Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

16.6.18

Τι ψυχή θα παραδώσω;

Από τον Οκτώβριο του 2017, πήγα ως νομοταγής πολίτης και έβγαλα ηλεκτρονική «προσωποποιημένη κάρτα απεριορίστων διαδρομών» για τα μέσα αστικής συγκοινωνίας. Με τον ΑΜΚΑ μου, το ΑΦΜ μου και ό,τι άλλο μου ζητήθηκε, που τα υπέβαλα ηλεκτρονικά από το σπίτι, τύπωσα το χαρτί με το barcode και πήγα στο ταμείο του σταθμού ΗΣΑΠ στο Μαρούσι και παρέλαβα την κομψή μου κάρτα. Προχωρημένα πράγματα.
Έρχομαι στο σήμερα, λοιπόν,

2.6.18

Κουβέντες της καφετέριας

Συνηθίζω τα Σάββατα να πηγαίνω στην καφετέρια και να πίνω το καπουτσίνο μου. Φρέντο, τώρα που καλοκαιριάζει. Είναι ωραία η αίσθηση του σαββατιάτικου καφέ παρέα με φίλους, με τους οποίους όλο και υπάρχουν θέματα για συζήτηση και ας λένε οι γυναίκες «Τι συζητάτε τόσες ώρες; Δεν βαριόσαστε;»

21.5.18

Το κυνήγημα του παππού

Έχω επανέλθει πολλές φορές σ' αυτή την ανάρτηση του 2012(!) όχι διότι μου αρέσει να παριστάνω τον προφήτη (ουδείς μετά Χριστόν), αλλά επειδή τελικά ήταν προφητική. 
Έχουμε πέσει πολύ χαμηλά πλέον.
Και μόνον η εικόνα του άντρα με ένα παιδί αγκαλιά να κυνηγάει τον παππού του παιδιού του με άγριες διαθέσεις (διότι ο κ. Μπουτάρης ηλικιακά θα μπορούσε να είναι παππούς του παιδιού και στο βίντεο δεν φαινόταν να τρέχει να... τον σώσει) είναι αρκετή για να δείξει ότι ως κοινωνία... δεν πάμε άλλο.

4.5.18

Του συρμού...

«Του συρμού». Η έκφραση, σημαίνει «της μόδας», αλλά εδώ έχει διπλή σημασία επειδή «συρμός» λέγεται και το τρένο, στο οποίο αναφέρθηκα το προηγούμενο Σάββατο. Τη χρησιμοποιώ ως απάντηση στο φίλο μου που με ρώτησε προχθές: «Γιατί αποκαλείς μόδα το κράτημα του καφέ στο δρόμο;» και του εξήγησα πως η «μόδα» αυτή δεν έχει σχέση με το ντύσιμο, αλλά με τη διαχρονική συμπεριφορά του νεοέλληνα.

28.4.18

Στη ζούγκλα...

Πρωί. Στο βαγόνι του τρένου από το ΚΑΤ με προορισμό την Ομόνοια, καταλαμβάνω τη συνηθισμένη μου θέση. Στο δάπεδο ίχνη από χυμένο καφέ, που ξεκινάει από το μεσαίο κάθισμα της πεντάδας στο τέλος του βαγονιού και φτάνει μέχρι το κέντρο του. Τα μεγάφωνα απαγορεύουν ποτά και φαγητά στο τρένο, αλλά «του  Έλληνος ο τράχηλος...» Η μόδα απαιτεί ΟΛΟΙ με έναν καφέ στο χέρι, ΠΑΝΤΟΥ.

14.4.18

Όλοι φωτογράφοι και οπερατέρ

Χριστός Ανέστη φίλοι μου και χρόνια πολλά. Ελπίζω να περάσατε καλά. Με νηστεία και περισυλλογή τη Μεγάλη Εβδομάδα και με χαρά την ημέρα του Πάσχα, που είναι μια γιορτή ψυχικής ανάτασης και ελπίδας για κάτι καινούργιο, φρέσκο και αεράτο σαν την άνοιξη που συνήθως σηματοδοτεί.

3.3.18

Η Moody’ s αξιολογεί χαρακτήρες;

Το ‘χω ξαναγράψει. Επειδή το σαββατιάτικο φύλλο, αυτό που κρατάς στα χέρια σου, «κλείνει» την ύλη του κάθε Πέμπτη, το προηγούμενο Σάββατο δεν πρόλαβα να σου περιγράψω τα συναισθήματά μου από την παρακολούθηση της συνεδρίασης της Βουλής για την Υπόθεση Novartis. Διότι περί «υπόθεσης» πρόκειται. Και αν τελικά αποδειχθεί ότι κάποιος πήρε υπερβολικό bonus, τότε θα μιλήσουμε για σκάνδαλο. Διότι bonus δίνονται. Και για φάρμακα, και για πλοία, και για όπλα, και για πυρομαχικά.

16.8.17

Η καταστροφή ήταν... περιορισμένη

Απόλυτα ελεγχόμενη κατάσταση και περιορισμένη καταστροφή είδε την 3η μέρα των πυρκαγιών, όπως διάβασα στο site της ΕΡΤ για το… φλέγον ζήτημα:
«Ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, πέταξε με ελικόπτερο πάνω από τις περιοχές της Ανατολικής Αττικής, που επλήγησαν από την πυρκαγιά… Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε τους πυροσβέστες στο φυλάκιο της Αγίας Κυριακής… Την ευγνωμοσύνη του εξέφρασε ο κ. Τσίπρας για τις υπεράνθρωπες προσπάθειες να περιοριστεί το μέγεθος της καταστροφής στην Ανατολική Αττική… Σε έναν πρώτο απολογισμό είπε ότι αποφύγαμε τα χειρότερα και μετέφερε αυτά που είδε από το ελικόπτερο, μια εικόνα απόλυτα ελεγχόμενης κατάστασης. Είπε ότι η καταστροφή ήταν περιορισμένη αφού κάηκαν για 15.000 στρέμματα ενώ το 2009 είχαν καεί 150.000, δηλαδή 10 φορές λιγότερο».
«Μας έτυχε μια στραβή», όπως είπε και κάποιος υπουργός τις προάλλες.
Πώς να μη κοιμάμαι ήσυχα πλέον;

22.3.17

Το δούλεμα

  • Ακούγεται ότι η συνταξιοδοτική δαπάνη στην Ελλάδα και ο μέσος όρος συντάξεων είναι τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Οπότε γιατί να μη γίνουν περικοπές ;
  • Τι δε λένε: Τον αριθμό των συνταξιούχων στη χώρα και πόσα παίρνουν ανά κατηγορία ύψους σύνταξης.
  • Παράδειγμα: Συνολική δαπάνη 1.000, συνταξιούχοι 10, άρα μέσος όρος σύνταξης 100. 
  • Όμως, από τους 10 συνταξιούχους, οι 2 παίρνουν από 200 (Χ2=400) και οι 8 παίρνουν από 75 (Χ8=600).
  • Άρα: οι περισσότεροι συνταξιούχοι (8) παίρνουν κάτω από το μέσο όρο. 

21.1.17

Και μη χειρότερα…

Θα μειωθούν –λέει- τα πρόστιμα για τις τροχαίες παραβάσεις κατά πενήντα τοις εκατό. Για να μπορούν –λέει- να τα εισπράττουν. Εγώ θα ήθελα να διπλασιαστούν βέβαια, αλλά ποιος με διαβάζει εμένα. Αν και υποψιάζομαι ότι η λογική που τους οδήγησε στη μείωση των προστίμων είναι ότι οι μισθοί πλέον κατάντησαν μικρότεροι από τα πρόστιμα. Όταν βγαίνει η υπουργός και λέει ότι υπάρχουν διακόσιες χιλιάδες εργαζόμενοι των 100 ευρώ μηνιαίως, πώς να πληρώσει αυτός ο εργαζόμενος το πρόστιμο των 700 ευρώ, όταν με το παπάκι του θα παραβιάσει το κόκκινο;
Αλλά τι θα γίνει με το πρόστιμο του κυρίου της φωτογραφίας;

8.1.17

Μη τα ρίχνουμε και στον καιρό…

29 Δεκεμβρίου 2016: Ο χιονιάς της ημέρας έχει ανακοινωθεί πριν από τα Χριστούγεννα και με αρκετή δόση πανικού, ώστε όλοι να λάβουν τα μέτρα τους. Το Κράτος, οι Περιφέρειες, οι Δήμοι. 
Γράφω και ακούω από το ραδιόφωνο συνεχείς ανταποκρίσεις, είτε των ρεπόρτερ του σταθμού, είτε των ακροατών («είστε οι ρεπόρτερ μας», κολακεύει ο σταθμός). Το χιόνι στο βόρειο Μαρούσι έχει ύψος δυο εκατοστά πάνω στα σταθμευμένα αυτοκίνητα και στα φύλλα των δέντρων.
Ρεπορτάζ 1: Έχει κλείσει η Εθνική Οδός κοντά στα διόδια Σχηματαρίου και η ουρά των αυτοκινήτων πλησιάζει το χιλιόμετρο. Οι οδηγοί διαμαρτύρονται στα τηλέφωνα του σταθμού ότι «δεν υπάρχουν εκχιονιστικά». «Πόσο είναι το ύψος του χιονιού;», ρωτά ο ρεπόρτερ. «Γύρω στα 10 εκατοστά».  Ρωτά ο ρεπόρτερ την Τροχαία «Τι συμβαίνει εκεί;» Απάντηση: «Έχουν διπλώσει δυο νταλίκες».  

16.8.16

Ο 15αύγουστος των εφημεριδοπωλών

Δεκαπενταύγουστος χθες και θυμήθηκα κάτι παλιές φωτογραφίες από το αρχείο του πατέρα μου και από τον 15αύγουστο, όπως τον γιόρταζαν οι συνάδελφοί του πάρα πολύ παλιά. 
Το θυμήθηκα διότι ήταν μια από τις λίγες αργίες, που είχε τότε ο χώρος του Τύπου.
Οι δύο πρώτες φωτογραφίες λοιπόν, είναι «ενθύμιον από την εορτήν  των εφημεριδοπωλών εις το εξοχικόν κέντρον Ροσινιόλ» στις 15 Αυγούστου του 1939. Ο δε πατέρας μου, ο κυρ-Αντώνης (προϊστάμενος τότε του Οργανισμού Εταιρεία Ελληνικού Τύπου), είναι ο μοναδικός με ανοιχτόχρωμη γραβάτα πάνω σε σκούρο πουκάμισο.
Για την ιστορία, το Ροσινιόλ (όπου ειρήσθω εν παρόδω τραγουδούσε και ο Γιώργος Μητσάκης), βρισκόταν στη συνοικία Τρεις Γέφυρες, κάπου στο βόρειο τμήμα της οδού Λιοσίων, κοντά στην συμβολή με την Λεωφόρο Κηφισού που συνόρευε με τις συνοικίες των Κάτω Πατησίων, των Σεπολίων και τον δήμο Αγίων Αναργύρων - Καματερού.

26.5.16

Οι καιροί αλλάζουν

Όταν σπούδαζα στη Νομική ο Ποινικός Κώδικας που ίσχυε εκείνη την εποχή, ανέφερε στο άρθρο 217 «Όστις προς τον σκοπόν όπως διευκολύνη την άμεσον συντήρησιν, την κίνησιν ή την κοινωνικής πρόοδον εαυτού ή ετέρου, καταρτίζει πλαστόν ή νοθεύει πιστοποιητικόν (…), ή εν γνώσει ποιείται χρήσιν τοιούτου πλαστού ή νοθευμένου εγγράφου, τιμωρείται δια φυλακίσεως μέχρις ενός έτους ή δια χρηματικής ποινής». Πιο απλά: Όποιος πλαστογραφεί έγγραφο για να βολευτεί κοινωνικά ή επαγγελματικά τιμωρείται με φυλάκιση ενός χρόνου ή με χρηματική ποινή.
Στην εποχή μας: Όποιος πλαστογραφεί έγγραφο και βολευτεί, αν αποκαλυφθεί, μπορεί να το νομιμοποιήσει «όπως ο εκάστοτε νόμος ορίζει».
Αν κατάλαβα κάτι λάθος διορθώστε με, μην πάρω κανένα στο λαιμό μου.

9.4.16

"Το διαρκές κλίμα παρακμής"

(Του κ. Νίκου Βατόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9/4/16)
"Πριν από ένα χρόνο μιλούσαμε για διολίσθηση σε αυταρχισμό και αντιδημοκρατικές διαθέσεις. Σήμερα, μιλάμε για τάσεις ολοκληρωτισμού, για διάβρωση του κράτους, για δίωξη της αντίθετης άποψης και για ανάδειξη της προπαγάνδας σε επίσημη κυβερνητική διάλεκτο. Είναι πρωτόφαντες καταστάσεις σε μία χώρα σαν την Ελλάδα, που και δικτατορίες έχει γνωρίσει, και λαϊκισμούς έχει προσκυνήσει, και αυταρχισμούς έχει ανεχτεί. Αλλά το «είδος» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απαντά για πρώτη φορά, σαν ένα υβρίδιο ηθοπλαστικού ψευδο-κομμουνισμού και θρασύτατου εθνολαϊκισμού, που συνενώνονται στην πιο θλιβερή εκδοχή που θα μπορούσε να τύχει στη χώρα αυτήν την κρίσιμη περίοδο. Εχει επικαθίσει στην ατμόσφαιρα, σαν αφρικανική σκόνη, αυτή η αίσθηση πως η χώρα έχει αλωθεί από μια κλίκα αδίστακτων αμοραλιστών. Η δράση τους είναι ποικίλη. Εστιάζεται στη συντήρηση εξαρτημένων και διευρυνόμενων ομάδων πολιτών μέσα από τις κρατικές δομές, στη διαιώνιση καταστάσεων ρήξης, σύγκρουσης και εθνικής αντίστασης, στην καλλιέργεια αντιδυτικής εσωστρέφειας, στην ενίσχυση κλίματος παρακμής, μιζέριας και φτώχειας, στη διαστρέβλωση κάθε αντίθετης άποψης, στην περιθωριοποίηση του αστικού τρόπου ζωής και στην απονέκρωση της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας.

20.11.15

Chat εν μέσω θλίψεως

Ανταλλαγή μηνυμάτων στο facebook (καναπέ προς καναπέ) της Κατίνας από την Αθήνα με τη  Μαριάννα από το Παρίσι, πριν λίγες μέρες.
Κατίνα: «Τι κάνεις κούκλα μου, πως τα πάτε εκεί πέρα;»
Μαριάννα: «Τι να κάνω; Τα είδα όλα... στη γειτονιά μου. 24 ώρες έχω να βγω από το διαμέρισμα»
Κατίνα: «Μια χαρά και δόξα τω Θεώ να λες»
Μαριάννα: «Τι μια χαρά μου γράφεις; Είμαι κλεισμένη μέσα σαν το ποντίκι»
Κατίνα: «Ναι, αλλά για σκέψου να ήσουν στο μπαρ ή στο γήπεδο»
Μαριάννα: «Ωραία παρηγοριά»
Κατίνα: «Σκέψου να είχαν βομβαρδίσει την πολυκατοικία σου και να ήσουν στο δρόμο σήμερα;»
Μαριάννα: «Συνεχίζεις την πλάκα, ενώ έχουμε νεκρούς εδώ πέρα».
Κατίνα: «Έχετε νεκρούς αλλά εσύ διαμαρτύρεσαι που μένεις μέσα 24 ώρες»
Μαριάννα: «Έχεις δίκιο…»

14.11.15

Πολιτισμένα πράματα

Ρωτήθηκαν, άκουσα στο πρωινό ραδιόφωνο, σε μια δημοσκόπηση οι Έλληνες, «ποιο λαό θεωρούν πιο πολιτισμένο στον κόσμο» και δεν φαντάζεστε τι επακολούθησε, καλοί μου άνθρωποι. Το 57% των ερωτηθέντων συμπολιτών μας, απάντησαν ότι οι πιο πολιτισμένοι είναι οι Έλληνες. Εμείς. Ενώ μόλις ένα 11% απάντησε ότι οι πιο πολιτισμένοι είναι οι Ελβετοί. Αν αυτό αληθεύει, εγώ τι να πω, τώρα; 
«Εγώ τα λέω του σκύλου μου…»
Προ ημερών, περπατούσα στην πλατεία Ηρώων (στο Μαρούσι) και ο ένας από τους δύο σκύλους, που κρατούσε μια νεαρή κυρία, με μια αιφνιδιαστική κίνηση, έπιασε έναν περαστικό από το μπατζάκι. Ευτυχώς δεν τον δάγκωσε. Ενοχλημένος ο κύριος, έριξε μια αυστηρή ματιά στην κυρία, περιμένοντας κάποιο ενδιαφέρον. «Μας συγχωρείτε», «πάθατε κάτι;», «σας λέρωσε;», λέω εγώ τώρα. Η κυρία όμως, έριξε μια αυστηρή ματιά με τη σειρά της στο σκύλο λέγοντάς του «Τι έκανες ΠΑΛΙ τερατάκι; Δεν σου έχω πει να μην τρομάζεις τον κόσμο;» και συνέχισε το δρόμο της, αφήνοντας σύξυλο τον κύριο. Που είχε το θράσος να την αγριοκοιτάξει μάλιστα, λέω εγώ τώρα.

6.11.15

Μαλακά, πιο μαλακά

Αυτός ήταν ο τίτλος ενός δίσκου βινυλίου, που είχε κυκλοφορήσει ο Χάρρυ Κλυν πριν πολλά χρόνια, όταν σατίριζε αμείλικτα τους πολιτικούς της εποχής του, Εννοείται, πολιτικούς που έχουν αφήσει όνομα (Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου), όχι σαν τους σημερινούς, οι οποίοι λένε και ξελένε, τοποθετούνται και επανατοποθετούνται, πότε είναι «μνημονιακοί» και πότε «αντιμνημονιακοί» και γενικώς ξεχνούν ακόμα και τι έχουν γράψει στις φορολογικές τους δηλώσεις.
Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται
Θα αναρωτηθείτε τώρα γιατί θυμήθηκα αυτό τον δίσκο και το τίτλο του. Ο λόγος είναι ότι έλαβα μήνυμα από τακτικό αναγνώστη, ο οποίος -για άλλη μια φορά- με παρακαλεί να μη τα βάζω τόσο έντονα με τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του. «Μαλάκωσε λίγο την κριτική σου», μου έγραψε, αφού προηγουμένως μεταξύ άλλων, μου είχε αναφέρει και το στερεότυπο: «Καλύτεροι ήσαν οι προηγούμενοι δηλαδή;». Καλύτεροι δεν ήσαν, αλλά ετούτοι εδώ είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα είναι σαν τους προηγούμενους.

2.7.15

Από 6/7 δεν θα μας φταίνε οι Άλλοι

Αν πέντε χρόνια γράφεις προσπαθώντας να αποτρέψεις αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο, όταν συμβεί, νιώθεις αμηχανία. Χάνω Πέμπτες, μένω βουβός. Όλα έχουν ειπωθεί, όμως δεν μπορείς να αναγκάσεις μια κοινωνία να ακούσει κάτι μέχρι τη στιγμή που θα θέλει να το ακούσει. Αυτό είναι το μειονέκτημα του ορθολογισμού απέναντι στο λαϊκισμό. Για να επαληθευτεί πρέπει να γίνει αυτό που απεύχεσαι. Αλλά δεν θέλεις να επιβεβαιωθείς, δίνεις αγώνα για να μη συμβεί αυτό για το οποίο προειδοποιείς. Αν φτάσει η ώρα που θα πεις «I told you so», σημαίνει ότι έχεις χάσει.

Όμως εδώ είμαστε τώρα. Και όσο κι αν τα πράγματα παίρνουν τραγική τροπή και προμηνύονται χειρότερα, από την άλλη νιώθεις ότι κάπως έτσι θα τελείωνε αυτή η άθλια περίοδος λαϊκισμού και δημαγωγίας. Χωρίς την πτώση, χωρίς το γκρέμισμα κάθε αυταπάτης, αυτή η κοινωνία δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον εαυτό της, να τον αλλάξει. Έφτασε η στιγμή της κάθαρσης. Έφτασε η ώρα να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα, να δούμε τη ζωή μας ως ενήλικες, όχι σαν τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας. Να μετρηθούμε μεταξύ μας, να αποκαλυφθούμε και να πάρουμε τις αποφάσεις μας για το μέλλον.

24.4.15

Εκλογές ή δημοψήφισμα;

Και επειδή πολλά λέγονται και άλλα τόσα γράφονται περί δημοψηφίσματος ή εκλογών κατά τον Ιούνιο (υπολόγισαν και την ημερομηνία), καλό είναι να ξέρουν οι μικρότεροι που δεν τους έχει ξανατύχει, ότι σε ένα δημοψήφισμα ο λαός καλείται να ψηφίσει με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ σε συγκεκριμένο και σαφέστατο ερώτημα, ώστε να μην μπορεί να πει αργότερα "δεν κατάλαβα", ή "άλλο νόμιζα", ή "μου φαίνεται ότι μας την έφεραν" και τέτοια σχετικά. 
Ένα δημοψήφισμα που θυμάμαι, ήταν όταν επί χούντας ο κόσμος ψήφισε αν θέλει (ναι) τη βασιλεία στη χώρα μας ή αν δεν τη θέλει (όχι). Κοφτά και ξεκάθαρα. 
Δεν ξέρω πως το φαντάζονται σήμερα ορισμένοι το ερώτημα και ούτε θα το βασανίσω. 
Αν πρόκειται όμως να διατυπωθεί με "δημιουργική ασάφεια", όπως είναι της μόδας, να μας λείπει το δημοψήφισμα. Καλύτερο, ένα σαφές και ειλικρινές προεκλογικό πρόγραμμα. 
Τώρα μάλιστα, που τους έχουμε μάθει όλους από την καλή.

22.3.15

Περί αισθητικής...

Πώς γίνεται, αγαπητέ μου αναγνώστη, να στήνεται κοτζάμ υπουργός (μετά της συζύγου του, μάλιστα) μπροστά σε μια φωτογραφική μηχανή, να τον παίρνουν καμιά δεκαριά πόζες και κατόπιν να βγαίνει στα κανάλια και να λέει ότι δεν συμφωνεί με την αισθητική των φωτογραφιών; Όταν φωτογραφιζόταν, αυτό δεν το είχε σκεφτεί; Είναι να τρελαίνεσαι δηλαδή.

…νοοτροπίας
Οπότε, πώς να μην επανέλθω λέγοντας και πάλι ότι αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα; Ευτυχώς δε, που αυτή μου η ανησυχία μου αυτή βρίσκει ανταπόκριση σε αναγνώστες μου και μάλιστα νεαρότερους, οι οποίοι όταν διάβασαν τα Έπεα Πτερόεντα του προηγούμενου Σαββάτου, βγήκαν στο facebook και συμφώνησαν πως αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία, τίποτα δεν γίνεται. Ευχαριστώ φίλοι μου. Άντε να βάλουμε μπροστά γι’ αυτή την αλλαγή.

…και γούστου
Διότι, βγήκαν οι άλλοι και δήλωσαν πως τους προσβάλλει η αισθητική του μαυρόασπρου γκράφιτι στο κτήριο του Πολυτεχνείου, ενώ τόσα χρόνια οι αφίσες που υπήρχαν και οι πάμπολλες ακαταλαβίστικες μουτζούρες, μαζί με κάποια συνθήματα δεν τους ενοχλούσαν, ίσως γιατί είχαν μάλλον ενσωματωθεί με «την αισθητική αντίληψη του μνημείου». Τι να πω; Όχι πως μου άρεσε η βάρβαρη ενέργεια του βαψίματος σε μια νύχτα, αλλά τόσα χρόνια δεν ξέρω ποιο ακριβώς είναι το χρώμα, το original, το πραγματικό, αυτού του κτηρίου. Πάντα ζωγραφισμένο το έβλεπα. Ή σκεπασμένο με κάθε είδους αφίσες.