Μια ταινία για την ενοχή, την απώλεια, την ευθύνη και τα όρια της ανθρώπινης συγχώρεσης. Βασισμένη σε μια πραγματική ιστορία, αντιμετωπίζει με ευαισθησία την τραγωδία ενός πατέρα που χάνει το παιδί του και ταυτόχρονα σχολιάζει την ευκολία με την οποία η κοινωνία καταδικάζει κάποιον χωρίς να εμβαθύνει στο προσωπικό του δράμα.
Ο Μιχάλ (Μίλαν Όντρικ), είναι ο πολυάσχολος και επιτυχημένος πατέρας, που επιστρέφοντας στο σπίτι από το πρωινό του τρέξιμο, πρέπει να τα προλάβει όλα πριν φύγει για την επιχείρησή του που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Πρέπει να κάνει το ντους του, να παίξει λίγο με την κορούλα του που υπεραγαπά, να βοηθήσει τη γυναίκα του Ζούζνα (Ντομίνικα Μοράβκοβα) στο πρωινό, η οποία πρέπει να φύγει γρήγορα και του αναθέτει (για πρώτη φορά) να πάει εκείνος την μικρή στον παιδικό σταθμό. Ο Μιχάλ ντύνεται βιαστικά, δένει τη μικρή στο ολοκαίνουργιο καθισματάκι της πίσω από τη θέση του οδηγού και αφού έχει περάσει από τον παιδικό σταθμό, φτάνει στην επιχείρηση, όπου έχει έρθει ο νέος και πολλά υποσχόμενος διευθυντής μήπως και τον σώσει από την χρεοκοπία.
Όλα πάνε σύμφωνα με το πρόγραμμά του, μέχρι τη στιγμή, που γύρω στις 15.30 του τηλεφωνεί η Ζούζνα, ότι πήγε να παραλάβει τη μικρή από τον παιδικό σταθμό και εκεί της είπαν ότι «δεν εμφανίστηκε καθόλου σήμερα». Κεραυνός εν αιθρία, ο οποίος θυμίζει στον Μιχάλ ότι μπορεί να έχει ξεχάσει τη μικρή στο αυτοκίνητο, έξι ώρες περίπου, μιας ημέρας με πρωτοφανή καύσωνα. Και εκεί αρχίζει η τραγωδία.
Όμως δεν του φτάνει ο πόνος του, έχει τη Ζούζνα που της οφείλει (αν υπάρχει) κάποια εξήγηση και το ακόμα χειρότερο έχει να αντιμετωπίσει την κοινωνία, που εκφράζεται από τον περίγυρό του, τη γειτονιά και όλη τη χώρα μέσα από τις τηλεοράσεις και τα media, που τον θεωρούν ασυνείδητο πατέρα και φυσικά ένοχο.
Ο Μίλαν Όντρικ, δεσπόζει στην ταινία, με μια ερμηνεία εσωτερική, σωματική, χωρίς δραματικές εξάρσεις και με το εκφραστικό του πρόσωπο, τις σιωπές και τις κινήσεις του, μαγνητίζει το θεατή και τον βάζει στη θέση ενός ανθρώπου που ναι μεν αισθάνεται ενοχή, αλλά ταυτόχρονα δυσκολεύεται να πιστέψει ότι ο κόσμος γύρω του βλέπει μόνον αυτό, την ευθύνη του, και όχι την τραγικότητα της απώλειας του παιδιού. Δίπλα του, η Ντομίνικα Μοράβκοβα συμπαραστέκεται ισάξια ως χαροκαμένη μάνα, φέροντας τη δική της οδύνη, αλλά και την αδυναμία διαχείρισης της απώλειας. Η δική της οδύνη δείχνει ότι η κοινωνική κατανόηση δεν μπορεί να σημαίνει, ούτε υποχρεωτική συγχώρεση, αλλά ούτε και υποτίμηση του πόνου του άλλου.
Η Σλοβάκα σκηνοθέτρια, που ζει και εργάζεται μεταξύ Πράγας και Νέας Υόρκης και με την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, «Filthy» (2017) απέσπασε πολυάριθμα βραβεία ενώ με τη δεύτερη μεγάλου μήκους «Nightsiren» (2022), κέρδισε τη Χρυσή Λεοπάρδαλη στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ του Λοκάρνο, στον «Πατέρα» δεν ενδιαφέρεται τόσο για το τραγικό γεγονός όσο για τα επακόλουθα. Δεν προσπαθεί να δικαιολογήσει τον πρωταγωνιστή της, αλλά ούτε και να τον μετατρέψει σε τέρας. Σε αναγκάζει να αντιμετωπίσεις την ανθρώπινη ευθραυστότητα και το ενδεχόμενο ενός τραγικού λάθους που καταστρέφει πολλές ζωές και αυτό το πετυχαίνει απόλυτα χωρίς μελοδραματισμούς. Ταυτόχρονα, δεν σου επιτρέπει να αποστασιοποιηθείς από τον Μιχάλ, σε εγκλωβίζει στη συναισθηματική του κατάσταση, δημιουργώντας ασφυξία και ένταση.
Θεωρώ ότι είναι από τις ταινίες που δεν πρέπει να χάνεται.
INFO
Προβάλλεται από 12/11/2026
Είδος: Δράμα, Ψυχολογικό, 102'
Χώρες: Σλοβακία, Τσεχία, Πολωνία, 2025
Σκηνοθεσία: Τερέζα Νβοτόβα
Με τους: Μίλαν Όντρικ, Ντομίνικα Μοράβκοβα, Άννα Γκάισλεροβα, Πίτερ Μπέμπιακ, Γιάνα Μπιτνερόβα
Διανομή: Cinobo