Μια ταινία για την ύπαρξη, το θάνατο και τη ματαιότητα, μέσα από τη ζωή της γυναίκας στη Γερμανία από το 1910 μέχρι σήμερα. Χωρίς γραμμική αφήγηση και με κάδρο σε αναλογία διαστάσεων 1:1,37 το οποίο αποτελεί τη ματιά μιας ανήλικης ηρωίδας, που προσπαθεί να καταλάβει τους γύρω της. Μια ματιά κλειστοφοβική. Μέσα από κλειδαρότρυπες, πίσω από χαραμάδες τοίχων ή σανίδων σε αχυρώνες. Με σκιές ακαθόριστες και σκοτάδια μυστήρια και με μια φωτογραφία ημέρας με ευρύ κόκκο και σέπια χρώματα, κόντρα στον ήλιο με τις ακτίνες του να θαμπώνουν το φακό. Όλα να παραπέμπουν σε κινηματογράφο μιας άλλης εποχής, που όμως όλα να αφορούν στις τραγωδίες τεσσάρων γυναικείων ιστοριών ενηλικίωσης σε διάστημα ενός αιώνα, σπασμένων σε μικρά κομμάτια, αλλά -είπαμε- χωρίς χρονική σειρά. Εκεί που νομίζεις ότι παρακολουθείς μια ιστορία στο 1940, χτυπάει ένα κινητό της δεκαετίας του 1990, που όμως λίγο αργότερα γίνεται iphone με ασύρματα ακουστικά, που απομονώνουν την ηρωίδα, από όσα βλέπει γύρω της.
Στην πρώτη σεκάνς της ταινίας, βλέπουμε μια έφηβη να δένει το πόδι της από κάτω της και περπατάει με πατερίτσες, για να νιώσει πώς αισθάνεται ο θείος της, που βρίσκεται ακρωτηριασμένος στο κρεβάτι και ημίγυμνος. Έξω στην τετραγωνισμένη αυλή (που διαδραματίζεται όλη η ταινία), ένας άντρας τής φωνάζει να πάει να βοηθήσει με τα γουρούνια, αλλά εκείνη στέκεται πάνω από τον θείο της που κοιμάται, κοιτάζοντας το τριχωτό στήθος του και τον αφαλό του. Υπάρχει ερωτική επιθυμία; Ίσως. Η ταινία διαπνέεται και από αυτό το στοιχείο. Οι γυναίκες σε όλο το έργο, είναι καταπιεσμένες. Κάθε γενιά είναι γεμάτη με παρόμοιες απαγορευμένες επιθυμίες, Οι ενήλικες εμφανίζονται ακατανόητοι και άφωνοι, και η έφηβη προσπαθεί να καταλάβει αυτά που ξεχύνονται από τις σιωπές.
Υπάρχουν σκηνές που θυμίζουν την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, με στρατιώτες να έρχονται για να πάρουν άντρες για υποχρεωτική θητεία και υπόνοιες ότι γίνονται ακρωτηριασμοί για να χαρακτηριστούν ως ανίκανοι για το στρατό από «εργατικό ατύχημα». Η μικρή τα βλέπει αυτά από χαραμάδες.
Σε μια άλλη εποχή (τη δεκαετία του '80;) μια έφηβη επισκέπτεται τον θείο και τη θεία της στο αγρόκτημα, το οποίο τώρα βρίσκεται σε κατάσταση κοινοτικής διαβίωσης. Ανήσυχη έφηβη, προκλητική και σεξουαλική, κάτι που ο θείος εμφανώς «παρατηρεί». Ενώ τίποτα, δεν λέγεται ευθέως, είναι προφανές ότι οι άντρες εκμεταλλεύονται τις γυναίκες και η ενδοοικογενειακή βία, η κακοποίηση και η αιμομιξία καλά κρατούν… («Μα είμαστε ξαδέρφια», λέει μια φωνή μέσα στη νύχτα, στη φιγούρα που μπαίνει κάτω από τα σκεπάσματά της). Αλλά μπορεί να ξεφύγει;
Η ταινία «λέει» πολλά, υπονοεί περισσότερα, αλλά θέλει υπομονή και κουράγιο (διαρκεί 2,5 ώρες). Έχει σκηνές που προκαλούν δέος και άλλες που στοιχειώνουν το θεατή. Εγώ κράτησα μια φράση: «Πάντα βλέπεις τα πράγματα απ' έξω, αλλά ποτέ δεν βλέπεις τον εαυτό σου». Ναι, ο κινηματογράφος παρέχει αυτή την πολυτέλεια, να παρακολουθούμε «απ’ έξω» και να «ταυτιζόμαστε» κατά το δοκούν.
Συνοπτικά, είναι μια ταινία σκοτεινή, ποιητική και συγκινητική που συμπυκνώνει γυναικείες εμπειρίες και τραύματα που παραμένουν ταυτόσημα σε διάρκεια ενός αιώνα. Ο χρόνος θα δείξει αν παραμείνει ως «κλασική». Κέρδισε πάντως το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2025.
INFO
Προβάλλεται από 5/2/2026
Είδος: Δράμα, Ψυχολογικό, 149΄
Χώρα: Γερμανία, 2025
Σκηνοθεσία: Μάσα Σιλίνσκι
Παίζουν: Χάνα Χεκτ, Λένα Ουρζεντόφσκι, Σούζαν Γουέστ, Λουίζε Χάιερ, Λαένι Γκάιζελερ
Διανομή: Cinobo