Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναμνήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναμνήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

24.3.18

Άμμος και χιόνι

Η ειδησεογραφία γύρω από την άμμο που έρχεται με τους νοτιάδες από την Αφρική στη χώρα μας, αλλά και για τις χιονοπτώσεις στα ορεινά που προβλέπονται για αυτό το διήμερο, μου θύμισε αυτή τη φωτογραφία από το προσωπικό μου αρχείο. Ο φίλος μου Δημήτρης με φωτογράφισε (με CASIO EX-Z50) στον Παρνασσό (Χιονοδρομικό Κέντρο Φτερόλακκα) το πρωί της 27ης Φεβρουαρίου του 2013. Οι ροζ αποχρώσεις του χιονιού, οφείλονται στο φαινόμενο της σκόνης από την Αφρική.

1.1.18

Χρόνος

Διώχνοντας τις στιγμές που φτιάχνουν μια πληκτική μέρα.
Χαραμίζοντας τις ώρες με έναν ασήμαντο τρόπο.
Τριγυρίζοντας σ’ ένα κομμάτι γης της πόλης σου.
Περιμένοντας κάποιον ή κάτι να σου δείξει το δρόμο.
Κουρασμένος,
να κάθεσαι ξαπλωμένος στον ήλιο,
να μένεις σπίτι βλέποντας τη βροχή.
Είσαι νέος
κι η ζωή είναι μεγάλη, έχεις χρόνο για σκότωμα.
Και ξαφνικά,
ανακαλύπτεις ότι δέκα χρόνια βρίσκονται πίσω σου.
Κανείς δεν σου είπε πότε να τρέξεις,
έχασες την πιστολιά της εκκίνησης.
Και τρέχεις, τρέχεις, να πιάσεις τον ήλιο,
που βυθίζεται και κάνει το γύρο για να βρεθεί πίσω σου, πάλι.
Ο ήλιος είναι σχετικά ο ίδιος, εσύ είσαι μεγαλύτερος
με την ανάσα σου λιγότερη και πιο κοντά στο θάνατο.
Κάθε έτος γίνεται μικρότερο, ποτέ δε βρίσκεις το χρόνο.
Σχέδια που απέτυχαν ή έμειναν στα χαρτιά,
περιμένοντας, σιωπηλά, με απόγνωση και εγγλέζικη ψυχραιμία.
Ο χρόνος τελείωσε, το τραγούδι επίσης.
Νόμιζα ότι είχα κάτι περισσότερο να πω.

(Τραγούδι Time, σε στίχους Roger Waters από το άλμπουμ Dark Side of the Moon των Pink Floyd. 
Ελεύθερη μετάφραση δική μου. 
Δημοσιεύτηκε ως ευχή για το 1994 στην Αμαρυσία. 
Πώς πέρασαν τα χρόνια;)

23.12.17

Η μελαγχολία των Χριστουγέννων

Έτσι λένε!
Αλλά δεν πιστεύω ότι αληθεύει ο ισχυρισμός.
Κοιτάζω το μικρό της φωτογραφίας και δεν βλέπω στο πρόσωπό του καμία μελαγχολία. Αντίθετα, χαμογελάει πολύ ευτυχισμένος μπροστά στο μικρό χριστουγεννιάτικο δέντρο του (χωρίς λαμπάκια και άλλα γκλαμ διακοσμητικά).
Η μελαγχολία βγαίνει από το γεγονός ότι όλοι, όταν έρχονται τα Χριστούγεννα, θυμόμαστε πόσο ωραία περνούσαμε όταν ήμασταν μικροί!

21.8.17

Ο Τζέρι Λιούις με συστήνει στο Δράκουλα

Ενώ διάβαζα τα σχόλια των φίλων μου στο facebook για την ανάρτηση, σχετικά με το θάνατο του Τζέρι Λιούις, θυμήθηκα ένα περιστατικό από τη ζωή μου. 
Θυμήθηκα μια ταινία του, μαζί με τον Ντίν Μάρτιν, που είχε τον τίτλο «Ο φόβος φυλάει τα έρημα»(*) και την οποία προβάλλαμε ένα καλοκαίρι στο ΡΕΞ Αμαρουσίου. Ήταν μια κωμωδία μυστηρίου και τρόμου, θα έλεγα, στην οποία το δίδυμο μπλέκεται με κακοποιούς, δολοφόνους και φτάνει σε κάποιο νησί, όπου ανακαλύπτουν ένα στοιχειωμένο πύργο και εκεί πέφτουν πάνω σε φαντάσματα, ζόμπι και άλλα… τρομακτικά για την εποχή.

10.1.17

Κλειστόν λόγω νοοτροπίας

Όταν ήρθαμε στο Μαρούσι για μόνιμη εγκατάσταση, πήγαινα στην 4η τάξη του Δημοτικού. Νοικιάσαμε το σπίτι του Μόσχα επί της οδού Κοιμήσεως Θεοτόκου 18 (σήμερα κήπος της πολυκατοικίας Σοφιανού), ένα σπίτι με τοίχους πλινθόκτιστους πάχους μισού μέτρου, με σοφίτα, ταράτσα και μια αυλή τόσο μεγάλη που η μισή διασκευάστηκε σε κοτέτσι για μια κότα και έναν κόκορα από τη Μονεμβασιά, που σε λίγα χρόνια είχαν πολλαπλασιαστεί σε δεκάδες κότες και δυο κόκορες (τους πέραν των δύο, τους τρώγαμε κρασάτους).
Σ’ αυτό το σπίτι λοιπόν, εγώ ο γεννημένος στην οδό Μενάνδρου (Ομόνοια, Αθήνα) και μεγαλωμένος στην οδό Μεγίστης (Κυψέλη, Αθήνα) γνώρισα την πρώτη μου χιονόπτωση. Ένα βράδυ με πολύ κρύο, που ψιχάλιζε ή έριχνε χιονόνερο, κοιμήθηκα ακούγοντας το νανουριστικό ήχο του νερού που έσταζε από την ταράτσα στη λαμαρίνα-στέγαστρο της σκάλας του υπογείου μας.

23.12.16

Μαρουσιώτικη Χριστουγεννιάτικη ιστορία...

Παραμονή Χριστουγέννων βγήκα και είπα τα κάλαντα, κάτι που δεν είχα κάνει μέχρι τώρα και ήθελα να δοκιμάσω. Τα προηγούμενα χρόνια, που ήθελα πολύ,  είχε πολύ χιόνι έξω και δεν με άφηνε η μητέρα μου, χώρια που ήμουν μικρότερος, χθες όμως ο καιρός ήταν συννεφιασμένος με τσουχτερό κρύο, αλλά χωρίς χιόνι. 
Μάζεψα που λέτε 57 δραχμές, όχι και εύκολα. Πήγα σε μερικά γειτονικά σπίτια, εδώ στην οδό Κοιμήσεως Θεοτόκου,

16.8.16

Ο 15αύγουστος των εφημεριδοπωλών

Δεκαπενταύγουστος χθες και θυμήθηκα κάτι παλιές φωτογραφίες από το αρχείο του πατέρα μου και από τον 15αύγουστο, όπως τον γιόρταζαν οι συνάδελφοί του πάρα πολύ παλιά. 
Το θυμήθηκα διότι ήταν μια από τις λίγες αργίες, που είχε τότε ο χώρος του Τύπου.
Οι δύο πρώτες φωτογραφίες λοιπόν, είναι «ενθύμιον από την εορτήν  των εφημεριδοπωλών εις το εξοχικόν κέντρον Ροσινιόλ» στις 15 Αυγούστου του 1939. Ο δε πατέρας μου, ο κυρ-Αντώνης (προϊστάμενος τότε του Οργανισμού Εταιρεία Ελληνικού Τύπου), είναι ο μοναδικός με ανοιχτόχρωμη γραβάτα πάνω σε σκούρο πουκάμισο.
Για την ιστορία, το Ροσινιόλ (όπου ειρήσθω εν παρόδω τραγουδούσε και ο Γιώργος Μητσάκης), βρισκόταν στη συνοικία Τρεις Γέφυρες, κάπου στο βόρειο τμήμα της οδού Λιοσίων, κοντά στην συμβολή με την Λεωφόρο Κηφισού που συνόρευε με τις συνοικίες των Κάτω Πατησίων, των Σεπολίων και τον δήμο Αγίων Αναργύρων - Καματερού.

21.7.16

Η τελευταία διαδρομή του Νίκου

Αλήθεια, τί είναι αυτό που ωθεί ένα γιατρό να αρνηθεί την πολυτέλεια της καθημερινότητάς του, τη ρουτίνα της σιγουριάς ενός επιτυχημένου ιατρείου και να στερηθεί την αγκαλιά μιας ζεστής οικογένειας για να ταξιδέψει ολομόναχος στα πέρατα της γης, εκεί που υπάρχει πόνος; Εκεί που το δάκρυ δεν στερεύει ποτέ στα μάτια των παιδιών; Εκεί που οι άνθρωποι στρέφουν το βλέμμα με απόγνωση ψάχνοντας ένα θυμωμένο θεό; 
Ο Νίκος Δούσης-Ρασσιάς προσπάθησε να δώσει τις απαντήσεις μέσα από τις διαδρομές της (μεγάλης) ψυχής του με πυξίδα την αγάπη, την ευαισθησία και την ανάγκη προσφοράς στον πονεμένο άνθρωπο.
Τον γνώρισα ως δημοτικό σύμβουλο και γρήγορα γίναμε φίλοι. Ήταν μια πληθωρική και αξιαγάπητη προσωπικότητα. Αφουγκραζόταν τα προβλήματά σου και ήταν χάρμα να ακούς τις εμπειρίες του, που δεν ήταν και ευχάριστες. Τις αφηγείτο όμως με πάθος, όπως ακριβώς τις ζούσε. 
Χθες έφυγε για τη μεγαλύτερη διαδρομή της ψυχής του. Αλλά θα βρίσκεται πάντοτε στις καρδιές των τριών γυναικών που αγάπησε: της συζύγου του Έρικας και των δυο θυγατέρων του Δήμητρας και Λουκίας και στις καρδιές όσων τον ζήσαμε από κοντά.

26.5.16

Έργα στο σταθμό: τότε και τώρα

Τα έργα για το υπόγειο πάρκινγκ στην πλατεία Ευτέρπης, δίπλα στο σταθμό ΗΣΑΠ Αμαρουσίου ξεκίνησαν με την περίφραξη του χώρου και η κατάσταση μου έφερε μνήμες από την παιδική μου ηλικία όταν χτιζόταν ο σταθμός-γέφυρα. 
Επισκέφθηκα το blog του φίλου μου του Χάρρυ και αντέγραψα τη φωτογραφία που βλέπετε.
Την αφιερώνω σ' αυτούς που νομίζουν ότι το έργο θα είναι σαν παρανυχίδα και σε δυο - τρία χρονάκια θα έχει τελειώσει, με ελάχιστες οχλήσεις λόγω της νέας τεχνολογίας στις οικοδομές. Να σκεφτούμε μόνον την εκσκαφή που έχει να γίνει για να μπουν τα θεμέλια του 3όροφου υπόγειου γκαράζ και τα χώματα που θα βγουν στην επιφάνεια και τα φορτηγά που θα έρχονται να τα παίρνουν και την ουρά που θα σχηματίζεται μέχρι να γεμίζει κάθε φορτηγό και να φεύγει για να έρθει το επόμενο (μπρρρρ, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι και παρακαλάω να έχει μελτέμια φέτος γιατί αν δεν έχει θα πνιγούμε).
Εκεί που βλέπετε το λάκκο στην ασπρόμαυρη, σήμερα είναι ο μοναδικός δρόμος προς το μεγάλο έργο του γκαράζ. Ο άλλος είναι η "28ης Οκτωβρίου" που φαίνεται λίγο ανάμεσα στα κτήρια δεξιά. Και οι δύο έχουν κατεύθυνση το έργο-γκαράζ. Μάλιστα, στον ένα τοποθετήθηκαν οι αφετηρίες της δημοτικής συγκοινωνίας και των ταξί (βλ. έγχρωμη).

Τότε, η οδός Ερμού ήταν δρόμος διπλής κατεύθυνσης (σήμερα πεζόδρομος), όπως και η Περικλέους (σήμερα μονόδρομος), το ίδιο και η Νερατζιωτίσσης (μονόδρομος σήμερα με αφετηρίες δημοτικής συγκοινωνίας επίσης). Τότε δεν υπήρχαν και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις με ευαισθησίες για τυχόν ανεύρεση αρχαίων αντικειμένων, ή γλυπτών, ή κλπ.
Τι κάθομαι και ανησυχώ... Η δημοτική μας αρχή έχει κάνει σχέδιο για όλα αυτά....

19.3.16

Το καρναβάλι δεν τελείωσε

«Πήγες στο καρναβάλι της Πάτρας;» με ρώτησε ένας φίλος. «Όχι. Το είχα δει την προηγουμένη στην τηλεόραση». «Πλάκα μου κάνεις;». «Το είδα την προηγουμένη σου λέω. Στις ειδήσεις. Όταν ένας υπουργός είπε ότι δεν θα μειωθούν οι συντάξεις μέχρι 1.300 ευρώ, μετά βγήκε άλλος και είπε ότι δεν θα τις πειράξουν μέχρι 1.500 και μετά ένας τρίτος εξήγησε ότι δεν θα τις πειράξουν μέχρι 1.300 ευρώ αθροιστικά, κύριες και επικουρικές μαζί».  
Τα είδα όλα σου λέω: Υπουργό να προσπαθεί να παρέμβει στο έργο της Δικαιοσύνης, πρωθυπουργό να προκαταλαμβάνει δικαστικούς στο πως θα αποφασίσουν και Βουλή να συνεδριάζει για το τι πρέπει να κάνει η Δικαιοσύνη.
Κι εγώ που είχα μάθει ότι οι εξουσίες είναι ανεξάρτητες… Η Νομοθετική, που αποφασίζει και θέτει τους νόμους (Βουλή), η Εκτελεστική (κυβέρνηση), που εκτελεί τους νόμους και η Δικαστική, που ελέγχει τη νομιμότητα των πράξεων των δύο πρώτων και αποδίδει Δικαιοσύνη.
Γι’ αυτό σου λέω: το καρναβάλι δεν τελείωσε.
25 χρόνια μεταξύ σοβαρού και αστείου
Ήταν σαν χθες, 18 Μαρτίου του 1991, που σ’ αυτή την εφημερίδα ξεκίνησα τη στήλη ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ. Μια στήλη, που

22.1.16

Μια εμπειρία

«Καλά. Στη θέση του οδηγού θα καθίσω;»
Ο δάσκαλος καθόταν στη θέση του συνοδηγού, μέσα στο Όπελ Καντέτ, που είχε το λεβιέ ταχυτήτων στο τιμόνι και τρεις ταχύτητες όλες κι όλες.
«Εμ, πού ήθελες; Πώς θα μάθεις, αν οδηγώ εγώ και συ κοιτάζεις;», μου απάντησε, τρεις το απόγευμα, τέτοια μέρα του Ιανουαρίου του 1976 και ενώ το χιονόνερο μαστίγωνε το πρόσωπό μου. 
Έτσι πέρασα στη θέση του οδηγού και πατώντας αμπραγιάζ, έβαλα «πρώτη» με το δεξί μου χέρι και ξεκινήσαμε κατηφορίζοντας την οδό Κοιμήσεως Θεοτόκου. Στη διασταύρωση με την οδό Μητροπόλεως, έκανα δεξιά με τις οδηγίες του και βγήκαμε στην πλατεία Κασταλίας.
«Προς τα πάνω», μου είπε επιτακτικά.

17.1.16

Ο κυρ-Αντώνης

Κάθε πρωί εγερτήριο στις τρεις. Πλύσιμο στα γρήγορα και ξύρισμα με ξυραφάκι Άστορ στην αρχή, Γουίλκινσονς αργότερα. Πάντα με κρύο νερό βρύσης, δεν υπήρχε η πολυτέλεια του θερμοσίφωνα εκείνο τον καιρό. Ύστερα ένα ποτήρι γάλα, κρύο κι αυτό και μετά ένα γρήγορο ντύσιμο. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο με βροχή και υγρασία και χειμώνα με χιονόνερο και χιόνι, κάθε πρωί αυτή η δουλειά. Εγερτήριο στις τρεις τα ξημερώματα, πλύσιμο στα γρήγορα και ξύρισμα πάντα με κρύο νερό, ένα ποτήρι γάλα, ντύσιμο και αναχώρηση.  
Ύστερα, η επιστροφή το απόγευμα γύρω στις τρεις με τέσσερις, ανάλογα με το τιράζ και τη διανομή, ενώ όταν υπήρχε «παράρτημα» (εκείνη την εποχή έβγαιναν έκτακτες εκδόσεις για να καλύψουν τα έκτακτα γεγονότα), τότε η επιστροφή του στο σπίτι καθυστερούσε. Τότε γύριζε οκτώ, ή εννέα το βράδυ. Να φάει στα γρήγορα κάτι, να χαλαρώσει λίγο, πίνοντας απαραιτήτως και λίγο κρασί και μετά… ύπνο. Έπρεπε να σηκωθεί στις τρεις βλέπεις.
Αυτή η δουλειά κράτησε 39 χρόνια, 11 μήνες και 26 ημέρες. Ύστερα βγήκε στη σύνταξη. Θα είχε βγει νωρίτερα, αλλά ήθελα να σπουδάσω. «Άκου να δεις», μου είπε μια μέρα εκεί που καθόμαστε στο απογευματινό τραπέζι. Τρώγαμε οικογενειακά, βλέπεις.

12.8.15

Μπάνιο στο Φάληρο

Αύγουστος ήταν και τότε και τα σχολεία κλειστά και τα θαλάσσια μπάνια απαραίτητα "για την υγεία του παιδιού" και για να "περάσει ανώδυνο χειμώνα", οπότε... 
Με τη μητέρα, τη θεία και τον ξάδερφο, λεωφορείο από τη λεωφόρο Κηφισίας, στάση πλατεία Αγίας Λαύρας στο Μαρούσι. Η γραμμή λεγόταν "Πειραιάς - Δροσιά", κατεβαίναμε στάση Ιππόδρομο και από εκεί παίρναμε το λεωφορείο "Καλλιθέα - Φάληρο", για να μη περπατάμε και πολύ και μας βγει ξινό το μπάνιο. Η θερινή γραμμή-εξπρές "Κεφαλάρι - Βουλιαγμένη" δημιουργήθηκε αργότερα (ενθουσιασμός) και καταργήθηκε πολύ αργότερα (απογοήτευση).
Ύστερα ήταν η θάλασσα, η αμμουδερή παραλία, η εξέδρα, οι βάρκες με κουπιά (τα ταχύπλοα ήταν άγνωστα), οι καμπίνες για να αλλάζουμε ρούχα (εμείς τα αγόρια δεν είχαμε πρόβλημα, βγάζαμε τα ρούχα και μέναμε με το βρακί, τα μαγιό ήταν για τους μεγάλους) στο τέλος της ημέρας, όταν ήταν να πάρουμε το δρόμο για την επιστροφή. 
Πλατσουρίζαμε στο νερό μέχρι να κουραστούμε και λίγες φορές ακούγαμε τη φράση "μη πηγαίνετε στα βαθιά". Επίσης, λίγες φορές ακούγαμε τη φράση "έλα να φας", διότι όταν ξεθεωμένοι από την κούραση βγαίναμε από το νερό, ζητούσαμε φαγητό μόνοι μας. Κεφτέδες και πατάτες τηγανιτές, το ευκολότερο για τη μεταφορά. Η τομάτα κοβόταν εκείνη την ώρα με το σουγιά-ενθύμιο του ελληνικού στρατού (μαζί με το παγούρι που διατηρούσε κρύο το νερό), από τη θητεία του πατέρα, ο οποίος σπάνια (έως καθόλου) ερχόταν μαζί μας στη θάλασσα (οι εφημερίδες είχαν αργία την Πρωτοχρονιά, την Πρωτομαγιά και το Πάσχα μόνον, όχι όπως σήμερα κάθε τρεις και λίγο). Άλλωστε βρισκόταν νοερά κοντά μας, διότι οι μανάδες μας αφενός μας εξηγούσαν ότι θα έπρεπε να έχουμε υποδειγματική συμπεριφορά "μη το μάθει ο πατέρας σου" και αφετέρου στο θέμα των δαπανών μας θύμιζαν "αυτά μας έδωσε ο πατέρας, δεν υπάρχουν άλλα λεφτά" και το πλέον καθοριστικό: "Είστε τυχεροί που μπορείτε και ερχόσαστε στο Φάληρο, άλλα παιδιά δεν έχουν αυτή την τύχη".

22.11.14

Σαν σήμερα

Θεωρήθηκε "πολιτική τραγωδία με απροβλέπτους παγκοσμίους επιπτώσεις". Η δολοφονία του τότε προέδρου των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι, για την οποία παρόλο που εκδόθηκε πολυσέλιδο πόρισμα, αυτό δεν στάθηκε ικανό να φωτίσει πλήρως την υπόθεση, αφού ο συλληφθείς ως δολοφόνος δεν έφτασε ποτέ στο δικαστήριο, διότι δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια των φρουρών του και έκτοτε πολλές θεωρίες διατυπώθηκαν, ταινίες γυρίστηκαν και μυθιστορήματα γράφτηκαν (το πιο πρόσφατο μάλιστα του Στίβεν Κινγκ με τίτλο "22/11/63" από τις εκδόσεις Bell). 
Η ουσία είναι ότι χάθηκε ένας ηγέτης, που "είχε εφελκύσει ευρύτατας συμπαθείας δια τας προσπάθειάς του προς μείωσιν της εντάσεως μεταξύ δυο αντιμαχομένων κόσμων" (Το Βήμα - Σάββατο 23 Νοεμβρίου 1963)

7.9.14

10 ταινίες "καθοριστικές"

Εδώ είμαστε λοιπόν πάλι με μια ακόμα λίστα πραγμάτων που με σημάδεψαν. Πρόκειται για 10 ταινίες καθοριστικής σημασίας, που μπορεί να μην έχουν καμία σημασία για σένα αγαπητέ μου αναγνώστη, αλλά έχουν για μένα, που ουσιαστικά γεννήθηκα μέσα σε κινηματογράφο και στον εγκέφαλό μου έχουν χαραχθεί εικόνες που ούτε θυμόμουν, ούτε φανταζόμουν μεγαλώνοντας ότι θα τις ανακαλούσα σαν ένα ανεξήγητο όνειρο. Μερικές από αυτές, μπορεί να περιλαμβάνονται σ’ εκείνο τον κατάλογο που είχα δημοσιεύσει σε συνέχειες στην Αμαρυσία το 2010 με τίτλο «100 αγαπημένες». Κάποιες μπορεί να αναφέρονται για πρώτη φορά, διότι άλλο καθοριστικές και άλλο αυτές που θέλεις να βλέπεις και να ξαναβλέπεις (αγαπημένες). Για να απαντήσω μάλιστα, έμμεσα σε φίλο αναγνώστη μου: Πάρα πολύ καλή η ταινία του Μπέργκμαν «Η έβδομη σφραγίδα» (έχω μάλιστα και το βιβλίο με το σενάριο, σε έκδοση «Γαλαξία» και μετάφραση Ροζίτας Σώκου), αλλά δεν μπορώ να βλέπω δυο και τρεις φορές το Θάνατο να παίζει σκάκι με τον Ιππότη και να το συζητάνε, ενώ μπορώ να δω και τρίτη φορά το φετινό «Θεέ μου τι σου κάναμε;», για το οποίο ακόμα με ευλογάει ο συνάδελφος Χρήστος Φωτιάδης.
Απολαύστε λοιπόν τις καθοριστικές 10 ταινίες με τη σειρά που τις είδα, στις οποίες διατηρώ ονόματα και τίτλους όπως γράφονταν και προφέρονταν στην εποχή τους.
* * *
1. «Φαντασία» (Fantasia - 1940) του Γουόλτ Ντίσνεϊ. Την έχω συμπεριλάβει και στις 100 αγαπημένες, διότι μέχρι αυτή την ταινία, τα κινούμενα σχέδια ήταν απλά χάρτινα και κουνιόντουσαν σπασμωδικά κάτω από μια μουσική, που αν την άκουγες χωρίς αυτά, σου έξυνε τα αυτιά. Η Φαντασία, τα ζωντάνεψε, τα έκανε ανθρώπινα συνδυάζοντας ήχους κλασσικής μουσικής με τις γνωστές φιγούρες του Ντίσνεϋ και κέρδισε δύο Τιμητικά Όσκαρ: Ένα ο Λέοπολντ Στοκόφσκι για το συγχρονισμό μουσικής και εικόνας και ένα ο Γουόλτ Ντίσνεϋ για τη συμβολή του στην προώθηση της μουσικής και του ήχου γενικά στα κινούμενα σχέδια. Πρόκειται για οκτώ ανεξάρτητες ιστορίες εμπνευσμένες από τα κλασσικά κομμάτια «Τοκάτα και Φούγκα σε Ρε Ελάσσονα» του Μπαχ, «Ο Καρυοθραύστης» του Τσαϊκόφσκι, «Ο μαθητευόμενος μάγος» του Ντικά, «Η ιεροτελεστία της άνοιξης» του Στραβίνσκυ, «Η ποιμενική συμφωνία» του Μπετόβεν, «Ο χορός των ωρών» του Πονκιέλι και «Η νύχτα στο φαλακρό βουνό» του Μουσόργκσκυ (η οποία καταλήγει λυτρωτικά στο γνωστό «Άβε Μαρία»). Την ταινία, πήγα να τη δω ανάμεσα στους δυο γάμους μου με μια φίλη, τη δεκαετία του ’90 σε επανέκδοση (με στερεοφωνικό ήχο) νομίζοντας ότι θα την έβλεπα για πρώτη φορά. Παρακολουθώντας την όμως, άφωνος από τη μαεστρία του Ντίσνεϋ, διαπίστωσα ότι ο συχνός εφιάλτης μου με ζωντανές σκούπες που με κυνηγούσαν σε κάποιο ηφαίστειο, ήταν συνδυασμός των εικόνων από τον «Μαθητευόμενο μάγο» και τη «Νύχτα στο Φαλακρό Βουνό». Ναι, είχα δει την ταινία όταν ήμουν πολύ μικρός στο ΡΕΞ Αμαρουσίου και λυτρώθηκα από τους παράξενους εφιάλτες μου τη δεκαετία του ’90. Τότε, εξήγησα και την αγάπη μου για την κλασσική μουσική, που είχε αναπτυχθεί πριν τα 15 μου, που είχα εξαναγκάσει τους γονείς μου να μου αγοράσουν μαγνητόφωνο πομπίνας Philips για να την ακούω όποτε θέλω και όχι κάθε Μεγάλη Εβδομάδα στο ραδιόφωνο.
2. «Ο πόλεμος των κόσμων» (The war of the worlds – 1953) του Μπάιρον Χάσκιν. Την είχα δει στο χειμερινό κινηματογράφο «Πάνθεον» της οδού Πανεπιστημίου στην Αθήνα, όπου ο θείος μου ήταν μηχανικός προβολής και με έπαιρνε μαζί του μερικές φορές. Με είχε εντυπωσιάσει το γεγονός ότι μπορούσαν να υπάρχουν κόσμοι έξω από το δικό μας και όντα εξυπνότερα από μας με ανώτερο πολιτισμό. Με είχε τρομάξει δε, η ιδέα ότι αυτά τα όντα θα μπορούσαν να είναι εχθρικά χωρίς λόγο και αήττητα. Η ταινία ήταν έγχρωμη και για τα δεδομένα της εποχής με καταπληκτικά εφέ. Απόλαυσα την αφέλειά της πολύ αργότερα στην τηλεόραση, ενώ βρήκα ενδιαφέροντα τα μυθιστορήματα  του Χ. Τζ. Γουέλς και ξεπέρασα αυτά του Ιουλίου Βερν των παιδικών μου χρόνων.
3. «Ο πολίτης Κέιν» (Citizen Kane – 1941) του Όρσον Γουέλες με πρωταγωνιστή τον ίδιο και τον Τζόζεφ Κότεν, ο οποίος υποδύεται τον ερευνητή δημοσιογράφο, που με αφορμή τον θάνατο του μεγιστάνα του τύπου Κέιν ψάχνει στο παρελθόν να εξηγήσει τι ακριβώς ήταν, ή σήμαινε, η λέξη Rosebud που είχε ψιθυρίσει λίγο πριν πεθάνει ο μεγιστάνας. Μέσα από αναδρομές που κάνει ο σκηνοθέτης βλέπουμε τόσο τον τρόπο που ο Κέιν από απλός εφημεριδοπώλης έγινε μεγαλοεκδότης, όσο και τον τρόπο που διεξάγονται οι έρευνες από επίμονους –και διακριτικούς– ρεπόρτερ. Η ταινία θεωρήθηκε κολοσσιαία, όχι μόνο για το θέμα της (λέγεται ότι ήταν βιογραφία του μεγιστάνα του τύπου Χιρστ) και για την τρίωρη διάρκειά της, όσο για το γεγονός ότι πολλές τεχνικές στο γύρισμα χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά, ενώ η ασπρόμαυρη φωτογραφία της είναι αριστουργηματική. Πήγαινα στο Γυμνάσιο Αμαρουσίου όταν την είδα και με έκανε να αγαπήσω περισσότερο τη δημοσιογραφία. Εξυπακούεται ότι είναι μια από τις 100 αγαπημένες μου.
4. «Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007 σε παγίδα» (From Russia with love – 1963) του Τέρενς Γιανκ. Από τις 100 αγαπημένες μου, επίσης, διότι υπήρξε ο πιο γήινος Μποντ ever. Ο καλύτερος, της μακροβιότερης σειράς ταινιών που έγινε ποτέ. Είχα δει το Δρ. Νο την προηγούμενη χρονιά και ετούτη δω τη βρήκα καλύτερη, διότι διέθετε πλοκή, αγωνία και δράση και ένα σενάριο απόλυτα συμβατό με τις απαιτήσεις της κατασκοπείας της εποχής. Ο «κακός» της ταινίας είναι «ολοκληρωτικά κακός και κυνικός» και η ταινία διαθέτει την πιο μεγάλη σε μήκος πάλη, που έχει γίνει στο σινεμά, μέσα σε βαγόνι τρένου και με το τρένο εν κινήσει. Σκοτεινή εν γένει ατμόσφαιρα με επιρροές film-noir και πολύ καλές ερμηνείες. Αυτή η ταινία συνέβαλε, ώστε να «κολλήσω» στη σειρά των ταινιών Μποντ.
5. «Αλφαβίλ» (Alphaville – 1965) του Ζαν Λυκ Γκοντάρ. Ο Λέμυ Κώσιον του αγαπημένου μου ηθοποιού Έντυ Κωνσταντίν έρχεται αντιμέτωπος με τον δόκτορα Φον Μπράουν, που ελέγχει τον υπερκομπιούτερ Άλφα-60, που διευθύνει την πόλη του μέλλοντος, την Αλφαβίλ. Ο Γκοντάρ σχολιάζει την αλλοτρίωση του ανθρώπου σε μια ιμπεριαλιστική μητρόπολη και χρησιμοποιεί το Παρίσι της εποχής του ως φουτουριστικό ντεκόρ. Γνήσια, εντυπωσιακή επιστημονική φαντασία με ανθρωπιστικά μηνύματα. Το γεγονός ότι πρωταγωνιστεί ο Λέμυ Κώσιον πράκτορας του FBI σε επτά προηγούμενες ταινίες, έκανε δημοφιλή την ταινία και έτσι την είδα, αφού μάλιστα είχα εντρυφήσει σε ήρωες αυτού του είδους (μέσω «Μάσκας» και «Μυστήριου», περιοδικών αστυνομικών διηγημάτων της εποχής), όπως ο Ντικ Τρέισι παλαιότερα και ο Τζέιμς Μποντ σχεδόν ταυτόχρονα. 
6. «Το δίκτυο» (Network - 1975) του Σίντνεϊ Λιούμετ. Ο πολύ καλός ηθοποιός Πίτερ Φιντς, νευρωτικός και οδηγούμενος μέχρι την αυτοκτονία, ως ρεπόρτερ της τηλεόρασης, κερδίζει το Όσκαρ καλώντας τους τηλεθεατές να βγουν στα παράθυρά τους και να φωνάξουν: «Δεν πάει άλλο», για τον τρόπο που πλασάρονται οι ειδήσεις στη τηλεόραση. Παρόλο που η τηλεόραση δεν είχε μπει για τα καλά στη ζωή μας, το θέμα με συγκλόνισε.
7. «Εξπρές του μεσονυκτίου» (Midnight express – 1978) του Άλαν Πάρκερ. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια ταινία περί του «ου μπλέξεις». Ο νεαρός που τραβάει τα πάνδεινα από την αστυνομία, εντός και εκτός Τουρκικών φυλακών, για μια πρέζα σκόνη στο σακίδιό του, αλλά και ο τρόπος που αντιμετωπίζεται απ’ έξω ο πατέρας του που απαιτεί ορθή λειτουργία της δικαιοσύνης και δεν τη βρίσκει. Μια ταινία που δεν θέλω να την ξαναδώ, διότι τη θυμάμαι εφιαλτικά καλά. Όπως θυμάμαι και το «δικό μας» κωμικό ηθοποιό Ζανίνο να υποδύεται έναν Τούρκο ανακριτή-βασανιστή.
8. «Ζέλιγκ» (Zelig - 1983) του Γούντυ Άλλεν. Η ιστορία ενός ανθρώπου, του Λέοναρντ Ζέλιγκ (τον υποδύεται ο ίδιος ο Άλλεν), ο οποίος «μεταμορφώνεται» σαν χαμαιλέοντας ανάλογα με το περιβάλλον που βρίσκεται και κινείται και μιλάει ανάλογα. Ίσως να είναι και η πρώτη μη ψηφιακή ταινία, στην οποία ο σκηνοθέτης ενθέτει ηθοποιό σε πραγματικά «επίκαιρα» της δεκαετίας του ’20 και τον βλέπουμε στο πλάι υπαρκτών διάσημων προσώπων, πρωθυπουργών, καλλιτεχνών και άλλων. Η ταινία έχει τη μορφή ντοκιμαντέρ και εντυπωσιάζει. Διαπιστώνεις με φρίκη δε, ότι για να επιβιώσεις χρειάζεται να παίζεις πολλούς ρόλους στη ζωή σου. Αν μπορείς, βέβαια…
9. «Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος» (Wag the dog – 1997) του Μπάρι Λέβινσον. Για να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από ένα σεξουαλικό σκάνδαλο του Προέδρου των ΗΠΑ, δύο συνεργάτες του πλανητάρχη, ζητούν τη βοήθεια ενός παραγωγού του Χόλιγουντ, για να σκηνοθετήσει ένα φανταστικό πόλεμο με την Αλβανία. Αναλαμβάνει ένας ανεπανάληπτος Ντάστιν Χόφμαν, που δεν τον έχετε ξαναδεί έτσι. Επιστρατεύονται στημένες ειδήσεις και ρεπορτάζ, ψεύτικα δελτία τύπου, πολεμικές εικόνες μέσα από στούντιο. Να μην έχεις πλέον πουθενά εμπιστοσύνη. Λίγο καιρό αργότερα «έσκασε» το σκάνδαλο Λουίνσκι στις ΗΠΑ με τον πρόεδρο Κλίντον και τη γραμματέα του και ευτυχώς που δεν έσκασε και καμία βόμβα στη γειτονιά μας. Σάτιρα, από τις λίγες, αλλά και αποκαλυπτική, για το πως δουλεύουν (και μας δουλεύουν) κυβερνήσεις και μεγάλα media.
10. «Τα παιδιά των ανθρώπων» (Children of men – 2006) του Αλφόνσο Κουαρόν. Έτος 2027 στο Λονδίνο. Πάνω σε ένα πλανήτη όπου πλέον δε γεννιούνται παιδιά, η κοινωνία μοιάζει με καζάνι έτοιμο να εκραγεί. Ο μικρότερος άνθρωπος είναι ηλικίας 17 ετών. Υπερπληθυσμός και ανεργία. Οι μετανάστες διώκονται σαν άγρια ζώα. Αθλιότητα, υποβάθμιση της ζωής και καθημερινός ζόφος. Ο στρατός κάνει κουμάντο παντού. Ο ήρωας της ταινίας, παθητικός και απόλυτα συμβιβασμένος, βλέπει αναπάντεχα το μέλλον του κόσμου να εξαρτάται από τη δική του δράση. Πρέπει να σώσει το μοναδικό μωρό που υπάρχει. Και είναι κοριτσάκι. Το βλέπεις και αντιλαμβάνεσαι ότι δεν απέχει πολύ. Ο Κουαρόν κινηματογραφεί σε φυσικό περιβάλλον το Λονδίνο και οι εικόνες είναι απίστευτες.
(Δημοσιεύτηκε 2/9/2014 στην Αμαρυσία)

25.12.12

Χρόνια καλά

Ενώ τα Χριστούγεννα είναι η πιο αγαπημένη μου γιορτή, γλυκιά και μελαγχολική, αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ, που δεν χωνεύω με τίποτα και αισθάνομαι σαν απροσάρμοστος όταν συμβαίνει, είναι τα ηλιόλουστα Χριστούγεννα, όπως σήμερα. Είναι ένα από τα παιδικά μου τραύματα, ας πούμε. Γεννήθηκα στην οδό Μενάνδρου στην Αθήνα, αλλά βρέθηκα στο Μαρούσι όταν πια άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου και να θυμάμαι. Τα πρώτα μου Χριστούγεννα, λοιπόν, ήταν στο Μαρούσι και χιονισμένα. Είχε αρχίσει να ρίχνει χιονόνερο από τις 20 Δεκεμβρίου, η θερμοκρασία έπεφτε μέρα με τη μέρα, το σπίτι μας (μέναμε με νοίκι), ένα ψηλό αρχοντικό κτισμένο κυρίως με πλίνθους, δεν ζεσταινόταν με τίποτα και για να μην πολυλογώ, ξημερώνοντας Χριστούγεννα η μητέρα μου άνοιξε τα παράθυρα και αντίκρυσα αυτό το απέραντο λευκό μέχρι το ναό της Παναγίας, της οποίας οι καμπάνες μόλις που ακούγονταν, λες και το χιόνι λειτουργούσε ως ηχομονωτικό. Το περπάτημα μέχρι την εκκλησία, που ήταν πολύ κοντά στο σπίτι μας, ήταν αρκετά δύσκολο, αλλά μου άρεσε με τα πόδια μου να χώνονται μέσα στο αφράτο χιόνι, που ήταν στρωμένο παντού και αυτή η ησυχία με γοήτευε. Υπήρχε μια γαλήνη και ύστερα ήταν οι ψαλμωδίες στο ζεστό ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου. Όλα αυτά λοιπόν, με σημάδεψαν από την πρώτη χρονιά στο Μαρούσι των παιδικών μου χρόνων και με έκαναν απαιτητικό να θέλω λευκά Χριστούγεννα μέχρι σήμερα. Ήρθε όμως το πέρασμα του χρόνου, ο συνωστισμός στο πρώην χωριό και ύστερα η αστικοποίηση, αργότερα το φαινόμενο του θερμοκηπίου και... πάει ο χειμώνας. Σου μένει μια νοσταλγία για την εποχή αυτή που σήμερα... κοστίζει.
Σήμερα, επιστρέφοντας από το ναό του Αγίου Νικολάου, άνοιξα τα  ρολά των παραθύρων, ώστε να μη μπαίνει αντηλιά και να δημιουργείται μια αίσθηση συννεφιάς που απουσιάζει και τώρα που πληκτρολογώ ακούω Galaxy-92 και το Cosmos-93,6 (εναλλάξ) στο compact, να παίζουν χριστουγεννιάτικα τραγούδια, κυρίως ξένα, επί το πλείστον αμερικάνικα. Διότι και αυτά είναι μέρος των παιδικών μου... τραυμάτων. Τι να κάνουμε;
Εύχομαι σε όλους υγεία, που είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, διότι όταν υπάρχει αυτή πολλά μπορεί να πετύχει, ο άνθρωπος.
Εύχομαι επίσης, γρήγορα να αναρρώσουμε από την κοινωνική και οικονομική κρίση που μαστίζει την κοινωνία μας και να εκλείψουν όλα αυτά που μας απασχολούν -βασανιστικά- σήμερα.
Χρόνια καλά και πολλά, λοιπόν.

14.9.12

Φθινόπωρο

Πρώτη μέρα με συννεφιά σήμερα. Μυρίζει φθινόπωρο. Έχει μια ελαφριά υγρασία. Αρχίζουν και οι Νύχτες Πρεμιέρας, για τις οποίες γράφω τα σχετικά για την εφημερίδα. Σα να πλησιάζει κιόλας ο χειμώνας. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι τα οικονομικά μέτρα που έρχονται. Στο ραδιόφωνο, ακούω τον Προκόπη Δούκα στο Cosmos με μελαγχολική φθινοπωρινή μουσική, ο οποίος με ήπιο τρόπο κάνει αυστηρή κοινωνική και πολιτική κριτική (δεν είναι οξύμωρο) και αισθάνομαι τυχερός...

Τυχερός διότι πρόλαβα τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου να πάω στο Καστελλόριζο. Γλυκές διακοπές σε ήρεμο τόπο. Ήσυχοι άνθρωποι, φιλόξενοι, με χαλαρή διάθεση. Μπάνια σε πεντακάθαρη θάλασσα δύο σκαλάκια από το ξενοδοχείο. Ιστορικά σημεία-πρόκληση για τους περιπατητές του νησιού. Αποστάσεις μικρές και 401 σκαλιά μέχρι το Παλαιόκαστρο. Θέα απεριόριστη και στιγμές απόλαυσης. Αξέχαστο μέρος.

(Η πάνω φωτογραφία είναι τραβηγμένη το ξημέρωμα της 6/9/2012 με CASIO EXILIM των 5mp,  από το ξενοδοχείο "Μεγίστη" και η κάτω το απόγευμα της 5/9/2012 με την ίδια μηχανή - Λένε ότι η Ελλάδα είναι το μόνο μέρος στον κόσμο που μπορείς σε μια φωτογραφία να ξεχωρίσεις αν είναι η ανατολή ή η δύση του ήλιου, νομίζω ότι δεν έχουν άδικο)

15.5.11

Βέγγος ο αξέχαστος

Ήμουν έφηβος, όταν είδα τον Βέγγο από κοντά για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1964. Είχε έρθει στο σπίτι μας επί της οδού Κοιμήσεως Θεοτόκου 18 στο Μαρούσι, μαζί με τον Αλέκο Σακελλάριο επικεφαλής ενός κινηματογραφικού συνεργείου και τους ηθοποιούς Νίκη Λινάρδου, Λάμπρο Κωνσταντάρα και Γιώργο Μούτσιο, προκειμένου να γυρίσουν τα «εξωτερικά» της ταινίας «Θα σε κάνω βασίλισσα». Μιας ταινίας που βασιζόταν σε θεατρικό έργο «δωματίου» και τα ελάχιστα «εξωτερικά» της απαιτούσαν ένα δρόμο (από διάφορες γωνίες για να τον δείξουν σε πολλές διαφορετικές σκηνές) και ένα πλάνο από μπαλκόνι και αυλή με πολλά δέντρα, ώστε να φαίνεται η εξοχική τοποθεσία του σπιτιού του Βέγγου και της Λινάρδου. Το σπίτι μας είχε κριθεί κατάλληλο, επειδή διέθετε ταράτσα και μεγάλη αυλή με δύο τεράστια δέντρα και άλλο ένα στο πεζοδρόμιο.
Θυμάμαι το σκηνοθέτη, που ζήτησε από τη μητέρα μου να πάρουν λίγο ρεύμα από τις πρίζες μας (για την κάμερα και τους προβολείς), καθώς και ένα δωμάτιο του σπιτιού, για «να αλλάξει ο κύριος Κωνσταντάρας και η κυρία Λινάρδου».
Θυμάμαι επίσης, τον Βέγγο, που σεμνά αρνιόταν τα κεράσματα της μητέρας μου (η οποία ως θαυμάστρια του Κωσταντάρα, αλλά και του σινεμά γενικότερα, μαγείρεψε για όλο το συνεργείο, που έμεινε μέχρι αργά το απόγευμα) και της έλεγε «καλή μου κυρία, μη ξοδεύεσαι, θα τα βολέψουμε».
Θυμάμαι επίσης, τον Θανάση που πήγε στο μπακάλικο των αδελφών Λούη (γωνία Κοιμήσεως Θεοτόκου και Αναβρύτων) για να αγοράσει μια λεμονάδα ΗΒΗ Αμαρουσίου να ξεδιψάσει (όπως καταλάβατε τον ακολουθούσα συνέχεια) και όταν του απάντησε ο κυρ-Γιώργης ο Λούης «είναι κέρασμα», μόνον που δεν έκλαψε από συγκίνηση. «Όλοι κερνάνε σ’ αυτή τη γειτονιά;», γύρισε και μου είπε.
Θυμάμαι τέλος, ότι σε κάποιες φάσεις του γυρίσματος, δεν έκανε ακριβώς αυτά που του υποδείκνυε ο σκηνοθέτης («γιατί δε μου έρχεται βρε αδερφέ») και θυμάμαι ότι ο σκηνοθέτης δεν του τα έκοβε.
Ήταν πηγαίος, αυθόρμητος και ευρηματικός, κάτι που θεωρώ ότι λείπει σήμερα από τους περισσότερους κωμικούς. Ήταν αυτοδίδακτος ηθοποιός, υπόδειγμα ανθρωπιάς, ήθους και σεμνότητας και τολμώ να πω ότι ανήκε στην κατηγορία των ηθοποιών Τσάρλι Τσάπλιν και Μπάστερ Κίτον, που συνδύαζαν το κωμικό με την τραγικότητα. Ήταν «ένας άνθρωπος παντός καιρού», όπως τον αναφέρει και ο τίτλος ενός εξαιρετικού βιβλίου που γράφτηκε γι’ αυτόν από τον Γιάννη Σολδάτο πριν από λίγα χρόνια.
(Η φωτογραφία είναι από την ταινία "Θα σε κάνω βασίλισσα" και δείχνει τον Βέγγο καθισμένο στο πεζοδρόμιο απέναντι από το σπίτι μας, απογοητευμένο που εξ αιτίας ενός ψέματος που έχει πει, έχει δει τη γυναίκα του να φεύγει με το θείο της και έναν υποψήφιο γαμπρό από την Αμερική. Το ψέμα ήταν πως είναι χήρα, προκειμένου ο θείος να στέλνει δολάρια για να ζήσουν).

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αμαρυσία στις 14/5/2011 και η φωτογραφία πάρθηκε από το http://amaroussion.blogspot.com)

1.10.10

Αλέκος Βαλσαμάκης: Ένας σεμνός άνθρωπος

Η Κεραμική θρηνεί εδώ και λίγες μέρες τον χαμό ενός πανάξιου καλλιτέχνη, κεραμίστα του Αλέκου Βαλσαμάκη.
Τον Αλέκο, τον συνάντησα για τελευταία φορά τον Μάιο του 2007 στην έκθεση για τα 50 χρόνια του πρωτοπόρου κεραμίστα Πάνου Βαλσαμάκη, που ήταν ο πατέρας του και του οποίου το έργο συνέχισε επάξια και προώθησε την Κεραμική Τέχνη σε υψηλό βαθμό, τιμώντας με το ήθος του τον κλάδο των κεραμιστών.
Ήταν καλλιτέχνης χαμηλών τόνων, αν και ουδέποτε επεδίωξε τη δημοσιότητα, υπήρξε μέλος και πρόεδρος του ΕΣΚΒΕΤ, συνδικαλιστής και αγωνίστηκε για μια καλύτερη κεραμική σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Είχε ένα από τα τελευταία εργαστήρια στη λεωφόρο Κηφισιάς, το οποίο μάλιστα έκλεισε πρόσφατα..
Άξιος διάδοχος του πατέρα του Πάνου, ο Αλέκος Βαλσαμάκης είχε μαθητεύσει κοντά του μαζί με τη

21.8.10

Ανακούφιση

Κοντεύει να βγει ο Αύγουστος και σήμερα το πρωί για πρώτη φορά άκουσα τον αέρα να σφυρίζει ανάμεσα από τις πευκοβελόνες των πεύκων της γειτονιάς μου. Μηχανικά κοίταξα το θερμόμετρο. 27 βαθμοί Κελσίου. Μετά από τόσες μέρες υπερβολικών θερμοκρασιών (38άρια και 40άρια) για την εποχή, μου φάνηκε πολύ ανακουφιστικό.
Κάποτε, τον Αύγουστο δεν μπορούσαμε να σταθούμε έξω από τα μελτέμια. Αργότερα αρχίσαμε να τα απευχόμαστε, διότι ήσαν μια καλή αφορμή για τους εμπρηστές. Τώρα τα ευχόμαστε και πάλι, γιατί με την άπνοια πνιγόμαστε, γινόμαστε ράκη.
Δέχτηκα με ανακούφιση αυτό το πρωινό αεράκι. Μου θύμισε άλλωστε, την εποχή που το Μαρούσι είχε περισσότερα δέντρα και λιγότερα σπίτια (και πολυκατοικίες φυσικά).