Ένα ψυχολογικό θρίλερ που εξερευνά τα όρια ανάμεσα στη δημοσιογραφία, το true crime, το θέαμα ριάλιτι τηλεόρασης και τη δικαιοσύνη, βασισμένο στο παιχνίδι To Catch a Predator με τον Κρις Χάνσεν, που εθεωρείτο από τις πιο ενδιαφέρουσες αλλά και πιο αμφιλεγόμενες εκπομπές του είδους true crime / reality TV στα μέσα της δεκαετίας του 2000 και όπως φαίνεται από την ταινία Primetime (ώρα υψηλής τηλεθέασης) αξιοποιούσε πάρα πολύ την αμηχανία, τις δικαιολογίες και τις αντιδράσεις των «υπόπτων παικτών», που κατά κάποιο τρόπο τους «έσπρωχναν» στην εκπομπή οι εθελοντές της ομάδας Perverted Justice (Διεστραμμένη Δικαιοσύνη).
Οι εθελοντές παρίσταναν ανήλικους σε online chats, κανόνιζαν συνάντηση μαζί τους που πίστευαν ότι μιλούσαν με ανήλικο και, όταν «τσιμπούσαν το δόλωμα», εμφανιζόταν ο Χάνσεν και τους έκανε να αισθάνονται ένοχοι με το παραμικρό, προκειμένου να ικανοποιήσει τους τηλεθεατές του στο να βλέπουν live ανθρώπους να εκτίθενται, να αντιμετωπίζονται ως ένοχοι και να τιμωρούνται μπροστά στην κάμερα, εάν στο φινάλε αποκαλυπτόταν ότι είχαν διαπράξει κάτι κακόβουλο. Κάποιος μάλιστα είχε αυτοκτονήσει όταν έφτασαν σπίτι του -ταυτόχρονα- το τηλεοπτικό συνεργείο του Χάνσεν και η αστυνομία.
Συνοπτικά, η ταινία θίγει θέματα σχετικά με τη δικαιοσύνη και την ηθική των μέσων ενημέρωσης και εκτός από τη χαρισματική ερμηνεία του Ρόμπερτ Πάτινσον, διαθέτει εκπληκτική φωτογραφία (Ντέιβιντ Μπόουλεν) σε στυλ VHS που αποτυπώνει αυθεντικά την εποχή και τη μουσική του Άρη Μπαλουζιάν που ντύνει σωστά κάθε πλάνο της. Βλέπεται με σχετικό ενδιαφέρον.
Για την ιστορία, θα αναφέρω ότι με τη θεματική της ταινίας έχουν ασχοληθεί και άλλες ταινίες με λιγότερο φανφαρονικό ύφος. Εδώ όλα φαίνονται too much.
Ταινίες με θέμα γύρω από την ηθική των μέσων ενημέρωσης, που έχω εκτιμήσει ιδιαίτερα είναι:
Το Network (1976) του Σίντνεϊ Λιούμετ για το πώς η τηλεόραση μετατρέπει την ενημέρωση σε προϊόν. Σ’ αυτή την ταινία ένας παρουσιαστής ο Πίτερ Φιντς, κερδίζει το Όσκαρ καλώντας τους τηλεθεατές να βγουν στα παράθυρά τους και να φωνάξουν: «Δεν πάει άλλο», αναφερόμενος στον τρόπο που πλασάρονται οι ειδήσεις στη τηλεόραση και ενώ καταρρέει on air, το δίκτυο αντιλαμβάνεται ότι η κατάρρευσή του μπορεί να γίνει τεράστιο τηλεοπτικό γεγονός (προϊόν, δηλαδή). Το δε ενδιαφέρον είναι ότι δεν κατηγορεί μόνο τους δημοσιογράφους αλλά βάζει στο κάδρο ολόκληρο το σύστημα παραγωγής και την επιθυμία του κοινού για θέαμα, που λέγαμε.
Η ταινία Mad City (1997) του δικού μας Κώστα Γαβρά, στην οποία ο Ντάστιν Χόφμαν υποδύεται έναν ρεπόρτερ της τηλεόρασης που εκμεταλλεύεται έναν απεγνωσμένο φύλακα μουσείου, ο οποίος μόλις έχει απολυθεί και κρατά ομήρους μέχρι να βρει το δίκιο του. Στη ταινία αυτή φαίνεται καθαρά ότι η απόλυτη ελευθερία της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας και ο έντονος ανταγωνισμός που πηγάζει από αυτή, μπορούν πολλές φορές να οδηγήσουν σε τραγικά αποτελέσματα. Σήμερα, μπορώ να πω ότι το Mad City πρόλαβε τη λογική του Primetime.
Το δε αποκορύφωμα πριν το σημερινό Primetime, είναι ο «Νυκτερινός ανταποκριτής» (Nightcrawler 2014), του Νταν Γκιλρόιντ στην οποία ένας freelance cameraman (ελεύθερος, με δελτίο, που λέμε) καταγράφει εγκλήματα και δυστυχήματα για τηλεοπτικές ειδήσεις και σταδιακά εξελίσσεται στο να μη καταγράφει απλώς το θέαμα αλλά και να το σκηνοθετεί. Η κάμερά δεν είναι πλέον παρατηρητής αλλά μέρος της διαδικασίας, περίπου όπως στο τηλεπαιχνίδι To Catch a Predator που βλέπουμε στο Primetime.
(Αν θέλετε περισσότερες ταινίες για τη δημοσιογραφία διαβάστε ΕΔΩ)
INFO
Προβάλλεται από 8/10/2026
Είδος: Ψυχολογικό, Δράμα, Θρίλερ, 109΄
Χώρα: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Λανς Οπενχάιμ
Παίζουν: Ρόμπερτ Πάτινσον, Μέριτ Γουίβερ, Σκάιλερ Γκιζόντο
Διανομή: Spentzos Film