλα;»).

Αλλά δεν θα κολλήσουμε εκεί, διότι δεν μας το επιτρέπει η δράση, η σφιχτοδεμένη σκηνοθεσία, το γεμάτο ανατροπές σενάριο, οι ερμηνείες, η σωστή φωτογραφία και η μουσική υπόκρουση.

Υπόθεση: Ο Βίκτορ είναι το δεξί χέρι ενός άρχοντα του υπόκοσμου, του Αλφόνς, ο οποίος

Hasta la vista!

Όταν φέτος έχεις δει την ταινία «Άθικτοι» και το «The sessions» νομίζεις πια ότι τα έχεις δει όλα.

Η ταινία με τους τρεις κολλητούς με ειδικές ανάγκες που θέλουν να κάνουν διακοπές και να έχουν ταυτόχρονα σεξουαλικές σχέσεις αντιμετωπίζεται με συμπάθεια, αλλά σαν ταινία δεν σου προσθέτει το κάτι παραπάνω από αυτό που έχεις αντιμετωπίσει με την κωμωδία «Άθικτοι» και τη σοβαρή, αλλά ευχάριστη ταινία «The sessions», όπου στην πρώτη γελάς με την καρδιά σου και στη δεύτερη χαμογελάς με τη σοβαρότητα και το χιούμορ των ηρώων της.

Υπάρχουν μόνον δύο σημεία για συζήτηση, η συμπεριφορά και οι μηδενιστικές αντιλήψεις του ομορφότερου της παρέας, που οι γιατροί δεν του έχουν αφήσει περιθώρια ζωής. Όπως υπάρχει και η στάση της χοντρής μεν, αλλά με λεπτά αισθήματα νοσηλεύτριας, που τους συνοδεύει σ’ αυτό το παράξενο ταξίδι τους. Δύο σημεία, που όμως χάνονται μέσα στην υπόλοιπη αισιόδοξη και δυστυχώς (για την ταινία) προβλέψιμη ατμόσφαιρα.

Διότι, όλα είναι προβλέψιμα σ’ αυτή την ταινία, από την αρχή μέχρι το τέλος. 

Τελικά, είναι πολύ δύσκολη, η σοβαρή σκηνοθετική προσέγγιση του θέματος της αναπηρίας. Hasta la

Η αφοσίωση του υπόπτου Χ

Ο Keigo Higashino θεωρείται σήμερα ο πλέον δημοφιλής συγγραφέας της σύγχρονης Ιαπωνίας και μετά την ανάγνωση του μυθιστορήματός του «Η αφοσίωση του υπόπτου Χ» (των εκδόσεων Κλειδάριθμος), δεν μου κάνει εντύπωση ο χαρακτηρισμός. Το μυθιστόρημά του εάν είχε γραφτεί έναν αιώνα πριν θα μπορούσε να συγκριθεί με το «Έγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι.

Δεν είναι μόνον η πλοκή και η κοφτερή γραφή του, αλλά και ο πλούτος των συναισθημάτων όλων ανεξαιρέτως των ηρώων του, που περιγράφονται με την οξυδέρκεια ενός ψυχαναλυτή και με αποκορύφωμα αυτών του καθηγητού μαθηματικών Ισιγκάμι, ο οποίος επιχειρεί να στήσει το τέλειο άλλοθι, για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε και παίζει ένα σκοτεινό παιχνίδι στρατηγικής, με

Συγχαρητήρια στους Αισιόδοξους?

Πέντε χρόνια μετά το  «Valse Sentimentale», η νέα σκηνοθέτις Κωνσταντίνα Βούλγαρη επανέρχεται με  μία ακόμα προσωπική  ταινία που αγγίζει με διεισδυτική ματιά μια σύγχρονη αθηναϊκή ιστορία. 
Με επίκεντρο την Ηλέκτρα μια νεαρή γυναίκα που προσπαθεί να βρει τον ρυθμό της,  το «Συγχαρητήρια στους Αισιόδοξους?» (από το ομώνυμο κόμικ της Μαφάλντα) περιγράφει τη σημερινή πραγματικότητα με χιούμορ, προβληματισμό αλλά  και τρυφερότητα και η παρουσία του  αναρχικού χώρου, η αντισυμβατική στάση ζωής της ηρωίδας, τα Εξάρχεια με τις καταλήψεις και τα αυτοσχέδια πάρκα και μια παρέμβαση ομάδας αναρχικών σε ραδιοφωνικό σταθμό αποτελούν τα συστατικά της ταινίας.
Η Ηλέκτρα, απογοητευμένη από την αντιφατική σχέση με τους γονείς και κυρίως με την μητέρα της, απρόθυμη να υποκύψει στα κλισέ της καλής δουλειάς και του γάμου, ανήσυχη για την τύχη του φυλακισμένου συντρόφου της βρίσκει καταφύγιο σε δύο ανορθόδοξες σχέσεις. Από τη μια συζητά ισότιμα με το οχτάχρονο αγόρι που προσέχει ως babysitter, από την άλλη εξομολογείται τα όνειρα και τους φόβους τους σε έναν πενηνταπεντάχρονο γείτονα με αφορμή τη βόλτα του σκύλου της.
Η Κων. Βούλγαρη μας ξεναγεί στις προσωπικές στιγμές της ηρωίδας χωρίς συναισθηματική φόρτιση, χωρίς επιτήδευση.  Οι συναντήσεις της Ηλέκτρας με τον  περίγυρό της  γίνεται όχημα για να

Welcome to the show

Η ταινία "Welcome to the show" είναι μια καταγραφή της μουσικής κληρονομιάς του ανθρώπου που θεωρήθηκε "πρίγκιπας" της ελληνικής ροκ σκηνής Παύλου Σιδηρόπουλου, όπως αυτή πέρασε στις επόμενες γενιές καλλιτεχνών και έφτασε μέχρι τις μέρες μας.
Είναι η προσπάθεια να καταγραφεί το μουσικό αποτύπωμα  ενός καλλιτέχνη  που αποτέλεσε έμπνευση και άνοιξε δρόμους για εκατοντάδες συγκροτήματα και τραγουδοποιούς, που δημιούργησαν ιστορία με τη σειρά τους.

Στην ταινία,  ντοκουμέντα  από  ανέκδοτες συνεντεύξεις του Παύλου Σιδηρόπουλου ντύνονται με τα animation του Νίκου Μπλεμπουτζάκη, με γνωστές και ανέκδοτες φωτογραφίες, βίντεο, ποιήματα και

Stoker

Ο σκηνοθέτης του Old Boy μας χαρίζει ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ με πρωτότυπο σενάριο που περιέχει ανατροπές, αλλά και λίγο φλύαρο, όσον αφορά στις σκηνές που υποτίθεται ότι πρέπει να προσφέρουν αγωνία στον θεατή. Η σκηνοθεσία μου φάνηκε λίγο αργή με μια αρκετά καλή και πρωτότυπη εναλλαγή ορισμένων πλάνων, ενώ και η μουσική παίζει μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της κλειστοφοβικής και περιρρέουσας ατμόσφαιρας.

Αυτή τη φορά, έχουμε το μοιραίο άντρα με τον άγνωστο σκοπό της ύπαρξής του, ανάμεσα σε δύο αρκετά γοητευτικές, αλλά και δηλητηριώδεις γυναίκες. Μια μάνα και την κόρη της, που ανταγωνίζονται για μια θέση δίπλα του, με τη μάνα να εμφανίζεται ότι έλκεται από την παρουσία του και την κόρη να μην πηγαίνει πίσω.

Η Νικόλ Κίντμαν διαθέτει μια αρκετά σκοτεινή φυσιογνωμία στο έργο, όπως και η κόρη της Μία Βασικόβσκα που με ανέκφραστο πρόσωπο καταφέρνει να αποδώσει το διφορούμενο ψυχισμό της νεαρής ηρωίδας. Από την άλλη ο baby face Μάθιου Γκουντ δεν διαθέτει τη στόφα του ανθρώπου που μπορεί να σε τρομοκρατήσει με μια ματιά, εκτός κι αν αυτή ήταν η επιδίωξη του σκηνοθέτη. Να βγάλει το «κακό» από μια ευγενική μορφή. Τέλος πάντων.

Αν δεν είχε και τις επιρροές από το «δάσκαλο» Άλφρεντ Χίτσκοκ (με τους ανθρώπους που γνωρίζουν κάτι παραπάνω και «εξαφανίζονται»), η ταινία θα μπορούσε να θεωρηθεί καλύτερη.

Υπόθεση: Όταν η Ίντια (Mία Γουασικόβσκα) χάσει τον πατέρα της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο θείος Τσάρλι (Μάθιου Γκούντι), του οποίου αγνοούσε την ύπαρξη, έρχεται να μείνει μαζί με την κοπέλα και την συναισθηματικά ασταθή μητέρα της (Νικόλ Κίντμαν). Λίγο μετά την άφιξή του η Ίντια αρχίζει να υποψιάζεται ότι ο γοητευτικός και μυστηριώδης άντρας έχει απώτερα κίνητρα, αντί όμως να αισθανθεί οργισμένη ή φοβισμένη, το μοναχικό κορίτσι αρχίζει να τον ερωτεύεται 

Σκηνοθεσία: Τσαν Γουκ Παρκ
Με τους: Μία Βασικόβσκα, Μάθιου Γκουντ, Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ, Τζάκι Γουίβερ, Νικόλ Κίντμαν

Προβάλλεται από 28-3-2013

(Κριτική μου στο myFilm)

Broken city

Κλασική νουάρ ιστορία με το διεφθαρμένο δήμαρχο που αναθέτει σε ιδιωτικό ντετέκτιβ και πρώην αστυνομικό να παρακολουθήσει τη γυναίκα του, αλλά χωρίς ο σκοπός του να είναι η απόδειξη της μοιχείας.

Ο ντετέκτιβ, από την άλλη, βρίσκεται ανάμεσα στο δήμαρχο, τον αστυνομικό διευθυντή της πόλης και τη μοιραία γυναίκα (τη σύζυγο του δημάρχου) και προσπαθεί να βγάλει άκρη.

Αλλά τα στοιχεία του νουάρ από μόνα τους δεν χαρίζουν ταυτότητα, για να μην πω και ποιότητα σε μια ταινία. Το σενάριο έχει ανατροπές βέβαια, αλλά σ’ αυτού του είδους τις ταινίες πάντα υπάρχουν ανατροπές κα ειδικά όταν υπάρχουν μοιραίες γυναίκες, που δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι.

Ο ντετέκτιβ (Μαρκ Γουόλμπεργκ) δεν διαθέτει το πρόσωπο του κυνισμού που απαιτεί ο ρόλος, ο δήμαρχος (Ράσελ Κρόου) δεν μοιάζει και τόσο διεφθαρμένος, παρόλο που από την αρχή καταλαβαίνεις ότι δεν είναι καθαρός. Ίσως γιατί ο Ράσελ Κρόου έχει συνηθίσει να παίζει το καλό παιδί και το αδικημένο. Τέλος, η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς διαθέτει μια ψυχρή ομορφιά και γατίσια μάτια, αλλά ο ρόλος της είναι προβλέψιμος.

Συμπερασματικά, έχουμε τρεις καλούς ηθοποιούς σε μέτριες εμφανίσεις, πάνω σε ένα κλασικό σενάριο και μια καλή σκηνοθεσία.

Υπόθεση: Σε μια εξαθλιωμένη πόλη που κυριαρχεί η αδικία, ο πρώην αστυνομικός Μπίλι Τάγκαρτ αναζητά λύτρωση και εκδίκηση, μετά την προδοσία από έναν ισχυρό άνδρα της πόλης, τον Δήμαρχο. Το ανελέητο κυνήγι του Μπίλι για δικαιοσύνη, σε συνδυασμό με την έμπειρη κυνικότητά του, τον κάνει μια ασταμάτητη δύναμη καθώς και τον χειρότερο εφιάλτη του Δημάρχου.

Σκηνοθεσία: Άλεν Χιουζ
Με τους: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Ράσελ Κρόου, Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, Μπάρι Πέππερ, Κάιλ Τσάντλερ, Νάταλι Μαρτίνεζ, Τζέφρι Ράιτ

Προβάλλεται από 28-3-2013

(Κριτική μου στο myFilm) 

Passion

Μετά από πολλά χρόνια, ο «μιμητής» του Χίτσκοκ, Μπράιαν Ντε Πάλμα επανήλθε κάνοντας ένα remake του έργου που είχαμε δει το 2010 με τίτλο «Οι αντίζηλες», με την Κριστίν Σκοτ Τόμας και την Λουντβίν Σανιέ. Ένα ερωτικό θρίλερ με αντιζηλίες, μίση και διαστροφικές καταστάσεις μέσα στον εργασιακό χώρο μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας. 
Αν και οι «Αντίζηλες» ήταν πιο ατμοσφαιρικό, ετούτο δω είναι γνήσιο θρίλερ με τη σφραγίδα Ντε Πάλμα, ο οποίος, επιπλέον, δεν διστάζει να χρησιμοποιεί στις σκηνές των φόνων, την έγχορδη μουσική του «Ψυχώ» (θα τρίζουν τα κόκαλα του Μπέρναρ Χέρμαν), που στοιχειώνει όχι μόνο τα όνειρά μας, αλλά και τα όνειρα πολλών σκηνοθετών.
Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών είναι εξαιρετικές, ενώ η κίνηση της κάμερας στους ultra-modern εργασιακούς χώρους, η φωτογραφία του έργου και η μουσική του, συμβάλλουν στη δημιουργία του σασπένς και όσοι δεν έχουν δει τις «Αντίζηλες» θα το απολαύσουν, διότι… δεν γνωρίζουν το τέλος.

Υπόθεση: Το “Passion”, διηγείται την ιστορία ενός αγώνα δύναμης και εξουσίας μεταξύ δύο γυναικών, στον αδυσώπητο κόσμο των επιχειρήσεων. Η Κριστίν διαθέτει τη φυσική κομψότητα και την ανεπιτήδευτη άνεση που έχουν συνήθως οι άνθρωποι που διατηρούν μια υγιή σχέση με το χρήμα και την εξουσία. Η αθώα, χαριτωμένη και εύπλαστη προστατευόμενη της, η Ίζαμπελ, είναι γεμάτη καινοτόμες ιδέες που η Κριστίν «κλέβει» χωρίς ενδοιασμούς. Άλλωστε, οι δυο τους είναι ομάδα! Η Κριστίν αρέσκεται να ασκεί τον έλεγχο της, επί της νεότερης γυναίκας, οδηγώντας την κάθε φορά ένα βήμα πιο βαθιά στο παιχνίδι της αποπλάνησης, της χειραγώγησης, της εξουσίας και της ταπείνωσης. Όταν όμως η Ιζαμπέλ θα κοιμηθεί με έναν από τους εραστές της Κριστίν, θα ξεσπάσει πόλεμος. Τη νύχτα της δολοφονίας, η Ίζαμπελ παρακολουθεί μπαλέτο, ενώ η Κριστίν δέχεται μια διαφορετική πρόσκληση. Από ποιον όμως; Η Κριστίν λατρεύει τις εκπλήξεις... Γυμνή θα πάει να συναντήσει τον μυστηριώδη εραστή της που την περιμένει στο υπνοδωμάτιό της... 

Σκηνοθεσία: Μπράιαν Ντε Πάλμα
Με τους: Ρέιτσελ Μακ Άνταμς, Νούμι Ράπας, Πολ Άντερσον

Προβάλλεται από 21-3-2013

(Κριτική μου στο myFilm)