Πρόκειται για μεταφορά του πρώτου μυθιστορήματος του νομπελίστα συγγραφέα Καζούο Ισιγκούρο (Τα Απομεινάρια Μιας Ημέρας), η οποία κινείται ανάμεσα στο ψυχολογικό δράμα και τη μελέτη της μνήμης, με φόντο τη μεταπολεμική Ιαπωνία του 1950 και την Αγγλία του 1980.
Στην ταινία, βλέπουμε τη Νίκι (Καμίλα Αϊκό) να επιστρέφει σπίτι, λίγο μετά τον θάνατο της αδερφής της Κέικο, για να πάρει συνέντευξη από τη μητέρα της Ετσούκο (Γιο Γιοσίντα) για τη ζωή της στο Ναγκασάκι λίγο μετά τον βομβαρδισμό, της οποίας οι αναμνήσεις επικεντρώνονται στη γνωριμία της με μια γυναίκα, τη Σατσίκο και τη μικρή της κόρη Μάρικο.
Η σχέση μητέρας-κόρης αποτελεί και τον συναισθηματικό πυρήνα της ιστορίας. Όμως οι παράλληλες ζωές, με τα flashbacks, ορίζονται από τις τραγωδίες που αιωρούνται με κάποια αστάθεια στη μνήμη. Από τη μια, η βέβαιη παγκόσμια τραγωδία της ατομικής βόμβας και από την άλλη η προσωπική μιας αυτοκτονίας, που πρέπει να έχει σημαδέψει το παρελθόν της οικογένειας, διότι οι αναμνήσεις δεν είναι τόσο αξιόπιστες όσο φαίνονται. Το παρελθόν και το παρόν μπλέκονται με τέτοιο τρόπο που αφήνουν τον θεατή να αναρωτηθεί τι είναι πραγματικότητα και τι αποτελεί τρόπο αντιμετώπισης του τραύματος.
Συνολικά, η σκηνοθεσία του Κέι Ισικάβα, άλλοτε ονειρική και άλλοτε ρεαλιστική (χάρη στη διττή φωτογραφία του Πολωνού Πιότρ Νιεμγίνσκι), σ’ αυτό το ψυχολογικό μελόδραμα, το μόνο που καταφέρνει να αφήσει στο κοινό είναι η παραδοχή ότι άνθρωποι συχνά θυμούνται τα γεγονότα όχι όπως συνέβησαν, αλλά φιλτραρισμένα, ώστε να μπορούν να τα αντέξουν ψυχολογικά.
Αν και δεν είναι εύκολη στην παρακολούθηση, αποκτά ενδιαφέρον από τη μελέτη των σιωπών, των βλεμμάτων και των συμβολισμών, που όμως και πάλι δεν δίνουν εύκολα απαντήσεις. Με μια λέξη, θα μπορούσα να αποκαλέσω την ταινία: στοχαστική.
INFO
Είδος: Δράμα, Ιστορικό, 123'
Χώρες: Ιαπωνία, Ηνωμένο Βασίλειο, Πολωνία, Σιγκαπούρη, 2025
Σκηνοθεσία: Κέι Ισικάβα
Παίζουν: Σούζου Χιρόσε, Φούμι Νικάιντο, Γιο Γιόσιντα, Καμίλα Άικο
Διανομή: Cinobo