Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, τύχαινε να επιστρέφω στο σπίτι αργά το βράδυ, από μια «βραδινή» δουλειά που έκανα για να συμπληρώνω το τακτικό μου εισόδημα. Θυμάμαι σαν τώρα το εξής:
Τους καλοκαιρινούς μήνες, από το σταθμό του Ηλεκτρικού Αμαρουσίου, που κατέβαινα και περπατούσα μέχρι το σπίτι μου στην οδό Κοιμήσεως Θεοτόκου 18 διασχίζοντας την οδό 28ης Οκτωβρίου και τα λίγα μέτρα της οδού Αναβρύτων μέχρι να στρίψω δεξιά κάτω, από τα ανοιχτά παράθυρα των σπιτιών (κυρίως μονοκατοικιών και διπλοκατοικιών, τότε) δεν έχανα ούτε μια (μα, ούτε μια) λέξη από τους διαλόγους του ασπρόμαυρου -και εξαιρετικά στατικού- σήριαλ «Ο άγνωστος πόλεμος» του Νίκου Φώσκολου.
Όλα τα σπίτια, έβλεπαν Άγνωστο Πόλεμο και τον συνταγματάρχη Πεζικού Διαγόρα Βαρτάνη, τον οποίο ενσάρκωνε στιβαρά, με θεληματικό βλέμμα και αποφασιστικό ύφος ο ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος. Δεν τον ήξερα, αλλά από το σήριαλ τον έμαθα και αργότερα του έδωσα άλλη σημασία σε ταινίες όπως «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά», «Κοντσέρτο για πολυβόλα», «Μια γυναίκα στην αντίσταση», «Ορατότης μηδέν», «Οι γενναίοι πεθαίνουν δυο φορές» «Παπαφλέσσας» και «Πονηρό θηλυκό, κατεργάρα γυναίκα», τις οποίες θυμάμαι επειδή «άφησαν εποχή».
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος πέθανε τις προάλλες σε ηλικία 94 ετών (είχε γεννηθεί 16/1/1932 στον Πειραιά) και το πληροφορηθήκαμε μετά την κηδεία του, επειδή «αυτό επιθυμούσε». Κι όμως αυτός ο ηθοποιός το 1972 είχε ανακηρυχθεί «Πρόσωπο της χρονιάς», επιβεβαιώνοντας τη τεράστια απήχηση που είχε αποκτήσει.
Είχε σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και από την πρώτη στιγμή ξεχώρισε για τη σοβαρότητα, την πειθαρχία και την έμφυτη αριστοκρατικότητά του. Δεν ήταν ποτέ «σταρ» με την έννοια που του δίνουμε σήμερα στα σόσιαλ. Δεν επιδίωξε το χειροκρότημα και υπηρέτησε το θέατρο σαν κοινωνικό λειτούργημα. Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο του με την «Εκδρομή» του Τάκη Κανελλόπουλου, ενώ στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τους Βασίλη Γεωργιάδη, Ντίνο Δημόπουλο, Γιάννη Δαλιανίδη, Ερρίκο Ανδρέου και Γιώργο Τζαβέλλα. Συνολικά έχει παίξει σε πάνω από 30 ταινίες.
Όποτε τον έβλεπα, δεν τον θυμάμαι να μιλούσε με στόμφο ή να «φωνάζει λέγοντας τις γραμμές του». Ήταν πάντοτε low profile αλλά και στιβαρός.
Λιγότερο γνωστή σε μένα ήταν η λογοτεχνική του πλευρά. Μέσα από συνεντεύξεις έμαθα ότι είχε γράψει το μυθιστόρημα «Οι επιβάτες του φεγγαριού», καθώς και την ποιητική συλλογή «Αφύλακτη Διάβαση». Αυτό σημαίνει ότι είχαμε να κάνουμε με έναν βαθιά εσωτερικό και ευαίσθητο άνθρωπο. Λυπήθηκα πολύ που άκουσα για το θάνατό του.