16 Νοε 2026

Ρόμπερτ Πάτινσον, ο νέος 007

Υποδέχομαι την είδηση ότι ο Ρόμπερτ Πάτινσον θα είναι ο νέος 007, με τον πρόλογο για ένα δοκίμιο που είχα γράψει με τίτλο «007 & Παγκοσμιοποίηση» και είχε δημοσιευτεί σε συνέχειες στην καθημερινή εφημερίδα ΑΜΑΡΥΣΙΑ από 26 Ιουλίου μέχρι 7 Αυγούστου 2012, ώστε να τον συνδυάσω με αυτό που έγραψαν καλωσορίζοντας τον Ρόμπερτ Πάτινσον, το Ian Fleming Estate και οι Ian Fleming Publications και αναφέρεται στον επίλογο του παρόντος.
= = =
Όταν το 1953 ο Ίαν Φλέμινγκ δημοσίευε το πρώτο του μυθιστόρημα, το «Καζίνο Ρουαγιάλ», δεν ήταν δυνατόν να φανταστεί ότι θα δημιουργούσε έναν ήρωα, που θα κατακτούσε τις κινηματογραφικές οθόνες επί μισό αιώνα τουλάχιστον. 
Ο Φλέμινγκ έγραφε ένα συνηθισμένο μυθιστόρημα με φόντο τις μυστικές υπηρεσίες και χαρακτηριστικά «noir», στο οποίο όπως όλα τα μυθιστορήματα του είδους, εκείνης της εποχής, είχε όλα τα συστατικά της συνταγής: Έναν μοναχικό ήρωα, την μοιραία γυναίκα και τους κακούς. 
Ο Φλέμινγκ ξεκίνησε να γράψει, επηρεασμένος και από τη θητεία του στην υπηρεσία πληροφοριών του Βρετανικού Ναυτικού, το μυθιστόρημά του  όμως εμφάνιζε μια διαφορά από όλα τα μέχρι τότε μυθιστορήματα του είδους: τη διαφορά ότι ο Μποντ δεν ήταν άνθρωπος, ήταν ένας ήρωας χωρίς αισθήματα, χωρίς ηθικές αναστολές και το κυριότερο, χωρίς φιλοσοφικούς προβληματισμούς που θα μπορούσαν, μέχρι το τέλος μιας αφήγησης, να του δημιουργήσουν προβλήματα. 
Γεγονός που συνέβη στις δύο τελευταίες ταινίες με τον Μποντ του Ντάνιελ Γκρεγκ. Το στοιχείο, μάλιστα εκείνο, ήταν και αυτό που δυσκόλευε τη ζωή των ηρώων στα μυθιστορήματα του Ντάσιελ Χάμετ ή του Ρέιμον Τσάντλερ και άλλων μέχρι τότε συγγραφέων. Η ανθρώπινη υπόσταση, δηλαδή, των ηρώων τους ήταν και η αδυναμία τους απέναντι στον ήρωα Μποντ.
Ο ίδιος ο Μποντ, αλλά και ο τρόπος ζωής του, το ντύσιμό του, οι γυναίκες του, τα αυτοκίνητά του, οι ατάκες του, πάνω σ’ αυτή την αδυναμία των προκατόχων του, πέτυχε να μας απασχολεί κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Μια αδυναμία, την οποία δεν διέθετε, διότι από το πρώτο κιόλας μυθιστόρημα, φάνηκε ότι θα εξελισσόταν με διαφορετικό τρόπο από τους άλλους ήρωες αστυνομικών μυθιστορημάτων ή μυθιστορημάτων κατασκοπίας.
Από το πρώτο μυθιστόρημα, ο Μποντ ακολούθησε σαν συμβουλή, τα λόγια ενός συναδέλφου του, του Ματίς, ο οποίος του είχε πει κάποτε αναφερόμενος στους «κακούς»: «Τώρα πια ξέρεις πως είναι φτιαγμένοι και τι μπορούν να κάνουν στους άλλους...Περιβαλλόμαστε από ανθρώπινα όντα, αγαπητέ μου Τζέιμς... Είναι πιο εύκολο να πολεμήσουμε γι’ αυτούς, παρά για τους πρίγκιπες. Όμως... θα με απογοητεύσεις αν γίνεις και συ άνθρωπος. Θα χάσουμε μια υπέροχη μηχανή».
Μετά από αυτό ο Μποντ, σε όλα τα υπόλοιπα μυθιστορήματα είναι εργατικός, πραγματικά σαν «μηχανή». Εκτελεί τις αποστολές του με ακρίβεια, είναι ψυχρός και κυνικός (με μια δόση χιούμορ, που δεν το χάνει ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές) και πότε–πότε μπορούμε να πούμε ότι… σκέφτεται κιόλας.
Το «δυνατό» αυτό σημείο συνέλαβαν και οι σεναριογράφοι των ταινιών, γι’ αυτό και οι ταινίες του, από την πρώτη («Εναντίον Δόκτορος Νο») μέχρι την προτελευταία (σ.σ. «Casino Royal» όταν γράφτηκε το δοκίμιο), είναι γεμάτες δράση, με ελάχιστες σκηνές στοχασμού πάνω στη ζωή και το θάνατο, ή την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Μακριά από αυτόν τέτοιες φιλοσοφικές αναζητήσεις.
Ο Μποντ, με την «άδεια να σκοτώνει» (τα δύο μηδενικά πριν από τον αριθμό 7), δουλεύει για να ζει. Στην κυριολεξία, κάνει προσπάθειες να μη τον σκοτώσουν. Εργάζεται υπερβολικά επικίνδυνα, γι’ αυτό και απολαμβάνει μια πλούσια ζωή, επειδή δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει. Ταξιδεύει παντού, γνωρίζει κόσμο και ειδικά γυναίκες. Ντύνεται πάντα στην μόδα. Οδηγεί καινούργια αυτοκίνητα και τέλος, εξολοθρεύει τους αντιπάλους του. Πράγμα που το κάνει ευχαρίστως κατόπιν εντολής και όχι επειδή ενοχλούνται τα προσωπικά του «πιστεύω» και οι ιδέες του. Είναι ένας ήρωας-μηχανή και ταυτόχρονα ένας ήρωας χωρίς σύνορα, για τον οποίο έχει αποδειχθεί ότι ο κόσμος μας δεν είναι αρκετός (…)»
Από το 2012 που έγραφα αυτόν τον πρόλογο έχουν περάσει 14 χρόνια και οι ταινίες «Skyfall» (2012) «Spectre» (2016) και «No time to die» (2021), βασισμένες όχι σε βιβλία του Φλέμινγκ, αλλά σε άλλους όρους από τα βιβλία του, μας έδωσαν έναν Μποντ, που ακολουθούσε τα μονοπάτια των προηγούμενων κινηματογραφικών 007 -ίσως και με περισσότερη ένταση και βία- αλλά με έναν χαρακτήρα που παραλίγο να τον φέρει κοντά στους ήρωες που δεν θα ήθελε ο Φλέμινγκ στα βιβλία του.
Κλείνω αντιγράφοντας από το Ian Fleming Estate και τις Ian Fleming Publications που ως θεματοφύλακες του λογοτεχνικού έργου του Φλέμινγκ, καλωσορίζουν με μεγάλη χαρά τον Ρόμπερτ Πάτινσον στην οικογένεια του Μποντ, ευχόμενοι σ’ αυτόν και σε όλους τους συντελεστές της ταινίας κάθε επιτυχία:
Όπως σκέφτεται ο ίδιος ο Μποντ στο τέλος του μυθιστορήματος «Moonraker», ερχόμενος αντιμέτωπος με το γεγονός ότι η γυναίκα που αγαπά είναι αρραβωνιασμένη με άλλον άντρα: «Έπρεπε να παίξει τον ρόλο που εκείνη περίμενε από αυτόν. Τον σκληρό άντρα του κόσμου. Τον μυστικό πράκτορα. Τον άντρα που δεν ήταν παρά μια σιλουέτα». Ανυπομονούμε να δούμε τον Πάτινσον να μπαίνει σε αυτή τη σιλουέτα και να την κάνει δική του. Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι ο Ιαν Φλέμινγκ θα εντυπωσιαζόταν από τη διαχρονικότητα του δημιουργήματός του και από το γεγονός ότι ο κόσμος εξακολουθεί να διψά για ιστορίες με πρωταγωνιστή τον σπουδαιότερο κατάσκοπο του πλανήτη. Ως φανατικοί θαυμαστές, ανυπομονούμε για το «Bond 26»