4.5.13

Μαρούσι: Πλατείες για όλους

• Είναι Σάββατο πρωί που λες, αγαπητέ μου αναγνώστη, και μετά από ένα κουραστικό πενθήμερο…  
Υποτίθεται ότι δεν ανήκεις στους 1.700.000 άνεργους…
Μετά λοιπόν το κουραστικό πενθήμερο, λες «δεν πάω μέχρι την πλατεία του σταθμού στο Μαρούσι, να καθίσω σε καμιά καφετερία, να πιω τον καπουτσίνο μου και να απολαύσω το ανοιξιάτικο πρωινό;».
Διαλέγεις μια ωραία καφετερία (που κατά μερικούς άλλους, έχουν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της πλατείας και «πού θα κάτσουν οι συνταξιούχοι που δεν έχουν 5 ευρώ για καφέ;») και απλώνεσαι.
Προηγουμένως, έχεις διαλέξει μια από αυτές που έχουν τις ωραιότερες και ευγενικότερες σερβιτόρες, ώστε να είναι ολοκληρωμένη η απόλαυση.
Κάθεσαι λοιπόν σε ένα τραπεζάκι αγαπητέ μου αναγνώστη με τον κολλητό σου, έτσι ώστε να έχεις και κάποια θέα προς την πλατεία και το διάδρομο…  
Δεδομένου ότι το Σάββατο, εκτός από τους δημοτικούς συμβούλους που βγαίνουν σαν τα σαλιγκάρια για να τους δει ο κόσμος, βγαίνουν και οι τοπικές καλλονές για σουλάτσο και ψώνια.  
Ψώνια, με την έννοια «να δούμε καμία βιτρίνα», γιατί από λεφτά…  
Εκεί που λες «ωραία είμαστε, ευτυχώς που περίσσεψαν κάτι ψιλά για καφέ σήμερα» και απολαμβάνεις τον καφέ σου, τσουπ και σου συμβαίνει το αναπάντεχο.
Έρχεται ο σωματώδης με τη μηχανή μεγάλου κυβισμού και στην παρκάρει μπροστά στο τραπέζι σου και στο πέρασμα.
Πριν προλάβεις δε να διαμαρτυρηθείς εξαφανίζεται.  
Είναι και ευέλικτοι βλέπεις αυτοί οι μηχανόβιοι!  
Οπότε τι μένει; Αρχίζεις να εξετάζεις τη μηχανή, με την ελπίδα ότι ο οδηγός της δεν έχει πάει για καπουτσίνο –κι αυτός– ή για φραπέ, αλλά για εσπρέσο.
Όπως πολύ καλά γνωρίζεις, αγαπητέ μου αναγνώστη, η διάρκεια εξαντλήσεως του φραπέ στη χώρα μας, κυμαίνεται από δύο έως τρεις ώρες.  
Εκεί λοιπόν που ελπίζεις στην ταχεία μετακίνηση της μηχανής, να σου και άλλος σωματώδης εποχούμενος, ο οποίος βλέποντας ότι ο χώρος μπροστά στο τραπέζι σου διατίθεται για στάθμευση μηχανών παρκάρει και τη δική του.  
Δεν έχει προσέξει ότι και οι δύο μαζί μηχανές, εμποδίζουν τη διέλευση προς την πλατεία.
Εν τω μεταξύ κάτω από τη γέφυρα του σταθμού, υπάρχουν ειδικές θέσεις για τα δίκυκλα, αλλά κανείς δεν δίνει σημασία.  
Νέες ελπίδες αναζωπυρώνονται μέσα σου, αγαπητέ αναγνώστη.
Πιστεύεις ότι ο δεύτερος μηχανόβιος ήρθε για λίγο χρόνο, επειδή είχε ραντεβού με τον πρώτο.
Αμ δε.
Ο δεύτερος έχει αρκετό χρόνο για να ελέγξει μπουζί, πλατίνες, πιρούνια, κουτάλια και δεν ξέρω τι άλλο κάτω από τη μηχανή του.  
Οι ελπίδες σου για μια στιγμή στρέφονται, στους άγρυπνους δημοτικούς αστυνομικούς, που είναι ταμένοι να βάζουν κάποια τάξη.  
Αλλά σύντομα, θυμάσαι ότι είναι Σάββατο και ως δημοτικοί υπάλληλοι, τώρα με τις περικοπές στις υπερωρίες… ίσως εργάζονται πενθήμερο.  
Πάνω που σε έχει πιάσει απελπισία, ότι θα απολαύσεις τον καφέ σου στο μηχανουργείο, βλέπεις τη σωτηρία να έρχεται από δεξιά σου.
Εμφανίζεται ο αντιδήμαρχος επί των οικονομικών του Δήμου Αμαρουσίου.
Στιβαρός και με σταθερό βηματισμό πλησιάζει και σκέφτεσαι «τώρα θα ρωτήσει τους υπεύθυνους των καφετεριών πώς και βρίσκονται αυτές οι μηχανές μεσ’ τη μέση».  
Δεν έχεις λάβει όμως υπόψη σου, καλέ μου αναγνώστη, την οικονομική κατάσταση του Δήμου Αμαρουσίου, η οποία απασχολεί το μυαλό του αντιδημάρχου.  
Θυμάσαι και τον δήμαρχο που έχει πει «μας απασχολούν συνεχώς τα προβλήματα του Δήμου».
Οπότε, όταν ο αντιδήμαρχος προσπερνά τις δύο μηχανές και το τραπεζάκι σου, τον δικαιολογείς.  
Δείχνεις κατανόηση και φέρεσαι αλληλέγγυα, ως είθισται.  
Εύχομαι η Ανάσταση του Κυρίου, να μας βάλει λίγο μυαλό, γιατί δεν πάμε καλά…
(Από την εφημερίδα Αμαρυσία)